Straatroof

Wat ze proberen om klanten op te doen
Dames en heren, dat strijdt met elk fatsoen
– Drs.P.

Een tijdje geleden kreeg ik regelmatig een tijdschrift toegestuurd, Vitruvius. Om de zoveel tijd ontving ik twee exemplaren, geadresseerd aan mensen die ik kende. Ik stuurde die dan netjes door en stuurde de uitgeverij een verzoek het door te sturen naar de betrokkenen zelf. Ik kreeg nooit antwoord en betaalde wel de postzegels om het bij de geadresseerden te krijgen.

Pas later ontdekte ik dat Vitruvius in feite niet bestond. Er was althans geen noemenswaardige redactie en er waren ook geen abonnees. Bedrijven leverden artikelen aan die konden doorgaan voor kopij – en betaalden daar zelf voor. Vervolgens werd dat opgestuurd naar nietsvermoedende mensen. Vitruvius was dus gewoon een vehikel om reclame te maken. De vakterm is stealth marketing: reclame die zich voordoet als iets anders. “En ik”, zei de gek, “ik heb nog betaald ook om deze ongein te helpen verspreiden”.

Maar het kan natuurlijk nog vreemder. Een uitgeverij waarvan ik de naam met de mantel der liefde zal bedekken, stuurde me gisteren ongevraagd een doos met drie boeken toe. Ik heb die niet besteld, althans voor zover ik weet. Het zal echter wel niet, want er zit een waarschuwingssticker op dat het boek is aangeraden door DWDD, wat doorgaans een goede reden is om een boek ongelezen te laten. In de zin dat het duidelijk maakt wat onzin is, heeft het programma de Nederlandse cultuur zeker helpen verrijken.

Nu het venijn: ik krijg die boeken niet cadeau, ik krijg er krijg een factuur van €45 bij.

Ik heb nu de keuze: óf een factuur betalen voor iets dat ik niet wil hebben óf een half uur uittrekken om het bij het postkantoor terug te brengen. Mijn geld of een deel van mijn leven.

De gemakkelijkste weg is dat ik maar betaal om ervan af te zijn. Dit is het uitgevers-equivalent van ransom-ware. Ik heb de uitgever een mailtje geschreven, wat weer te beleefd is, want ik had gewoon bij de politie aangifte moeten doen. Dit is straatroof.

Naschrift

Oké, de verklaring lijkt dus te zijn dat mijn bedrijf is verwisseld met een boekhandel met dezelfde naam. Zie hieronder. De vraag is nu wel hoe het Centraal Boekhuis, waar ik bij mijn weten geen zaken mee doe, kan beschikken over allerlei gegevens en een relatienummer kan hebben toegekend.

45 gedachtes over “Straatroof

  1. Rudmer Koopal

    Noem gerust de naam van de uitgeverij. Een beetje fatsoenlijke uitgeverij vraagt van te voren of je het op prijs stelt dat een boek wordt toegestuurd.

    1. Frans

      Bovendien is vijf seconden zoeken op het net genoeg om erachter te komen welke uitgeverij het is. En het is inderdaad nogal brutaal.

  2. Manfred

    Wat ik in zo’n geval doe:
    case 1 – ‘retour’ bij het adreslabel schrijven en teruggooien in de postbus, de post en afzender mogen het verder oplossen, behalve als het duidelijk reclame is of ik al een jaar die post krijg, dan gaat het direct weg;
    case 2 – (was het een factuur? op de foto staat pakbon) een pakket retourneren is me teveel moeite en boeken zijn goedkope massaproducten, als er een mail op de bon staat krijgt de afzender een mailtje dat ik niets besteld hebt en dat ik het geheel hebt weggegooid.

      1. Johan Thibaut

        Ongevraagd toegezonden goederen moet een consument niet betalen. Wel mail/brief schrijven om te protesteren

  3. FrankB

    Heb je alle kleine lettertjes bestudeerd? Dikke kans dat er een clausule in staat waarin duidelijk wordt gemaakt dat je niet verplicht bent om te betalen. Doen zou ik zeggen. Kun je zoiets niet vinden dat kun je altijd nog aangifte doen, email of geen email.
    Ik ben bepaald geen rechtskundige, maar ik weet nog wel dat ook een koop een contract vereist, waar beide partijen vooraf mee moeten instemmen. Dat is hier overduidelijk niet het geval. Tenzij kleine lettertjes.

    “Een uitgeverij waarvan ik de naam met de mantel der liefde zal bedekken.”
    Zucht. Kijk, precies hierom weiger ik een beschaafd mens te worden, met goede manieren in het hoogste vaandel. Geef mij maar een botte bijl, die ik kan hanteren terwijl ik er met twee gestrekte benen in ga met de bedoeling eerst de man en daarna de bal te raken. Want dergelijk onfatsoen wordt door fatsoen als het jouwe alleen maar gestimuleerd.
    Bovendien is dit tamelijk egoistisch. Heb je er al bij stil gestaan dat je hoogstwaarschijnlijk niet het enige mikpunt van deze frauduleuze praktijk bent? Acht je het niet nodig je medemensen te waarschuwen, zodat ze er zich eventueel op voor kunnen bereiden?

    “De gemakkelijkste weg is dat je maar betaalt om ervan af te zijn.”
    Je naiviteit is vertederend, al grenst het hier aan domheid. Vergeet het maar. Betaal en binnen de kortste keren krijg je nog tien dozen aangeleverd. Als jij dat gemakkelijk noemt wil ik niet weten wat jij moeilijk vindt.

  4. Waar haalden zij hun inspiratie? Ongetwijfeld bij de schrijver Willem Elschot (1882-1960), die met “Lijmen” en “Het been” dergelijke praktijken van “Het wereldtijschrift” beschreef. Als je hem niet kent, Aan te raden ter kennismaking: zijn boek “Kaas”. Meer over hem op Wikipedia. https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Willem_Elsschot

    Bij mijn huisdokter ligt ook een soortgelijk tijdschrift op luxueus glad papier.

    Jona, had zelf iets dergelijks aan de hand. Kon toen wel gratis de ongewenste boeken terugzenden. Schreef de firma twee keer een brief, in de tweede dat ik nooit nog iets zou terugzenden. Hield er een gratis reeks Asterix-strips aan over. Ben nooit meer lastiggevallen. Wens je hetzelfde

  5. Yde Linsen

    Wellicht wordt een titel als afgebeeld aan uitverkorenen verzonden. Ik behoor daar helaas niet toe, maar ben gelet op het omslag bereid alles te laten liggen en het boek in een adem uit te lezen.

  6. mw p.j. van wieringen

    In deze wereld word je wel gedwongen als consument redelijk assertief te zijn. Anders neemt men een loopje met je. Hetgeen dus helaas gebeurd lijkt te zijn.
    Les 1: een pakbon is geen factuur of rekening. Hierop hoef je geen actie te ondernemen.
    Zelfs al mocht er nog een echte factuur komen, wat ik betwijfel, dan nog hoef je niets te doen, want je hebt geen opdracht of bestelling gegeven. Ze kunnen dus hoog en laag springen.
    Het zijn in feite oplichters, want ze gaan ervan uit dat je uit angst voor incasso’s e.d. wel zult gaan betalen.

  7. Marcel Meijer Hof

    Persoonlijk vind ik het erg moeilijk mijn fatsoen te blijven bewaren bij persistent onfatsoenlijk gedrag. Wordt de eerste, subtiele, hint niet opgemerkt, dan volgt een tweede normaal waarneembare. Daarna ga ik over tot afdoende zelfbescherming.

    Correct zakendoen heb ik geleerd bij twee firma’s – waarvan bij een in de boekhouding.
    De boekhouding van een destijds toonaangevende boekhandel stelde mij teleur.

  8. A. Minis

    Zonde van de tijd en de aandacht die u hieraan besteedt. Uw mailtje zal ook wel veel te beleefd zijn geweest. Daar word je door dit soort lieden alleen maar mee uitgelachen. Stuur alsnog een mailtje met de boodschap: ”Ik heb niet om jullie rotzooi gevaagd en steek die factuur maar in je reet. Hoogachtend” (een mens moet altijd beleefd blijven) en dan uw naam.

  9. H.J.Vrielink

    Aangeraden door DWDD is niet doorgaans een reden om een boek niet te lezen, het is ALTIJD reden om een boek niet te lezen.

    1. FrankB

      Ik zou het niet weten, want ik heb in die 15 jaar dat het bestaat in totaal vijf minuten gekeken, verdeeld over drie verschillende afleveringen.

        1. FrankB

          Om de één of andere reden vermoed ik dat David Hume’s On Miracles daarbij niet aan de orde kwam.

    2. Jeroen

      Is “De Bourgondiërs” van Bart van Loo ook slecht?
      (geen cynische opmerking van mijn kant, hoor… ik heb het nog niet gelezen en ben er serieus benieuwd naar)

      1. Een bevriende mediëvist was vernietigend in zijn oordeel: popie-jopie-taalgebruik, weinig nieuwe informatie, enz. Ik was zelf verbluft een poster te zien waarop “een millennium” geschiedenis werd aangekondigd. Die hyperbool leek me wat al te doorzichtig en suggereert het ergste.

        Maar noch de bevriende mediëvist noch ik ben de doelgroep.

        1. Jeroen

          Mmm.. ik zal er dan voorzichtig mee zijn. Bedankt.
          Op zich vind ik popie-jopie taalgebruik en weinig nieuwe informatie niet erg (mijn boekenkast puilt niet uit betreffende de Bourgondische periode, dus alles is wat dit onderwerp betreft al gauw nieuwe info voor mij)… zolang het maar geen foute of verdraaide info betreft.

        2. Henk Smout

          De schrijver was uitgebreid op een zondagochtend in ovt van de VPRO aan het woord en mocht de afgelopen weken meermalen in korte reclameboodschappen op de radio zijn eigen boek aanprijzen op een toon alsof hij het grote licht had gezien. Ik ben blij met het oordeel van uw bevriende mediëvist. Het staat een ieder vrij dat boek toch te lezen en zich een oordeel te vormen. Of het al dan niet in DWDD aan bod kwam vind ik niet ertoe doen.

          1. FrankB

            “vind ik niet ertoe doen.”
            Och, ik vind het altijd wel handig om correlaties in mijn voordeel te gebruiken.

          2. Henk Smout

            In het zaterdagochtendprogramma op Radio 1 Nieuwsweekend van MAX kreeg Bart van Loo ook gelegenheid om zijn zegje te doen. Adverteren doet begeren.

        3. Frans

          Dat verhaaltje over de Germanen die de bevroren Rijn oversteken zit er ook in. (Ik heb het alleen maar even doorgebladerd en dit viel me op. Maar goed, dat is in ieder geval een millennium geschiedenis, hoe je het ook wendt of keert.)

  10. Dirk

    Onnozel misschien, maar mij stoort het vooral dat er ongevraagd stickers plakken op de boeken die ik koop.

  11. Yde Linsen

    P.S. Naast een postbusnummer is als adres een kade vernoemd naar een Nederlands dichter, taalkundige, geschiedkundige en advocaat te lezen. Wellicht alsnog zwart te lakken om meer ongevraagde zendingen te voorkomen?

  12. Eva Cossée

    Beste Jona.
    Wat een opwinding over een vergissing van het Centraal Boekhuis of van uitgeverij Cossee. Hier zit in het geheel geen strategie achter in welke vorm dan ook. Ik kan je van harte aanraden om het boek te lezen en de andere exemplaren weg te geven. Maandag lost onze afdeling verkoop dit op.
    Met vriendelijke groet van je eerste uitgever,
    Eva Cossée

  13. Peter Verhaak

    Wat een snobistisch dedain ten aanzien van mensen die in ieder geval plezier beleven aan lezen en er ook nog wel wat van weten. Want zo zie ik die boekhandelaren in De Wereld Draait Door.

    1. Henk Smout

      Er is dan wel niemand – en dat verwacht ik hier ook niet – die DWDD heeft uitgemaakt voor “de linkse kliek”.
      Maar er is ook nog geen reactie geweest die zich afvraagt wat dat ‘De gelukkigen’ voor een boek is.

      1. Frans

        Misschien is dat omdat de titel
        en de kaft daar niet toe uitnodigen. Over gelukkig zijn kun je geen verhaal schrijven. Het leven wordt pas de moeite van het beschrijven waard als de dingen tegenzitten. De kaft doet mij een beetje aan Roy Liechtenstein denken. In een schilderij van hem kon een heel verhaal zitten, maar bij deze boekomslag krijg ik ik dat gevoel helemaal niet.

        1. Henk Smout

          De afbeelding op de cover stond ook mij tegen.
          Daarna las ik de recensie door Xandra Schutte in De Groene van 9 maart 2016(!) – online terug te vinden – en die heeft mij aan het denken gezet.

  14. Carla

    Jona, wanneer je geen raad weet met de jou toegezonden boeken…….stuur er maar een naar mij. ( portokosten worden , vanzelfsprekend, vergoed ) Want naast de door jou zelf geschreven boeken ( ik heb ze gekocht én met veel plezier gelezen ) lees ik ook graag, voor de broodnodige ontspanning, boeken die door DWDD of via andere wegen worden aanbevolen. Niks mis mee.

    1. FrankB

      “Niks mis mee.”
      Dat zegt ook niemand. Maar voor bepaalde mensen is een aanbeveling door DWDD een betrouwbare negatieve graadmeter. Net zoals opname in de Boeketreeks vroeger een betrouwbare negatieve graadmeter was. Eenieder mag ze evengoed lezen voor de broodnodige ontspanning. Wat u zegt, niks mis mee.
      Maar dat maakt ze, noch de reeks, beslist niet immuun voor kritiek en minachting.

  15. Rob Krabbendam

    Ingaand op de onderliggende boodschap in deze post/comments:

    Je zou als boekhandelaar (d.i. de eigenaar van een boekhandel c.q. verantwoordelijke voor het inkoopbeleid; dat is *niet* hetzelfde als een boekverkoper) wel gek zijn om niet ook bestsellers in je aanbod op te nemen. Over de kwestie of die zodanig gepresenteerd moeten worden dat andere boeken in het niet (dreigen, lijken te) vallen, kun je blijven twisten. Als je als boekhandelaar heel goed weet wie jouw lezers/klanten zijn, kan je maling hebben aan DWDD of andere media; als je een meer algemene boekhandel drijft, die probeert tussen de legio kledingwinkels en eettentjes op een dure A-locatie nog iets van boeken en tijdschriften te verkopen, vallen je overwegingen gegarandeerd anders uit. Dan liggen er dus grote stapels bestsellers op prominente plekken in je winkel.

    Want het is zo, voor zowel boekhandelaar als uitgever: bestsellers zijn de financiële basis van de boekhandel/uitgeverij. Zonder die bestsellers hadden de afgelopen jaren heel wat minder mooie boeken uitgegeven geworden, inclusief de boeken die menig DWDD-hatend fijnproever hoog in het vaandel heeft. Je kan wel zeggen: als er een breder aanbod was, zouden lezers breder kopen, en zouden die bestsellers niet nodig zijn als basis. Dat ben ik helemaal met je eens! Ik zou ook veel liever een boekhandel zien die veel minder door commercie en veel meer door culturele waarden geregeerd wordt. Maar dat is toekomstmuziek, misschien zelfs wel een utopie; in ieder geval nu niet een realiteit waarmee verreweg de meeste uitgevers/boekhandelaren die probeert een business te runnen (want een uitgeverij/boekhandel blijft na alle mooie woorden ook gewoon een commerciële onderneming) uit de voeten kan. Je kan als boekhandelaar besluiten het anders te doen, tegen het tij in te gaan, maar ik snap ook heel goed dat veel boekhandelaren dat niet in hun hoofd halen.

    Verder proberen heel veel boek*verkopers* lezers zo goed mogelijk hun klanten te helpen. Ik ken er vele, was er zelf een de afgelopen zeseneenhalf jaar, en het zal je verbazen, wanneer je er eentje aanspreekt, of je er door eentje aangesproken wordt, en ermee in gesprek gaat, hoe snel je de winkel zal verlaten met een aantal boeken dat bij DWDD nooit besproken zou worden. Overigens zitten bij DWDD ook bonafide boekverkopers aan tafel, die serieus proberen hun vak uit te oefenen. Wat lezers daar verder van vinden, vanwege het al dan niet populaire karakter en intellectuele gehalte van het programma, zegt misschien meer over het wereldbeeld/de levenshouding van die lezers, dan over die boekverkopers.

  16. eduard

    Een ongevraagde toezending is volgens de wet verboden. Je hoeft het niet te betalen of terug te zenden, sterker nog, als je wel betaalt sluit je een overeenkomst met dat bedrijf en legaliseer je daarmee hun illegale praktijk. Kortom, de activiteit van deze uitgever is zo illegaal dat ik aan een vergissing van hun administratie denk.

  17. jan kroeze

    wat heerlijk, dit geteut!
    heel erg leuk voor de zondagochtend, heb me enorm vermaakt!
    de mensen hier houden van je, jona!!!

    1. Yde Linsen

      Ach, waar een klein land groot in kan zijn. Het ‘geteut’ heeft inderdaad iets vermakelijks.

Reacties zijn gesloten.