Het reizigersdilemma

Elke week maak ik wel een keer mee dat een trein niet rijdt of zó vertraagd is dat ik een overstap mis. Door schade en schande wijs geworden neem ik meestal niet één maar twee treinen te vroeg en soms zelfs drie. Geen kwaad woord over het hardwerkende en (bijna) altijd vriendelijke personeel, maar ach lieve deugd, het voormalige rijksspoorwegbedrijf is sinds de verzelfstandiging evenveel in kwaliteit achteruit gegaan als de prijzen omhoog zijn gegaan.

Meestal arriveer ik op tijd, maar ongeveer eens per maand (zoals) sta ik voor het reizigersdilemma. Ook vandaag: mijn trein – de hogesnelheidslijn van Amsterdam-Zuid naar Rotterdam Centraal – rijdt niet omdat er een dier op het spoor staat. Nu heb ik de keuze tussen de volgende hogesnelheidslijn en een intercity. De hogesnelheidslijn komt als eerste aan, mits dat dier van de rails is verwijderd; de intercity arriveert voor mij iets te laat.

Lees verder “Het reizigersdilemma” →

Fijn hoor, die trein

Ik kan eigenlijk best wel wat hebben van de Nederlandse Spoorwegen. Ik reis regelmatig en eigenlijk is het personeel het vriendelijkste van de wereld. Ze verdienen collectief een acht. Maar het blijft een organisatie met een heel problematisch management, en daar moeten we het toch eens over hebben (in de ongetwijfeld vergeefse hoop dat er iets verbetert).

Ik zou op woensdag 17 juni een lezing verzorgen in Doetinchem. En ik ken mijn pappenheimers. Ik neem twee treinen te vroeg en als ik ergens ontspannen moet aankomen, reis ik eersteklas. Dat is een dure grap, want de korting die ik lange tijd kreeg, geldt al een tijdje niet in de late middag, als ik meestal naar mijn (avond)werk ga. Ik betaal te veel voor vervoer dat nog niet zo lang geleden beter was.

Lees verder “Fijn hoor, die trein” →