Twee stations

juli 3, 2015
Zonnewijzer in Amersfoort

De curieuze zonnewijzer bij het station in Amersfoort

Hoe kwam het dat ik gisteravond laat nog met een fiets in de trein zat? Nou, mijn moeder was jarig en mijn kranige Curaçaose nichtje is een weekje in Nederland. Ik was daarom gisteren, toen ik uit Zutphen terugkwam van mijn werk voor Ancient History Magazine (neem een abonnement!), even langsgegaan bij mijn ouders in Apeldoorn. En omdat mijn ouders die middag ook mijn nichtje uit Hengelo hadden moeten afhalen, leek het me onpraktisch ze ook nog mij van de trein te laten halen. Daarom was ik die middag per fiets naar het ouderlijk huis gegaan en daarom reisde ik zo rond half tien nog vanaf het Apeldoornse station naar Amsterdam. Ik hoopte op een stille, doorgaande trein: ik moest een vervelend boek lezen en als je niet steeds wordt onderbroken, lukt het makkelijker om door de zure appel heen te eten.

Van lezen kwam het echter niet doordat een zomers geklede bedelaar zich bij me vervoegde. Hij vertelde te zijn beroofd en wilde geld voor een kaartje, maar liep verder toen ik zei dat ik voor hem zou betalen als hij de conducteur haalde. Hij viel nog een jonge vrouw lastig, die eveneens wel wilde luisteren maar geen ongecontroleerd geld wilde weggeven. Ik moest meeluisteren, dus het boek schoot niet echt op.

Lees de rest van dit artikel »


Pas op de plaats

juni 27, 2015

gaston_dormeVan hard werken, zo zegt men, is nog nooit iemand doodgegaan. Dat is onzin. Mensen moeten niet te lang te hard werken. Workaholics zijn een gevaar voor zichzelf, voor hun product en voor anderen. Verhalen over mensen die zestig uur per week werken schijnen pure mythologie te zijn, al zijn er natuurlijk mensen die zestig uur op hun werk aanwezig zijn. Of zestig uur kunnen factureren.

Ik weet van mezelf dat ik minder uren per week kan werken dan de gemiddelde Nederlander, wat niet zo erg is omdat ik betrekkelijk goedkoop woon. Ik heb wat meer momenten nodig om mijn geest te ontspannen dan u. Dit blog is één voorbeeld: ik ben er gelukkiger van geworden dat ik elke dag ontspannen kan beginnen, zittend achter de computer, met een boterham en een mok koffie erbij. Een ander voorbeeld is dat ik niet kan zonder siësta. Op kantoor in Zutphen, waar ik natuurlijk geen dutje kan doen, zijn mijn collega’s al gewend aan mijn hoge cafeïne-inname. Toch val ik in de trein naar huis steevast in slaap.

Lees de rest van dit artikel »


Weinigzeggende cijfers

juni 23, 2015

red_light02Onlangs blogde ik weer eens over prostitutie. Ik vergeleek de activiteit met een waterbed: als ze op één plaats verdwijnt, gaat ze naar een andere. De vraag is immers constant en sekswerk kan makkelijk andere vormen aannemen. De sekswerker die vandaag in een club werkt, ontvangt haar klant morgen thuis. Wie in april in Nederland is, kan in mei werken in Duitsland. Iemand kan van de vergunde sector overstappen naar de illegaliteit.

Ook de grens van sekswerk is fluïde. De vrouw die steeds als ze omgang heeft gehad met haar vriend een cadeautje krijgt – u herkent misschien de situatie uit Cees Nootebooms Rituelen – is volgens de een een prostituee, terwijl anderen het ongeneeslijk romantisch vinden.

Lees de rest van dit artikel »


Domweg gelukkig

juni 22, 2015
Kleine aap

Kleine aap

Ineens herinnerde ik me dat nijlpaard Tanja een paar jaar geleden was overleden. “Het nijlpaard is er niet meer,” zei ik dus, “Wat voor dier zou er nu zijn?”

“Ik weet het!”, zei mijn gids (drie jaar en acht maanden), “maar ik verklap het niet. Dan is het een verrassing.”

Anders dan bij eerdere gelegenheden, toen ze geheimpjes niet wist te bewaren, zei het meisje dit keer niets. Wat ik maar zeggen wil: ik heb een prima dag doorgebracht in Artis.

Ondertussen is er iets grappigs aan de hand. Ik ben namelijk, nu ik dit schrijf, vergeten welke dieren er te zien waren op de plaats waar Tanja ooit verbleef. Dat staat in schril contrast tot het geheugen van kleine E., die fenomenaal goed de weg wist in Artis. Ik heb wel eens gedacht dat kinderen een beter getraind geheugen hebben dan volwassenen, die immers altijd kunnen terugvallen op wat ze lazen. Kinderen hebben die luxe niet. Als volwassenen met kleuters praten, zijn ze bovendien vaak bezig met overhoren: wat van kleur is dit & wat van geluid maakt dat dier? Kindergeheugens staan – denk ik – meer op scherp dan die van volwassenen.

Lees de rest van dit artikel »


Gekte

juni 14, 2015
Bindend studieadvies aan de Rijksuniversiteit Leiden.

Bindend studieadvies

Hij is een jaar of veertig en het leven is niet gemakkelijk voor hem geweest. Hij kampt met depressies, die hem belemmeren normaal te functioneren. De behandeling wordt bemoeilijkt door een gedragsstoornis. Toen hij jong was, zullen zijn onderwijzers hem wel “een moeilijk kind” hebben genoemd. Tegenwoordig heet dat “ADHD”, maar een oplossing was er noch toen noch nu. Hij is door zijn grilligheid verschillende banen kwijt geraakt, belandde in de WW en zit inmiddels in de bijstand.

Een jaar of wat geleden realiseerde hij zich dat het zo niet verder kon. Wat hij nodig had was regelmaat. Hij slikt inmiddels wat medicijnen en besloot opnieuw te gaan studeren. (Een eerdere studie heeft hij door zijn ziekte niet kunnen afmaken.) Een diploma vergrootte immers zijn kansen op het vinden van voor hem geschikt werk. En verdraaid, hij kreeg wat vat op zijn leven en kan sinds een succesvolle onderwijsstage met enige rechtvaardiging hopen op werk op een school.

Lees de rest van dit artikel »


Emoties

juni 8, 2015

stiltecoupé_2Zoals de vaste lezers van deze kleine blog weten, hecht ik nogal aan rust in de stiltecoupé (en voor wie de running gag nog niet kent is er 1, 2, 3, 4, 5 en vooral 6). Ik wil er kunnen werken en stoor me eraan als mensen doorpraten nadat je ze eraan hebt herinnerd waar ze zitten. Ik vind het doorpraten vooral frappant omdat in vermoed dat de praters wél de beleefdheid opbrengen om niet te roken waar dat is verboden, om het onderscheid tussen mannen- en vrouwentoiletten te respecteren en om in een rij te wachten. Het is het gecultiveerde karakter van de onbeschoftheid – het niet rekening willen houden met een ander – dat me kwaad maakt.

Onlangs zat ik in een trein van Amsterdam naar Nijmegen en het was rustig. Dan is treinreizen heerlijk: je kunt lezen of schrijven zonder te worden afgeleid. Zoals u al vermoedde werd mijn geluk verstoord, en wel toen in Ede twee dames instapten die in de stiltecoupé hun luidruchtige gesprek voortzetten. Mijn aanvankelijke ergernis verdween echter toen ik begreep dat de mensen slechthorend waren.

Lees de rest van dit artikel »


Waarom “Mainzer Beobachter”?

juni 7, 2015
Mainz in 1880

Mainz in 1880

Waarom heet deze blog eigenlijk de Mainzer Beobachter? Een vriendin vroeg het me laatst, bij een kopje koffie, in het Haagse theater De Appel. Daarover valt best iets te zeggen.

De eerste reden is dat ik Duitse krantennamen zo mooi vind. Terwijl wij het moeten doen met vlakke titels als Algemeen Handelsblad, de Volkskrant of de Nieuwe Rotterdamsche Courant, had je in Duitsland tenminste een Neue Rheinische Zeitung, met als ondertitel Organ der Demokratie. Kijk, zo’n krant wil je nou lezen. (Sterker nog: dat deden zoveel mensen dat de autoriteiten deze krant onderscheidden met een publicatieverbod.)

Lees de rest van dit artikel »


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 381 andere volgers