Helaas hebben de Christenen die hem tot God bombardeerden cq verGoddelijkten dit nooit begrepen, sterker nog, ze hebben er dank zij hun intolerante monotheïstische houding naar iedere andere God, iedere andere Cultus of zelfs maar filosofie, voor gezorgd dat er in de afgelopen 1000 jaar meer bloed is vergoten uit naam van deze man dan hij zich zelf ooit zou kunnen hebben voorstellen. Sterker nog, de hele Islam had niet bestaan als deze man niet zo enorm op een voetstuk zou zijn gezet.

Het Polytheïsme is in de kern vele malen toleranter naar andere visies en Godsbeelden zowel als religies toe. Het monotheïsme is, met uitzondering van dat van de Joden zelf, totaal intolerant naar anderen toe geweest en de handelingen van de christenen, zowel de vroege, maar zeker die van de Christenen na Theodosius en verder tot ongeveer het jaar 1945 of misschien wel 1969 is niet alleen af te wijzen en af te keuren, maar is in de grond ziek te noemen.

Pogroms, heksenverbrandingen, kruistochten, boekverbrandingen, martelingen, het mensen bedreigen met hel en verdoemenis en in WOII zelfs de vergevorderde uitroeiing van het Joodse volk door Duitse Christelijke Soldaten zijn bewijzen dat deze religie één van de gevaarlijkste en meest intolerante superstitiones is geweest. De Islam heeft er een goed voorbeeld aan genomen.

Bij confrontatie met deze, in mijn ogen zeer terechte en ware kritiek komen verscheidene Christenen altijd aan met de holle excuses : “maar het zijn mensen die dat doen, het is niet Gods wil” of : “Dat is allemaal het grote plan van God” en ook een veel gehoorde is : “maar als je in Jezus gelooft komt alles goed !” Ik betwijfel ten zeerste dat wat gezegd wordt door welke Christen dan ook….
Naastenliefde ? Waar dan ? De andere wang toekeren ? Dat hebben we na 9-11 gemerkt, maar ook eerder al…..
De balk uit je eigen ogen halen voordat je een splinter in iemands anders ogen verwijdert ? Niet echt…. De eerste steen gooien door hij die zonder zonde is ? Nee, dan is het makkelijk de ander als zondig te zien dan kan je niet alleen stenen maar ook bommen gooien naar de ander………………

De Christelijke religie is ziek. In en in ziek. En daar kan geen enkele evangelist of Christen, laat staan de “originele” bronschrijvers die de man Jezus niet eens gekend hebben bij zijn leven en dood (op bron Q wellicht na), mij van afbrengen.

Geschiedenis van het vroege Christendom. Van de jood Jezus van Nazareth tot de Romeinse keizer Constantijn, Amsterdam, 2004.
Van Eginhard Meijering.

Deze auteur is een autoriteit op dit gebied.

Als je je klassieken kent, moet je ze ook goed kennen, ook als atheïst zijnde. Zelfs voor hen is de Bijbel een boel waar heel veel levenslessen uit te halen valt.

Een andere voor mij belangrijke bron is het Urantiaboek en daarin staat hierover het volgende: (citaat):

“Even na één uur, in de toenemende duisternis van de felle zandstorm, begon Jezus zijn menselijke bewustzijn te verliezen. Zijn laatste woorden van ontferming, vergeving en aansporing waren gesproken. Zijn laatste wens, die de zorg voor zijn moeder betrof, was geuit. In dit uur van de naderende dood nam het menselijke bewustzijn van Jezus zijn toevlucht tot het opzeggen van vele passages uit de Hebreeuwse geschriften, vooral de Psalmen. De laatste bewuste gedachte van de menselijke Jezus betrof het innerlijk opzeggen van een gedeelte van het Boek der Psalmen dat thans bekend is als de twintigste, eenentwintigste en tweeëntwintigste Psalm. Hoewel hij zijn lippen vaak bewoog terwijl hem deze passages, die hij zo goed van buiten kende, door het hoofd gingen, was hij te zwak om de woorden uit te spreken. Slechts een paar maal konden de omstanders enkele woorden opvangen, zoals: ‘Ik weet dat de Heer zijn gezalfde zal redden,’ ‘Uw hand zal al mijn vijanden weten te vinden,’ en ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?’ Jezus betwijfelde geen ogenblik ook maar in het minst of hij wel overeenkomstig de wil van de Vader geleefd had, hij betwijfelde nu ook geen moment dat hij zijn leven in het vlees neerlegde overeenkomstig de wil van zijn Vader. Hij had niet het gevoel dat de Vader hem had verlaten: in zijn vervagende bewustzijn reciteerde hij alleen maar vele Schriftgedeelten, waaronder deze tweeëntwintigste Psalm, die begint met de woorden: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?’ En dit was toevallig één van de drie gedeelten die voldoende duidelijk werden uitgesproken om door de omstanders gehoord te kunnen worden.

Duidelijk toch?