Dit is een kort blogje. Ik wilde het inleiden met supergrappige redenen om niet over geld te praten, maar eigenlijk is het volgende niet grappig. Dus.

Het gaat over Libanon. Vijf jaar geleden was er de ontploffing die een fors deel van Beiroet verwoestte (persoonlijke herinnering: een pension waar ik weleens verbleef, is er niet meer). Daarvóór waren er al corrupte politici en een Palestijns en een Syrisch vluchtelingenprobleem, en ook gender-ongelijkheid, milieuschade, armoede en captagon. Plus buurlanden die zich veel te veel met Libanon bemoeiden. Ondanks alle moeilijkheden blijven de Libanezen altijd vriendelijk. Ik weet dat de oosterse gastvrijheid een cliché is, maar lieve lezer: probeer voor één moment u niet te storen aan die gemeenplaats. Libanezen hebben vele fouten – de corruptie doen ze echt zelf – maar ze hebben ook vele deugden.

De trouwe lezers van deze blog weten dat ik een boek heb geschreven over de geschiedenis van Libanon (recensie, recensie, recensie, recensie, recensie, recensie, recensie, recensie, recensie). Begin september zal ik het voorschot dat ik van uitgever Omniboek kreeg, overmaken aan Cordaid. Als u zin hebt om mee te betalen en dat bedrag groter te maken, neem dan even contact met me op. Maar u kunt ook zó doneren aan Cordaid of, als u in België woont, aan Caritas. Of denk aan de Stichting Vluchteling, aan het Rode Kruis of aan Oxfam-Novib, of aan Artsen zonder grenzen of aan WarChild.

Of koop gewoon mijn boek. Bijvoorbeeld op donderdagavond 28 augustus als ik er bij boekhandel Stumpel in Krommenie over sta te praten.

***

Tot slot, nu ik het toch heb over geld: ik verzorg cursussen en lezingen over oude geschiedenis. Ik zal geen boterham minder eten als zo’n cursus eens niet door gaat, maar kijk eens of er hier iets voor u bij staat. Ik verzorg ook een HOVO-cursus in Utrecht en Rotterdam.