Waarom ik, tot verbijstering van twee jonge mannen, even na vieren mijn complete voorraad krachttermen over Perron Drie van Den Haag Hollands Spoor slingerde

Vloeken is niet netjes. Het is ook niet stoer. Ik probeer het zo min mogelijk te doen. Maar de woedende kreet die u kort na vier uur vanmiddag hoorde opstijgen vanuit Den Haag Centraal, dat was ik. Sorry dat ik mezelf even niet beheerste, maar er was aanleiding voor.

Ik was op weg naar Rotterdam en daar heb ik mijn fiets nodig. Omdat je in verband met de avondspits na half vijf niet meer met een fiets in de trein mag, zorgde ik ervoor dat ik ruim voor vieren bij het station was. Ik zou met de trein van 15:58 weliswaar veel te vroeg in Rotterdam zijn, maar dat moet je ervoor over hebben als je er zeker van wilt zijn dat je een fiets hebt (wat met OV-fietsen bijvoorbeeld niet zeker is).

Goed. Ik stap in, met fiets. Ik wil net gaan zitten – een lege trein, er is een stoel vrij, ik ben helemaal blij – als een conducteur eraan komt.

Of ik vaker een fiets in de trein meeneem?

“Ja, die heb ik nodig om te komen op de plek waar ik ga werken.”

En of ik een kaartje heb?

“Ja, dat heb ik al op Amsterdam Zuid gehaald.”

Weet ik dan niet dat je na vier uur niet meer met de fiets in de trein mag?

“Hè?! Dat is toch half vijf?”

“Nee, dat is vier uur. Dat is al jaren zo.”

Lamlendig stap ik uit. Dit brengt me in heel, heel serieuze problemen voor mijn planning en eigenlijk denk ik dat de conducteur de regels zelf niet goed kent, wat ik al eens eerder heb meegemaakt aan het einde van de spits. Ik kijk de vertrekkende, vrij lege trein na.

Nogmaals: ik heb een serieus probleem als ik geen fiets heb in Rotterdam. Ik had natuurlijk gewoon moeten blijven staan, de brave conducteur moeten zeggen dat hij me een bekeuring mocht geven die ik met liefde zou betalen als ik fout zou blijken te zitten. En die de NS zeker zou verscheuren als de conducteur zich vergiste. Maar deze gedachte is wijsheid achteraf.

Ik weet even niet wat te doen en google “fiets trein”. De eerste hit brengt me meteen op het NS Forum, bij de spelregels. Na een regel over het aanschaffen van een dagkaart, staat daar regel twee:

Tijdens de spitsuren (ma-vrij 06.30-09.00 en 16.30-18.00) mogen geen fietsen mee in de trein, behalve in de maanden juli en augustus.

En dat was dus het moment waarop ik mijn hele voorraad krachttermen over perron drie slingerde, tot verbijstering van twee jonge mannen die daar eveneens stonden. Ik heb vervolgens de al even rustige trein van 16.14 genomen.

***

Het was niet het eerste incident deze woensdag. Toen ik begin van de middag instapte in Amsterdam Zuid, zat een man op de fietsplekken. Aan de overkant van het compartiment waren plekken vrij, dus ik verzocht hem even daar te gaan zitten, om verschrikkelijk te worden afgebekt. Ik legde uit dat er “prioriteit” stond voor fietsen en kreeg nog een keer een grote mond. Nog tot in Den Haag CS was ik daar wat ontdaan van.

De simpele conclusie van dit stukje is dat conducteurs er niet altijd zijn als ze de regels moeten handhaven – en zoiets kan gebeuren – en dat als ze regels handhaven, ze die niet altijd blijken te kennen. En dat behoort niet te gebeuren. Een van de gevolgen is dat ik nu om 16.37 Rotterdam CS binnenrijd: zeven minuten in overtreding. Dat zou niet zo zijn geweest als het NS-personeel de regels beter zou kennen.

Naschrift, 18:20

Dat stukje hierboven, dat luchtte lekker op. Maar dat wil niet zeggen dat ik gelijk had. De spits begint wel degelijk om vier uur, lege trein of niet, en de conducteur had gelijk.

Dag Simone

Simone Mooij-Valk

Of ik nog even een boek wilde meenemen uit Amsterdam. Het ging over hellenistische filosofie. Momenteel was het bij de Athenaeum-boekhandel op voorraad. Daar had ze het nog vorige week op een stapeltje zien liggen. Ze zou me ervoor betalen als ik eenmaal in Groningen was.

Natuurlijk wist ze dat ik het boek tijdens de twee uur durende treinreis zou doorbladeren, het interessant zou vinden en het een paar dagen later opnieuw zou kopen, maar dan voor mezelf. En dan bleek het buitengewoon boeiend te zijn. Die hellenistische ethische stelsels, daar zit een bepaalde praktische wijsheid in. Je kunt er iets mee.

Nu ik dit schrijf, bedenk ik dat het toch wat vreemd is dat ze dat boek niet een week eerder zelf had meegenomen. Had ze een slimme manier verzonnen om, zonder schoolmeesterachtig over te komen, mij een leestip te geven? Misschien, maar ik denk van niet. Ze was vrij uitgesproken over wat ze waardevol vond, wist dat ik haar suggesties serieus nam en hoefde me niet indirect te helpen aan een interessant boek.

Lees verder “Dag Simone”

Kleren kopen

Het leven is een hel. Het begint er al mee dat je zomaar geboren wordt zonder dat iemand je ergens om heeft gevraagd. Daarna zit er maar één ding op: proberen er alsnog iets van te maken.

Alleen wordt dát gefrustreerd doordat je voortdurend wordt verplicht tot allerlei handelingen die alleen maar noodzakelijk zijn omdat de wereld gewoon slecht in elkaar is geschroefd. Zo blijven je haren almaar groeien, waardoor je, bij wijze van groot onderhoud, om de zoveel tijd verplicht bent naar de kapper te gaan. Je bent in de wereld geworpen en de wereld doet alles om je diets te maken dat je daar niet hoort.

Lees verder “Kleren kopen”

Arrestatie in de trein

trein_madurodam

Vorige week donderdag (9 februari) zat ik in de trein van Zwolle naar Amsterdam. Meestal is dat een rustige trein en dat kwam dit keer goed uit, want ik was niet helemaal goed in orde. Zittend in de stiltecoupé probeerde ik desondanks wat te schrijven en dat ging me naar omstandigheden goed af. Als er al een bron van ergernis zou zijn geweest, was het een medereiziger die de vragen stelde die buitenlanders soms stellen: was dit de trein naar de luchthaven? was zijn kaartje goed? moest hij nog overstappen? Hij zei aëroport en geen airport, dus ik neem aan dat hij uit een Franssprekend gebied kwam. Misschien een Algerijn of een Syriër: donker haar, kort baard. Hoe dat ook zij: zijn gefluister vormde geen werkelijke bron van ergernis.

Het moet rond half twee zijn geweest toen we station Almere bereikten en er een medewerker van Service en Veiligheid binnenkwam. Voor wie niet geregeld met de trein reist: S&V-ers worden ingezet op problematische trajecten (met bijvoorbeeld veel zwartreizigers) en zijn vooral gericht op ordehandhaving. Anders dan conducteurs, die vooral service verlenen, lijken S&V-ers meer op politieagenten, compleet met zichtbaar gedragen handboeien.

Lees verder “Arrestatie in de trein”

Vom Nutzen und Nachteil der Historie für das Leben (1)

Ik heb geen plaatje van een brandende moskee (en eigenlijk gaat dit stukje er ook niet over) dus ik geef u deze foto maar van de Lotfollah-moskee in Isfahan.
Ik heb geen plaatje van een brandende moskee (en eigenlijk gaat dit stukje er ook niet over) dus ik geef u deze foto maar van de Lotfollah-moskee in Isfahan.

Het is verleidelijk om over de actualiteit te bloggen. Een nieuwsbericht over pakweg een rechtszaak tegen de NS maakt je boos of wanhopig of vrolijk, of alledrie, en dat wil je van je afschrijven. Het leuke is dat je met een actueel stukje ook wat meer lezers trekt. Soms wordt het doorgeplaatst naar andere websites en dan heb je wat eer van je werk.

Een nadeel van zo’n stukje is dat het een bepaalde eenvoud moet hebben. Je kunt er één gedachte in uitwerken, hooguit twee. Je kunt ook niet te veel voorkennis veronderstellen. De discussie over de islam, die in de kern gaat over lastige zaken als methodisch collectivisme en methodisch individualisme, is geen onderwerp voor een blogstukje. (Ik heb dat hier eens uitgelegd aan de hand van de ontspoorde discussie tussen Peter Breedveld en Marcel Hulspas.) De discussie die we zouden moeten voeren, leent zich ook niet voor een TV-debat en is vermoedelijk zelfs te complex voor een krant. Aangezien onze meningen desondanks worden beïnvloed door deze media, is de discussie inmiddels onderdeel van het probleem.

Lees verder “Vom Nutzen und Nachteil der Historie für das Leben (1)”

Gezegend Eindhoven

tue

Ik zit momenteel in de trein richting Eindhoven. Al vanaf Amsterdam zit een groep jonge mensen naast me die, zo te zien, door een gids is opgehaald van Schiphol. Ik dacht even dat het toeristen waren, maar inmiddels begrijp ik dat ze op weg zijn naar Eindhoven. Studenten aan de technische universiteit.

Ik hoor Engels, Duits en Italiaans en ik zie vooral veel enthousiasme. Die positieve houding, dat er geen problemen zijn maar alleen nog-niet-gevonden oplossingen, dat vind ik altijd inspirerend aan technische universiteiten. Ook in Delft, waar je in een café kunt zitten naast een jonge man die over de telefoon uitlegt hoe je een laser kalibreert.

Dat enthousiasme, dat is best aanstekelijk. Mijn dag begint goed.

Bij ons in het dorp (6)

dorpsstraat_nieuw

Elke Amsterdammer weet het: er zijn te weinig plekken om je fiets te stallen. Dat is het gevolg van een op zich goed beleid om het fietsen te stimuleren. Fietsen is schoon, is gezond, is snel. Helaas of gelukkig is dat beleid iets té goed gelukt en nu zitten we dus met een tekort aan stallingsmogelijkheden.

De situatie bij de stations is ronduit catastrofaal en wordt er niet beter op doordat de gemeente vrij radicaal alle fietsen weghaalt die niet in maar bij een rek staan. Je moet je fiets dus niet alleen in een rek plaatsen, maar het ook nog met een extra slot vastzetten om te beletten dat een mede-Amsterdammer jouw fiets eruit haalt en de zijne op jouw plek zet. Dan staat jouw fiets immers bij het rek en dan kun je je karretje gaan ophalen op een industrieterrein ter hoogte van Halfweg.

Lees verder “Bij ons in het dorp (6)”