Always

snape_always

Soms Veel te vaak zit je in de trein en kun je je niet afsluiten voor wat anderen vertellen. Een paar jaar geleden luisterde ik zo het gesprek af van naar twee vrouwen – ik schat zo midden veertig – die het hadden over Valentijnsdag. De een had van haar man een mooi bloemstuk gekregen en vroeg haar reisgenote of zij nog iets had gekregen. Het trof me als vilein, want als de vrouwen elkaar kenden – en daar leek het op – moet de eerste hebben vermoed dat de tweede geen partner had en dan was het wat harteloos vragen te stellen.

Sint-Valentijn was het huisje inderdaad stilletjes voorbij gereden. “Heb je nog iemand een cadeau gegeven?”, probeerde nummer één. Nu was bevestigd dat de tweede alleen was, wilde haar ondervraagster ook nog horen dat haar vrijgezelle vriendin totaal uitzichtloos was.

Dit was geen leuk gesprek. De vragenstelster leek me geen aardig karakter te hebben en ik zette me schrap voor het antwoord. Ik kon de verdere loop van het gesprek al uittekenen: tenzij mevrouw twee een grap zou maken dat ze iemand aan het stalken was, kon ze alleen maar antwoorden dat ze haar echtgenoot net had begraven, dat ze buiten de huwelijksmarkt was gevallen, dat haar man er met de secretaresse vandoor was of iets anders triests. Ze leek me althans niet het type dat zou zeggen dat ze d’r zaken zonder man alleen wel afkon – zoveel had ik wel opgemaakt uit de intonatie van haar eerdere antwoorden. Mevrouw één zou weldra adviezen gaan geven hoe mevrouw twee aantrekkelijker voor de mannen kon zijn – want zo’n type leek het me wel, zo iemand die meent dat vrijgezellen in hun leven zijn mislukt.

“Heb je nog iemand een cadeau gegeven?”, herhaalde nummer één.

“Weet je, toen ik nog studeerde, werd ik erg verliefd op een man. Het was niks, het kon niks worden. Hij is nu getrouwd. Heeft kinderen. Ik denk nog veel aan hem.”

“Dus je hebt hem bloemen gestuurd?!” Mevrouw één klonk verbaasd. Dit was niet het antwoord dat ze had verwacht. Er school meer romantiek in mevrouw twee dan ze had vermoed.

“Nee natuurlijk! Ik zei toch dat hij is getrouwd! Ik ga toch niet stoken in het huwelijk van een vriend? Het is soms moeilijk maar ik wil hopen dat ze gelukkig zijn en van elkaar blijven houden.”

Mevrouw één viel stil.

[Ik zou het gesprek zijn vergeten als Alan Rickman niet onlangs was overleden. Eigenlijk had dit afgelopen zondag online gemoeten, maar Meier ging voor.]

3 gedachtes over “Always

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s