geluk
Ineens herinnerde ik me dat nijlpaard Tanja een paar jaar geleden was overleden. “Het nijlpaard is er niet meer,” zei ik dus, “Wat voor dier zou er nu zijn?”
“Ik weet het!”, zei mijn gids (drie jaar en acht maanden), “maar ik verklap het niet. Dan is het een verrassing.”
Anders dan bij eerdere gelegenheden, toen ze geheimpjes niet wist te bewaren, zei het meisje dit keer niets. Wat ik maar zeggen wil: ik heb een prima dag doorgebracht in Artis.
Domweg gelukkig: ik zit in de lobby van een museum in Istanbul, met een grote kop Turkse koffie, ik heb alle rust en ik geniet van de klassieke muziek die hier over de luidsprekers klinkt. Turken lijken iets te hebben met Beethoven – je hoort het hier althans vaak. En ook al is het nóg zo verarbeidsvitaminiseerd, De Negende is gewoon móói.
Mijn geluk wordt nog vervolmaakt doordat ik een lezing mag schrijven over het relatieve belang van de Griekse-Romeinse en de Arabische beschavingen voor de totstandkoming van de westerse cultuur. Een relevant onderwerp, en ik mag er zaterdag over spreken voor een gezelschap dat theoretische vragen ook aankan. Ik hoef me dus niet te beperken tot oppervlakkige opsommingen van ontleningen.
Ik sprak vandaag een vriendin in Den Haag, die net terug kwam uit Rome en me verblijdde met drie doosjes Italiaanse sigaren. Ze zijn anders van smaak dan Nederlandse rookwaren: de tabak wordt, nadat ze is gedroogd, voor het rollen opnieuw vochtig gemaakt. Het levert een compacte, vrij zware sigaar op, die je niet in één keer kunt oproken. (Het risico dat je er misselijk van wordt is niet denkbeeldig, want deze sigaren zijn verleidelijk lekker.)
Het procedé is in 1818 ontdekt in de tabaksfabriek van Ferdinand III, de groothertog van Toscane, en de fabriek bestaat nog altijd, zij het dat ze nu “Toscano” heet, en dat deze sigaren worden aangeduid als “Garibaldi”.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.