Toerist in Libanon (1)

Beiroet

We zijn dinsdag zonder noemenswaardige problemen aangekomen in Beiroet. De eerste indrukken op het vliegveld waren buitengewoon positief: het is schoner dan bijvoorbeeld Fiumicino bij Rome. Het kantoor van de douane, waar ik even moest wachten omdat mijn paspoort wat vragen opriep, bood de aangename verrassing dat er geen portret hing van een Atatürk, een president Assad, een koning Abdollah, een imam Khomeiny, een president Mubarak of een kolonel Khadaffi. Ik kan me, in een land met zo’n gevarieerde bevolking, voorstellen dat je met zo’n afbeelding al snel iemand provoceert.

Op de luchthaven valt meteen een gebouw op dat sterk lijkt op de dat waarin de Amerikanen tot 1983 hun kazerne hadden. Van de schade van de bomaanslag is natuurlijk niets meer te zien, maar ik vond het interessant om te zien – of beter, ik dénk het te hebben gezien. Opvallend: een enorme poster met drie leiders van Hezbollah hing naast een even grote reclame voor de Kentucky Fried Chicken.

Lees verder “Toerist in Libanon (1)”

Misirlou

Een jonge Koptische vrouw uit Egypte, rond 1900.

Linkerbeen naar voren. Een enorme zwaai ermee naar achteren. Rechtervoet naar rechts. Inhalen met linkervoet. Rechtervoet ernaast. Door de knieën zakken. Dat zijn de passen van een dans die Misirlou heet.

Waar de passen vandaan komen, weet ik niet, maar ik weet wel dat het liedje vanuit Smyrna/Izmir in Klein-Azië is meegenomen naar Athene, waar het in 1930 op de plaat is gezet door rebetika-muzikant Michalis Patrinos, die echter nooit heeft geclaimd de melodie te hebben gecomponeerd. Je kunt het hier beluisteren.

In de tekst – die Patrinos wél kan hebben geschreven – vertelt de ik-figuur, vermoedelijk een Griek, dat hij verliefd is op een Egyptisch moslimmeisje, iets wat destijds niet bepaald zonder moeilijkheden was. Het opmerkelijke is dat het hele liedje kan worden gespeeld op één snaar van een oud (de peervormige gitaar die in de Levant populair is).

Lees verder “Misirlou”