Poëzie: Nehalennia

Nehalennia met schip (Rijksmuseum van Oudheden, Leiden)

Nehalennia

Je droeg wieriger ogen dan ik of op zijn minst
een ziltere opslag zo stelden de vaders

je klonk als een muze van mijn geliefde
en lustte de stampvoeten van een min

je hond en je mandje links en rechts beloofden
troost voor verlorenen terugkeer voor zeelui

je was kennelijk de betere lezing van mijzelf
maar je smaakte naar zee en danste niet in de eb

je woonde hier slechts even en snelde toen weg
met je soepele wimpers in de draaiende golven

maar al was je een stip in de tijd
je luidde een geblakerde dag in
met relieken heilig als geen

[Een gastbijdrage van Masja Vrijland. Dank je wel Masja!]

Deel dit:

2 gedachtes over “Poëzie: Nehalennia”

  1. Kees Voorburg

    Bravo Masja!

    Mooie naam trouwens, Nehalennia. Ik raad een ieder aan de naam aan te bevelen bij stelletjes in de eigen omgeving met een kinderwens.

Reacties zijn gesloten.