
[Dit is het laatste van drie blogjes over het afnemende belang van de archeologie van Romeins Nederland. Het eerste was hier.]
Faustiaans pact
Ik eindigde mijn vorige blogje met de constatering dat archeologen en journalisten professioneler met elkaar kunnen omgaan. Er zou al veel zijn gewonnen als archeologen niet naar de pers zouden stappen vóór er een wetenschappelijke publicatie is. Helaas staat menig archeoloog onder druk om voortijdig de publiciteit te zoeken. Dit heeft te maken met de organisatie van de Nederlandse archeologie.
Een van de uitgangspunten, in 1992 vastgelegd in de Europese Conventie van Valletta (kortweg aangeduid als “Verdrag van Malta”), is dat wie een vindplaats verstoort, betaalt voor onderzoek, dat in Nederland in handen is gekomen van commerciële bedrijven. Wát feitelijk wordt opgegraven en bewaard, wordt besloten in een complex spel tussen de verstoorder, die financieel belang heeft bij niet opgraven, het archeologisch bedrijfsleven, dat juist wel wil opgraven, en de overheid, die vaststelt wat monumentwaarde heeft. Meestal zijn bouwplannen tot ieders redelijke tevredenheid aan te passen.









Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.