Peuter

Klein meisje met groot knuffelkonijn
Klein meisje met groot knuffelkonijn

Ik heb wel eens eerder geblogd over een tweejarig meisje in mijn omgeving, de dochter van een goede vriendin. Ik zal ze eens in de maand zien en zo zie ik hoe het kind met sprongen vooruitgaat. Het blijft me verbazen dat zo’n kleine uk al een volledig mens is, iemand die kan denken, communiceren, vragen kan stellen, zelfs als ze die nog niet zo snel kan uitspreken als een volwassene.

Zondag kreeg ik een SMSje van haar moeder, die even was neergestreken in de Brakke Grond, waar ik regelmatig zit. Toen ze na de lunch weer verder was gegaan, had het meisje gevraagd “Jona is weg hè”. Ze heeft me daar één of twee keer gezien, niet vaker, maar had dus onthouden dat ik daar wel eens kom.

Ik ging zondagavond nog even op IJburg bij de dames langs. Het meisje was wat verlegen, zoals ze steeds is als er gasten in haar huis komen, maar al snel lagen we op de grond om van plaatjes van auto’s de kleuren aan te wijzen en vervolgens de kleuren van de koplampen te identificeren. Daarna deden we een puzzel en toen de moeder en ik even kletsten, haalde ze een gigantisch knuffeldier tevoorschijn.

Ik fietste weer weg. Vaak blijf ik nog even onder het raam stilstaan om naar het meisje te zwaaien, maar ze stond er niet en ik reed verder. Ik was al op de Nesciobrug toen mijn telefoon ging: de moeder vroeg me of ik nog in de buurt was, want het meisje had zich herinnerd dat ze altijd naar me zwaaide en had dat nu niet gedaan.

Natuurlijk ben ik gevleid dat ze naar me vraagt en zich herinnert dat we altijd zwaaien. Maar ik ben ook onder de indruk dat in zo’n klein hoofdje al een volledig ontwikkelde menselijke geest is, die kan denken, communiceren, vragen kan stellen en zich dingen kan herinneren.

Uiteraard verraadt dit stukje vooral hoezeer ik kinderen onderschat.

6 gedachtes over “Peuter

  1. Onze kleinzoon wordt over een maand 3 en ik heb me het afgelopen jaar elke keer als hij hier was (en daarnet weer….) lopen en zitten verbazen hoe snel hij leert en begrijpt. Hij kan gesprekken met je voeren in volledig correcte zinnen waarin alleen de medeklinkers af en toe nog wel eens door elkaar raken. De bedoeling is echter meer dan duidelijk. De nieuwsgierigheid en de energie bij dergelijke peuters zijn ook ongelofelijk. Bij mijn zoons is het 30 jaar geleden dat ze zo waren, maar het is net alsof je als opa nog beter de kans krijgt om zo’n ontwikkeling te volgen. Mooi hoor.

    1. Nee. Ik ben volwassen. Ik moet volwassen doen. Ik mag niet meer onbevangen terugfietsen om zwaaiend naar elkaar te lachen. Ik moet ’s avonds nog iets van mijn werk doen want er is een deadline.

      En dat is godvergeten triest.

      1. mnb0

        Ben ik blij met mijn werk. Ik hoef helemaal niet volwassen te doen op school als dat zo uitkomt. Op mijn 50e kan ik me nog altijd erger aanstellen dan de meeste van mijn tieners.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s