Bij ons in het dorp (24)

Het is niet op deze foto te zien, maar de De Clercqstraat is een van de drukste straten in Amsterdam. Het is de grote weg van de westelijke wijken naar het centrum. Als u verder fietst, komt u via de Rozengracht en de Raadhuisstraat bij het Paleis op de Dam. Er is hier een dubbele kruising (met de Nassaukade en met de Marnixstraat) en een brandweerkazerne. Er zijn tramhaltes en bruggen.

In een moment van volslagen verstandverbijstering heeft het dorpsbestuur al eens toegestaan dat op een van de bruggen een mupi werd geplaatst. Dat zijn van die bewegende reclameborden die uw aandacht van het verkeer afleiden. In deze buurt ligt dat nogal gevoelig omdat er een dode door is gevallen.

Lees verder “Bij ons in het dorp (24)”

Bij ons in het dorp (23)

20 januari

Hierboven ziet u een fietswrak. Het ligt al sinds het najaar bij mij voor de deur in de weg te liggen. Daarom deed ik een melding bij de gemeente. Dat kan hier. Ik vermoed dat het 20 januari is geweest. Je krijgt dan een mailtje terug waarin staat dat men er naar zal kijken, wat inderdaad gebeurde. Ik kreeg een mailtje met de strekking dat het geen wrak was en dat men het niet weghaalde.

Een wrak is een wrak

Je vraagt je af of de gemeente Amsterdam, in haar prijzenswaardig streven mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan werk te helpen, fietswrakken wellicht laat controleren door mensen met een visuele beperking. De remkabels zitten los. De ventielen zijn al meegenomen. De jasbeschermer is kapot. Er ontbreken spaken. Het stuur is verbogen. De wielen draaien niet langer. Dit rijwiel is naar de Filistijnen. Moedeloos heeft de eigenaar zijn karretje maar achtergelaten. De hopeloze zaak is opgegeven. Een boom ontfermt zich over wat eens een vervoermiddel is geweest. Deze fiets is kapoeres, kaduuk, naar de knoppen. Dit is een wrak.

Lees verder “Bij ons in het dorp (23)”

Bij ons in het dorp (22)

Bij ons in het dorp gebeurt eigenlijk nooit iets. Althans op het fietspad langs de Zuidtangent. Daar hadden ze ooit een paaltje staan, waar denkelijk nogal wat ongelukken mee gebeurden. Dus kwam er een waarschuwingsbord bij. Later besloot de gemeente dat ze dat soort paaltjes eigenlijk ook wel weg konden halen. Vervolgens vergaten ze het waarschuwingsbord bij het fietspad weg te halen.

Zo was de situatie in 2016, toen deze foto werd gemaakt. Zo was de situatie vorig jaar. En zo is het nog steeds. De bloemen in de berm naast het fietspad zijn gemaaid, maar het overbodige verkeersbord, dat alleen maar afleidt, staat er gewoon nog.

Bij ons in het dorp (21)

Ik zou mezelf graag verbeelden dat het blogje eerder deze week iets heeft uitgehaald. Ik attendeerde er toen op dat de gemeente Amsterdam wel érg gemakkelijk de verantwoordelijkheid voor het schoon houden van de openbare ruimte, wat de vuilnisophaaldienst professioneler en hygiënischer kan doen dan wie ook, neerlegt bij de burger. Ik kreeg wat bijval maar ik denk niet dat het blogje ten stadhuize gelezen is. De gemeente is echter wel in actie gekomen, dus laat ik tegenover mijn Mokums gemopper ook een compliment plaatsen.

De bovenstaande puinhoop was hoe het er vanmorgen uitzag. Dit keer reageerde de gemeente wel op een melding openbare ruimte. Een kleine drie uur gebeurde dit:

Lees verder “Bij ons in het dorp (21)”

Bij ons in het dorp (20)

Bij de Amstel

Ik pendel tussen twee Amsterdamse stadsdelen: Oud-West en Buitenveldert. Het laatste is een wijk vol expats, die er voor veel geld een gemeubileerd huis huren, daar een paar maanden verblijven en weer vertrekken. De fiets die ze ooit optimistisch aanschaften, laten ze achter in het rek. De rekken staan hier dus vol verweesde fietsen. Omdat vuilnis hier sowieso te weinig wordt opgehaald, ziet het er vaak verloederd uit.

Als je de gemeente erop attendeert dat ze de metalen krengen weg moet halen omdat gewone fietsers hun vervoermiddel slecht kunnen stallen, gebeurt er niets. Je stuurt een tweede melding, met extra foto’s, en vraagt of ze, zoals in Oud-West, stickers willen plakken met een waarschuwing dat de achtergelaten fietsen over drie weken zullen worden weggehaald. Er gebeurt opnieuw niets. Je mailt voor de derde keer en verneemt dat de gemeente de komende maanden iets wil gaan ondernemen, maar alleen iets kan doen

mits het wrakken zijn, anders kunnen we er helaas niks mee. Dit houdt in, dat een fiets minimaal 3 gebreken moet hebben voordat wij hem mogen verwijderen.

Lees verder “Bij ons in het dorp (20)”

Bij ons in het dorp (19)

Ambtenaren die niets doen: het is niet alleen uitgesproken flauw zulke voorspelbare grappen te maken, het is ook simpelweg niet waar. Ambtenaren werken doorgaans net zo hard als andere mensen. Of harder. Zoals de man of vrouw die een bord moest neerzetten dat de fietsen zouden worden verwijderd van wat bekendstaat als Brug 108.

Ik vermoed dat de ambtenaar die Brug 108 opvrolijkte met deze gele borden  dezelfde is die zulke borden plaatste op het WG-terrein. Iemand die best hard werkt dus, maar zijn energie niet heel handig richt.

Bij ons in het dorp (18)

Zuidtangent

Bij ons in het dorp is de gemeente zó zorgzaam dat ze mensen waarschuwt voor niet-bestaande risico’s. Er is op dit fietspad geen paal in het wegdek te bekennen. En zo te zien was dat in 2016, toen deze foto werd gemaakt, ook al zo.

Ik weet dat de gemeente een jaar of wat geleden heeft besloten om eens wat palen uit de diverse fietspaden weg te halen, want er gebeurden teveel ongelukken en ze dienden eigenlijk nergens toe. Iets zegt me dat ze daar aan de Zuidtangent wel dat lelijke obstakel hebben verwijderd maar vergeten zijn het bord mee te nemen.

Bij ons in het dorp (17)

Ik heb er wel eens eerder op gewezen dat bij ons in het dorp de ene gemeentelijke dienst niet weet wat de andere doet. Lees maar. Zoiets is, als een organisatie complex wordt, natuurlijk onvermijdelijk. Daarom is vooral belangrijk dat een verkeerd gebleken maatregel snel valt terug te draaien.

Zo ook nu.

Als ik vanuit mijn buurt (West) naar het station, een vergaderplek of de boekhandel moet, fiets ik van west naar oost door de grachtengordel, waar de beroemde grachten van noord naar zuid lopen. De ontwerpers hielden al rekening met die west-oost-verkeersstroom: ze zorgden voor voldoende bruggen en dwarsstraten. Die dwarsstraten zijn de laatste jaren waanzinnig populair geworden voor toeristen. Er zijn allerlei leuke winkels gekomen. Daardoor is dit deel van de grachtengordel zélf een toeristische attractie werd, met eigen publiciteit (“de Negen Straatjes” enz.).

Lees verder “Bij ons in het dorp (17)”

Bij ons in het dorp (16)

Amsterdam-Zuid en sculptuur, dat gaat zelden goed. Ik heb weleens geblogd over het beeld “Searching For Utopia“, dat een paar jaar geleden in het kader van een expositie tot ieders genoegen stond aan de Amsterdamse Apollolaan. Er was geen geld om het permanent te laten staan en nu staat het dus op de Citadel in Namen.

En het wordt er niet beter op. Het bovenstaande beeld staat voor de nieuwbouw van de rechtbank aan de Parnassusweg. De bezoekers komen rechts naar de hoofdingang lopen. Waarschijnlijk nerveus. En daar staat dus een enorm beeld in de houding waarmee men gemeenlijk pleegt aan te duiden dat iemand je de kont kan kussen.

Je vraagt je wel eens af: Waar hebben wij het aan verdiend?

Bij ons in het dorp (15)

Gijsbrecht van IJsselsteinstraat, hoek Onstein

Door familieomstandigheden woon ik tijdelijk niet in Oud-West maar in Buitenveldert. Amsterdam is zo groot niet, dus er zijn eigenlijk maar twee dingen anders: enerzijds is het hoekje halal dat ik ken uit mijn eigen supermarkt in deze buurt een hoekje kosjer, en anderzijds wordt het oud papier hier minder vaak opgehaald. De buurtbewoners brengen het netjes naar de containers maar omdat die altijd vol zijn, zwerft het karton overal door de straat.

Lees verder “Bij ons in het dorp (15)”