Beatrix en Jimmy Carter

Nou nou. Dat was weer lachen, hoe de minister-president vier PVV-Kamervragen beantwoordde.

  1. Bent u bekend met het bericht ‘Beatrix draagt hoofddoek voor moskeebezoek Abu Dhabi’?
  2. In hoeverre bent u het eens met de PVV dat de hoofddoek een symbool van islamisering, onderdrukking en discriminatie van de vrouw is?
  3. En realiseert u zich dat ons staathoofd [sic] op deze wijze de onderdrukking van vrouwen legitimeert?
  4. Had deze trieste wanvertoning niet voorkomen kunnen worden? Zo neen, waarom niet?

Lees verder “Beatrix en Jimmy Carter” →

Rutte’s belofte

Als politici iets beloven, is wantrouwen gepast. Maar toch, als iemand staatssecretaris van Onderwijs is geweest, is aannemelijk dat hij iets snapt van de materie, en mag je hopen dat hij serieus is als hij, eenmaal minister-president, zegt dat onderwijs voor hem ”persoonlijk een absolute prioriteit” is. Ik heb het over Mark Rutte, die dit zei dit op 7 juni.

We zijn bijna vijf maanden verder. Eén van die maanden was ik niet in Nederland en ik kan heel goed iets hebben gemist. Wat heeft de minister-president persoonlijk gedaan voor het onderwijs? Welke nota heb ik niet gezien? Of wordt die nota nog geschreven?

Lees verder “Rutte’s belofte” →

W.F. Hermans en Mark Rutte

W.F. Hermans (foto Nationaal Archief)

In 1972 kon minister Piet Engels een brief vol goed nieuws schrijven aan Willem Frederik Hermans: de auteur had de P.C. Hooftprijs gewonnen, een bedrag van niet minder dan 18.000 gulden. Hermans was blij met de erkenning, maar niet veel later ontdekte een van Engels’ ambtenaren dat de prijs maar 8.000 gulden was. Engels bood zijn excuus aan, maar Hermans sloeg de prijs nu af met de terecht beroemde woorden dat hij weigerde zich te laten bekronen “door een minister wiens handtekening van de ene op de andere dag 10.000 gulden in waarde daalt”.

Lees verder “W.F. Hermans en Mark Rutte” →