Bij ons in het dorp (3)

Radeloze fietsster slaat de armen ten hemel.

Toen een Iraanse vriendin een paar jaar geleden in Amsterdam kwam wonen, keek ze haar ogen uit naar de dingen die ze van thuis niet kende. Het meeste vond ze leuk en over niets heeft ze ooit haar afschuw uitgesproken, op één ding na: de fietsers. Hun onvoorspelbare snelheid en hun lak aan de regels verbijsterden haar. Ze moest erg lachen om het stukje, onlangs op De Speld, dat Amsterdammers boos waren om de invoering van verkeersregels. Ze heeft soms wat moeite met De Speld, maar dit herkende ze in één keer.

Laten we er niet omheen draaien: Amsterdamse fietsers zijn inderdaad vreselijk. Ik geloof geen bal van de conclusie van een onlangs verschenen onderzoek, waarin staat dat we hier keurig rijden en dat het beeld van roekeloosheid is gebaseerd op maar 6% van de fietsers. Niet dat ik redenen heb om dat percentage te betwijfelen, maar ik vind het niet zo laag dat we de conclusie eraan mogen verbinden dat Amsterdammers heren in het verkeer zijn. Kom nou zeg.

De vraag is hoe het komt dat 6% van de Amsterdamse fietsers zich niet aan de regels houdt. Zoiets word je duidelijk als je hier een paar dagen rondrijdt. Wie in de Raadhuisstraat, stoppend voor een geel verkeerslicht, werd geraakt door een van achteren komende auto, trekt vanaf dan zijn eigen plan, verkeerslicht of niet.

Het helpt niet dat de gemeente iemand in dienst heeft die er schik in heeft gevaarlijke situaties nog wat gevaarlijker te maken. Bij het Concertgebouw zou een hek moeten staan om te verhinderen dat voetgangers het fietspad onbegaanbaar maken, maar het ontbreekt; de route van het Singel naar de tunnel onder de PH-kade was jarenlang een regelrechte ramp; niet ver van mijn huis is een punt waar fietsers worden geacht twee hoeken van 90° en een hoek van 135° te draaien. Onlangs organiseerde de ene ambtelijke dienst een wegomleiding door mijn straat die een andere dienst dezelfde dag nog afsloot.

Elders in de stad kan een mens niet fietsen omdat het er wemelt van de toeristen, zoals in het stuk Heisteeg-Spui, waar je het beste hysterisch bellend doorheen kunt gaan als je aanrijdingen wil vermijden. Als de verkeersonderzoekers daar hadden staan turven, zouden ze hebben vastgesteld dat 0% van de fietsers zich aan de verkeersregels houdt omdat 0% van de voetgangers er aandacht aan schenkt.

Vandaag werd ik echter geconfronteerd met de bizarste maatregel die ik hier ooit heb meegemaakt. Ik ben regelmatig in de Brakke Grond, een café dat vanuit mijn huis in principe makkelijk bereikbaar is.  Althans, zo was het tot ze de Noord-Zuid-lijn begonnen te graven. Het Rokin is al tijden geblokkeerd, zodat ik over de levensgevaarlijke Rozengracht/Raadhuisstraat moet. Ook als die route niet om onduidelijke reden is afgesloten, is het er niet leuk rijden, en dan moet ik nog over de van toeristen vergeven Dam. Dat hoeft nu echter niet langer: onlangs bleek ook dat plein te zijn afgesloten.

Wie bedenkt zoiets? Natuurlijk, het kan soms nodig zijn de Dam af te sluiten of het Rokin, maar is er nu werkelijk niemand in het stadhuis die bedenkt dat je die twee niet tegelijk moet afsluiten? Dat je, als je op een noord-zuid-corridor twee obstakels in elkaars verlengde plaatst, de verbindingen tussen de oostelijke en westelijke stadshelften afsnijdt?

Ik heb zo meteen een lunchafspraak ten Brakke Gronde. De enige manier om er te komen is nu dat ik óf omrijd via het Centraal Station, waar alleen door een wonder nog geen doden zijn gevallen bij het Victoriahotel, of  dat ik door de Heisteeg en het Spui rijd. Ik zou niet weten hoe ik me in het Centrum aan de verkeersregels zou kunnen houden.

6 gedachtes over “Bij ons in het dorp (3)

  1. Manfred

    Verkeersregels dienen niet om voetgangers te beschermen tegen fietsers (of omgekeerd) maar om al het verkeer te beschermen tegen (vracht)auto’s. Geen auto’s, geen borden.

    In de decennia dat ik in Amsterdam woon, werk en fiets heb ik zelden last van lopers, fietsers of scooters. Wel van hardlopers, auto’s, taxi’s, bestelbusjes, vrachtauto’s. En die leveren ook nog eens een groter risico op.

    Daarom vind ik het veiliger om door te rijden als er geen verkeer is, in plaats van te wachten op een groen licht terwijl er wel verkeer aankomt. Better safe than sorry. Verkeersregels zijn een hulpmiddel, het doel is veiligheid.

    En als je helemaal uit West naar de Nes wil dan kunnen die paar meters omfietsen om een wegopbreking heen er ook nog wel bij. Niet zo klagen om een ongemakje.
    http://www.amsterdam.nl/parkeren-verkeer/wegwerkzaamheden/

  2. Ook de Amsterdamse dames (de jongere in eerste instantie) zijn geen ‘heren in het verkeer’ meer. Hun fietsen over de stoep en voetgangersoversteekplaatsen is hand over hand toegenomen; hun slechte voorbeeld is graag overgenomen door het andere geslacht en oudere personen. Wie er wat van zegt (zoals ik) kan in 6 op 10 van de gevallen op een scheldend soort reactie rekenen. ‘Het gemak dient de mens’ lijkt het motto: de voor invaliden bedoelde verlagingen van stoepranden op de hoeken worden met graagte daartoe benut.

  3. mnb0

    “Amsterdamse fietsers zijn inderdaad vreselijk.”
    Uit eigen zevenjarige ervaring kan ik dit bevestigen. Ik was het ook, uit pure noodzaak om te overleven. Het voorbeeld van de Raadhuisstraat herken ik meteen. Ik heb een voetganger bijna van de sokken gereden zien worden omdat deze persoon automatisch naar voren stapte toen het licht op groen sprong. Die les maakte indruk.
    In Amsterdam geldt er maar één vaste regel: blijf weg van de trambaan.

    Toch is er hoop. Mijn zoon studeert nu in Amsterdam. Als we verhalen vergelijken lijkt de situatie minder gruwelijk te zijn dan 30 jaar geleden.

  4. busshowfeur

    Van ganser harte kan ik je alleen maar het advies geven: kies een andere woonplaats en MIJD dat amsterdam! Reeds in lang vervlogen tijden bond mijn grootvader mij op het hart nimmer te vergeten dat als een amsterdammer werkt, dat werken bestaat uit tegenwerken. Geen goed garen mee te spinnen! “Ja Opa, je hebt gelijk en ook vast voor volgende week.” dacht ik dan. TOT ik wat meer met dat dorp te maken kreeg. Opa bleek gelijk te hebben gehad! Het idee is om het in z’n geheel af te steken en cadeau te doen aan -pak ‘m beet, hou ‘m vast- Albanië. De sancties die daarop vanuit Albanië zullen volgen kunnen ons nooit zo erg schaden als de aanwezigheid van dat dorp.

Reacties zijn gesloten.