Homo in de provincie

Ik verzorg wel eens lessen op middelbare scholen. Rijk word je daar niet van, maar het is ontzettend leuk om voor een groep jonge mensen te mogen spreken. Soms heb ik het over het dagelijks leven in het oude Rome, een andere keer is het de beurt van Herodotos, en Alexander de Grote is ook een populair onderwerp.

Ik sprak over de Macedonische wereldveroveraar in het kleine provinciestadje R., en terloops kwam ook zijn beste vriend Hefaistion ter sprake. Na afloop beantwoordde ik nog wat vragen, met als laatste een jongen van een jaar of zeventien, die wachtte tot iedereen was vertrokken en toen vroeg of hij nu goed had begrepen dat Alexander en Hefaistion een homoseksuele verhouding hadden gehad. Ik antwoordde dat de bronnen het nergens expliciet vermelden, maar dat het veelal wordt aangenomen omdat het in de Griekse wereld vrij normaal was als jonge mannen relaties hadden met andere mannen.

De jongen was merkbaar blij met het antwoord, en de lezer zal inmiddels wel hebben vermoed waarom. Ik had met hem te doen. Ga er maar aan staan, wonen in een provinciestadje met een enorme sociale controle, en ontdekken dat je verliefd kunt zijn op iemand van je eigen geslacht. Niet dat in het provinciestadje potenrammen een probleem is. Dat is meer iets voor de grote stad, met etnische minderheden. Ik weet bovendien heel zeker dat de medewerkers van de school professioneel met dit soort kwesties omgaan. Maar over de klasgenoten ben ik minder zeker.

Gelukkig zijn die bijna volwassen en hebben ze op hun zeventiende wel in de gaten dat als mensen anders denken, ze nog niet per se verwerpelijk zijn. Ik denk echter óók dat ze moeilijk kunnen aanvoelen hoe kwetsbaar iemand is die, tijdens de hormonenstorm waaraan kinderen op de middelbare school staan blootgesteld, ontdekt dat hij niet lijkt op zijn klasgenoten.

Alleen al om die reden vind ik het jammer dat de voorlichting over seksuele diversiteit, die dit najaar had moeten beginnen, met een jaar is uitgesteld. Iedereen die voor de klas staat, weet hoe kwetsbaar kinderen kunnen zijn; dat de Raad van State een goed plan nu opnieuw aan een consultatieronde wil onderwerpen, is echt onbegrijpelijk.