(c) ISNA
De tweets van de Nederlandse correspondent in Teheran, Thomas Erdbrink, zijn de laatste uren nogal deprimerend:
Two earthquakes around 6 Richter hit
#Iranian city of Tabriz. No reports on casualties, land and cell phone communication facing problems.US geological survey: An earthquake with magnitude 6.4 occurred near Tabriz, Iran at 12:23:17.88 UTC on Aug 11, 2012 http://goo.gl/zFF1i
#Iran news agency reporting 40/50 killed in #Tabrizquake, in villages, and up to 400 injured. Help troops are on the way ISNA reports.
#Iran Deputy minister saying there are now 153 dead and 700 wounded in #Tabrizquake
Fars news now saying 180 dead in
#Tabrizquake, expecting more
Lachende slager
Het zal de voorpagina’s van de Nederlandse kranten niet halen. Op Nu.nl is het bericht dat het morgen een mooie stranddag wordt, nu al groter nieuws dan het oplopende dodental. Tabriz vormt geen nieuws. Ik ben bang dat de stadsnaam u hooguit iets zegt om de grap van F. Springer, die in een van zijn romans iemand een boek laat schrijven met een hoofdstuk over het bezoek dat Gustav Mahler aan de stad zou hebben gebracht.
Ik heb nog eens gezocht naar CDs met een Mahlersymfonie in de bazaar van Tabriz, een schitterend, oud en groot complex dat staat op de UNESCO-lijst van Werelderfgoed. Als iets daar niet te koop is, bestaat het vermoedelijk niet – met uitzondering van Mahler-CDs, die zeker bestaan maar die ik desondanks niet heb kunnen vinden.
De Blauwe Moskee
De stad is beroemd om zijn vijftiende-eeuwse Blauwe Moskee, een van de mooiste heiligdommen uit Iran. Bij de vorige aardbeving is het gebouw hard geraakt, maar de restauratie is net afgerond. Men heeft daarbij niet geprobeerd te verbergen dat er schade is geweest, maar er is voldoende hersteld om een indruk te krijgen van de schoonheid van het gebouw. De aardbevingsschade hoort immers evengoed bij de geschiedenis van het gebouw als de kunstwerken van de tegelzetters.
Bazaar
De vakidioot die ik ben was vooral onder de indruk van het Museum van Azerbaijan, het op een na grootste archeologische museum in Iran. Als de naam u wat bevreemdt: Atropates was een Iraanse edelman die in de dagen van Alexander de Grote aanvankelijk vocht tegen de Macedoniërs, maar later het hopeloze van de onderneming inzag en alles deed om de traditionele, Iraanse religie te beschermen toen de veroveraars optraden tegen haar religieuze leiders. Het gebied waarvan Atropates de identiteit en onafhankelijkheid wist te bewaren, heette sindsdien Atropatene, ofwel Azerbaijan, en bestond uit het noordwesten van Iran en de voormalige Sovjet-republiek. Het is eeuwenlang bestuurd geweest door de Iraanse sjah, maar in 1813 is het noordelijke deel in Russische handen gekomen.
Sassanidische schaal
Wat me opviel in het museum was de enorme zorg en de verstandige didactische keuzes die zijn gemaakt. De mensen staan open voor discussie. Van de schitterende schaal uit de Sassanidische tijd die zó mooi was bewaard dat ik me afvroeg of ze wel authentiek was, werd meteen erkend dat daarover discussie was geweest. Er zijn genoeg plaatsen waar je meteen als arrogante vooringenomen westerling wordt afgeserveerd als je zo’n vraag stelt, maar niet in Tabriz.
De stad heeft een kleine luchthaven, waarvan ik me vooral herinner dat de mensen van de kleine koffiebar een verdraaid straffe bak zetten. Echte koffie, niet de in het Midden-Oosten alomtegenwoordige Nescafé.
Ziezo. Nu weet u het. De stad heeft een rijk verleden. En een efficiënte horeca. Er zijn aardige bazari’s, restaurateurs met liefde voor hun vak en capabele museummensen, die nu allemaal de nacht buiten doorbrengen, bang voor een naschok.
