Poëzie: Isaac Newton

Isaac Newton (Musée communal, Nijvel)

De Alchemist

In de 17e eeuw leefde in Engeland een alchemist
Die lood veranderde in vloeibaar goud
Waarin hij de wetten van de wereld heeft gebrouwd
Vierkante mannen die dansen op de maan in de mist

Hij gaf aan God wat van God was
Hij gaf aan de Keizer wat van de Keizer was

We veroordelen alle ketters
Wie ze ook mogen zijn
Door twijfel weten we
Door onderzoek wie we zijn

[Een gastbijdrage van de huisdichter van deze blog, Hans Koonings. Vandaag zou Newton 383 jaar zijn geworden, maar de alchimist vond het middel voor onsterfelijkheid niet.

Dank je wel Hans!]

Deel dit:

Een gedachte over “Poëzie: Isaac Newton

  1. De appel valt dichtbij de boom
    en Isaac ontwaakt uit zijn droom
    De buil leidt tot vreemde gedachten
    Zo komt hij ter plekke op krachten

    Hij tuurt over Engelse weiden
    of daar iets uit af valt te leiden
    Een paard kijkt terug, wat meewarig
    De blik onverstoord en eenparig

    Geen actie, dan ook geen reactie
    Maar Newton beseft in een fractie
    ’t Is niet het moment om te dralen
    De Duits dreigt met differentialen!

Reacties zijn gesloten.