Voor de klas

Voor de klas in Curaçao
Voor de klas in Curaçao

Mijn nichtje ziet de dingen af en toe heel scherp. Toen ze nog in Nederland woonde en in groep zeven van de basisschool les kreeg over de Romeinen, wist ze precies wie ze moest strikken om in de klas een extra les te verzorgen. Ik dus en ik heb me uiteraard naar behoren gekweten van mijn omige verplichtingen. Ik werd beloond met een steengoede vraag van een van haar elfjarige klasgenotes: “Hoe weten we al dingen eigenlijk over vroeger?”

Inmiddels zit mijn nichtje in de achtste groep van een Curaçaose school en ze vond dat ik deze week ook daar maar een praatje moest houden. Ik zou een onoom zijn als ik het niet deed en dus stond ik deze week voor een groep kinderen te praten over wat archeologie is – of beter: over de vraag hoe we eigenlijk dingen kunnen weten over vroeger.

Lees verder “Voor de klas”

Kurá Hulanda

Kurá Hulanda
Kurá Hulanda

Archeologiemusea in Europa schurken traditioneel een beetje tegen de historische musea aan, terwijl de archeologie in Noord- en Zuid-Amerika, waar de geschreven geschiedenis nu eenmaal wat korter is, nauwere banden heeft met de culturele antropologie. In deze traditie staat Kurá Hulanda (het “Hollandse Hof”) in Willemstad: het museum vertelt het verhaal van de menselijke evolutie, de eerste stedelijke culturen in Mesopotamië en Egypte, de Afrikaanse koninkrijken en de slavenhandel.

Er zijn op dit eiland veel herinneringen aan de slavernij en dan denk ik natuurlijk in de eerste plaats aan de etnische samenstelling van de bevolking. Ik schrijf dit stukje met uitzicht over het Spaanse Water op het quarantaine-station, waarvan me is verteld dat als de hier verblijvende slaven bezweken aan een ziekte, de lijken niet werden begraven maar in zee geworpen. Overleefden ze, dan kwamen ze terecht op de werf waar nu Kurá Hulanda is.

Lees verder “Kurá Hulanda”

Willemstad

Pontjesbrug
Pontjesbrug

Van oost naar west is Curaçao ongeveer zo breed als de provincie Utrecht. Mijn familie woont in het oosten, niet ver van het Spaanse Water, ofwel ruim een half uur rijden van Willemstad. De scholen van mijn nichtje en neefje liggen ergens halverwege, wat betekent dat het in de ochtendspits drie kwartier duurt voordat ze er zijn. Met de auto, wel te verstaan: fietsers zie je hier nauwelijks.

Willemstad ligt zo net iets te ver voor een makkelijk bezoekje. Dat moest dus even worden voorbereid, ook omdat de volwassenen hier moeten werken. Mijn zus en zwager verhuren appartementen en waren gisteren eerst een paar uur bezig waren met schoonmaken, terwijl ik werkte aan Israël verdeeld; pas in de middag was er voor het eerst tijd om naar Willemstad te gaan.

Lees verder “Willemstad”

Papiaments

Verwarring: "sushi" slaat niet op lekkere rauwe vis maar is het Papiamentse woord voor afval.
Verwarring: “sushi” slaat niet op lekkere rauwe vis maar is het Papiamentse woord voor afval.

Wie verhuist van Hengelo naar Willemstad, zal met de taal weinig problemen ondervinden, op wat kleinigheidjes na dan. Op Curaçao gebruiken ze soms woorden die Hollanders niet gebruiken: zo hoorde ik al een paar keer het in Holland uitgestorven “wablief” en zit mijn neefje op een school die ook “funderend onderwijs” aanbiedt. Er zullen nog wat uitspraakvarianten zijn tussen het Twentse en het Curaçaose Nederlands, maar veel verschil is er verder niet.

Met alleen Nederlands zul je hier, denk ik, een eind komen, maar het is niet voldoende. De tweede taal is het Papiaments en dat is wat de kinderen hier van huis uit spreken. Ze leren Nederlands op school en voor mijn nichtje en neefje is dat wel wat problematisch. Zij spreken immers geen goed Papiaments maar wel Nederlands, terwijl het voor de kinderen in de klas omgekeerd is. Dat bevordert de communicatie niet.

Lees verder “Papiaments”

Curaçao

Het terras waar ik dit schrijf
Het terras waar ik dit schrijf

Zoals ik aankondigde ben ik op vakantie in Curaçao, waarheen mijn zus, zwager, nicht en neef vorig jaar zijn verhuisd en waar ze tegenwoordig appartementen verhuren. Omdat ik eens wilde zien hoe ze het maakten, nam ik gisteren dus het vliegtuig van Schiphol naar Willemstad.

Ik vlieg vrij veel maar dat is altijd naar het Middellandse Zee-gebied of het Midden-Oosten. Vandaag kwam ik in een deel van Schiphol waarvan ik me niet herinnerde dat ik er ooit eerder was geweest, zodat je dat grappige gevoel hebt dat de zaken tegelijk hetzelfde en anders zijn. Die ervaring had ik even later opnieuw, toen ik even het internet op wilde. Anders dan in bijvoorbeeld Ankara, waar ik ooit een dag kon internetten, krijg je op Schiphol beperkt de tijd. Daarna moet je ervoor gaan betalen. Hetzelfde anders.

Lees verder “Curaçao”

Vakantie!

Hoe je je kunt vergissen: ik meende dat ik vorig jaar meer mail had verstuurd (en bewaard), maar het bleek minder te zijn. Gooi ik meer mail weg of heb ik werkelijk minder mail moeten schrijven?
De bewaarde e-mail: zo’n 13-14 per dag. De rest heb ik weg kunnen gooien.

Een recent kabinet – ik meen Kok-1 – had ons niets anders te bieden dan “werk, werk en nog eens werk”, en inderdaad: het lijkt wel nooit af te komen. Ik heb het sinds het begin dit jaar eens geteld en ik heb elke week meer dan vijftig uur gewerkt. Daarbij tel ik treinreizen mee – vandaar – maar mijn dagelijkste stukje niet.

Tijd om te lezen heb ik nauwelijks gehad, dus die recensie van dit mooie boek over de hertog van Alva moet nog even wachten. Het schrijven aan mijn eigen boek ligt momenteel stil. Een bezoek aan de apotheek is uitgesteld, wat overigens niet ligt aan mijn eigen bezigheden maar aan het gegeven dat de apotheekster een archaïsche visie heeft op openingstijden en er altijd een enorme rij staat.

Lees verder “Vakantie!”