Werkcoupé

augustus 7, 2014
Mijn bijna voltooide boek

Stilleven met manuscript en stilte

De trouwe lezers van deze kleine blog zijn ervan op de hoogte dat de stiltecoupé in de trein hier een van de running gags vormt. Niet dat ik er niet serieus over ben, overigens, want er zit iets echt grondig verkeerd als je mensen moet verzoeken zich aan de regels te houden en het evengoed niets uithaalt. Dat leest u hier nog maar eens terug, in een stuk waarop ik van de NS een aardige reactie heb gekregen.

Dat ik het vrij systematisch aankaart als er weer iets verkeerd zit in het openbaar vervoer, brengt vanzelfsprekend met zich mee dat ik het ook eerlijk moet erkennen als de dingen gewoon goed gaan. Dat heb ik dan ook al wel eens gedaan, zoals in het stukje over deze competente directeur.

Lees de rest van dit artikel »


De krant

augustus 3, 2014

plaatjeMijn zaterdagritueel, eind jaren tachtig: wakker worden, wat kleren aanschieten, broodjes kopen bij de bakker om de hoek en kranten in de Bruna daar tegenover, de Volkskrant uit de brievenbus halen en het huis weer ingaan. De trap oplopend de koffie ruiken die mijn geliefde intussen heeft gezet. En daarna: met een croissantje erbij de kranten lezen. Vaak ook De groene Amsterdammer, Opzij en de Nieuwe Revu.

In mijn herinnering kon dat uren duren. In de zomer stonden de balkondeuren open, in de herfst voegde de neerslaande regen iets toe aan de intimiteit van het gedeelde lezen. Op de grammofoon New York van Lou Reed. Verse sinaasappelsap bij de lunch. Pas rond theetijd hadden we de kranten uit en vroegen we ons af wat we nog met de middag zouden doen, maar het was vaak al laat en meestal kwamen we niet verder dan de supermarkt en de videotheek.

Lees de rest van dit artikel »


Onbevangenheid

juli 30, 2014

nsIk schrijf dit in de trein naar Apeldoorn, waar ik mijn ouders wil opzoeken. Geen problemen in de stiltecoupé dit keer (dat wil zeggen dat de twee pratende dames zich op hun gedrag lieten aanspreken en elders gingen zitten, waarvoor mijn ongeveinsde dank) en over die vervloekte OV-chipkaarten schrijf ik nog een andere keer.

Nee, dit stukje is veel tragischer. Mijn vader belt en vraagt hoe laat ik er zal zijn. Ik moet antwoorden dat ik dat niet weet omdat de trein momenteel in Hilversum stilstaat. Er staat in Baarn een treinstel defect te zijn en mijn trein kan daardoor niet vertrekken.

Lees de rest van dit artikel »


Postkantoor

juli 25, 2014
postkantoor

Hoe het ook kan. Vroeger was alles beter. Soms dan.

Wie lijdt niet die de posterij beziet? Is de bezorging al jaren beneden peil, de postkantoren weten me ook keer op keer te verrassen door nóg minder te kunnen dan je verwacht. Toen ik gisteren vooraan in de rij stond en het pakje afgaf dat ik verstuurd wilde hebben, constateerde de (overigens vriendelijke) medewerker dat de postcode niet correspondeerde met het adres.

“Dan zoeken we het toch even op in het postcodeboek?” opperde ik. En toen kwam de verbijsterende reactie: men kon op het postkantoor geen postcodes opzoeken.

Vijftien jaar geleden stond ik in een postkantoor dat geen postzegels bleek te hebben. Dat was in een erkend Derde Wereld-gebied. Inmiddels heeft de Nederlandse posterij dat niveau bereikt.


Only in America…

juli 24, 2014
Fappy

Fappy

Wat mensen tussen de lakens doen, mogen ze zelf uitmaken. Sommigen experimenteren en anderen zijn wat behoudender, maar geen van allen wil dat Vadertje Staat in de slaapkamers meekijkt.

Dat is anders in de Verenigde Staten, waar christelijk rechts regelmatig campagne voert om de seksualiteit te reguleren. Alleen binnen het huwelijk, alleen man en vrouw, en het liefst alleen gericht op voortplanting. Dat leidt eigenlijk elk jaar weer tot de gênante vertoning dat deze dominee moet toegeven een prostituee te hebben bezocht of dat die homohatende senator moet erkennen zelf gay te zijn. Er zijn zoveel absurde berichten geweest, dat ik inmiddels alles geloof uit het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Lees de rest van dit artikel »


Subversieve lectuur

juli 14, 2014

vvnDat is me nog nooit gebeurd: dat de douane op Schiphol mijn koffer eruit haalde om even te zien wat erin zat. Ik vroeg de douanier wat de aandacht had getrokken van de man achter het röntgenapparaat, en hoewel ik geen direct antwoord kreeg, was wel duidelijk dat de vele boeken in mijn koffer een ongebruikelijk beeld waren geweest.

En dus werden al mijn boeken uit de koffer gehaald en opengeslagen. Het verbaasde me.

Pas later realiseerde ik me dat het eigenlijk heel erg terecht was. Mits goed geschreven, zijn boeken gevaarlijk. Ze beroven de lezers immers van zijn vooroordelen. Cultuur is bedreigender dan wapens.


CuraVilla

juli 13, 2014

cvTerwijl dit stukje geautomatiseerd online gaat, om 8.30 uur, zit ik in het vliegtuig van Curaçao naar Nederland. Voor mij is het nog 2.30 uur en ik hoop dat ik wat kan slapen of anders de print kan lezen van de eerste hoofdstukken van mijn boek. Een kleine drie weken schrijfarbeid zitten erop.

Ik verbleef in CuraVilla, het kleine appartementencomplex van mijn zus en schoonbroer. Het gaat om twee huizen, het ene vlakbij en het andere iets verder van het Spaanse Water. Dat is een besloten baai in het zuidoosten van het eiland, waar je fijn kunt zwemmen. In beide huizen zijn vier appartementen met elk een slaapkamer en een woonkamer met keukentje. Dat laatste heb ik niet vaak hoeven gebruiken omdat mijn familie voor me kookte.

Lees de rest van dit artikel »


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 254 andere volgers