Oudheidkunde is een wetenschap

Over de oude Romeinen, Grieken, Joden, Egyptenaren en Babyloniërs wordt een hoop flauwekul verteld. Eén reden is dat classici, oudhistorici, archeologen en andere oudheidkundigen zelden aangeven wat hun vak maakt tot een wetenschap: hun methode en hun vaktheorie. Als de wetenschappers dat zelf al niet aangeven, kan het idee makkelijk postvatten dat er geen methode is, dat iedereen dus een boek over de oude wereld kan schrijven en dat een universitaire opleiding zinloos is.

Dat is dus niet zo. Of beter: natuurlijk kan iedereen iets op papier zetten of online plaatsen, maar de kans dat een bijdrage ook enige zin heeft, wordt vergroot met een vakopleiding.

Een goede website over de methode en theorie van de oudheidkundige disciplines is er niet. Voor een boek: lees mijn De klad in de klassieken. Hieronder een overzicht van enkele stukken die ik schreef over uiteenlopende onderwerpen, die met elkaar gemeen hebben dat ik probeer uit te leggen dat er een wetenschappelijk aspect is aan de oudheidkunde. Systeem ontbreekt, maar we moeten ergens beginnen.

In de reeks Methode op Maandag

Elders