Bij ons in het dorp (11)

Bij ons in het dorp hebben we een station voor de treinen die hier weleens langs komen. Sinds mensenheugenis zijn daar verbouwingswerkzaamheden en wordt het verkeer op de meest onmogelijke wijzen omgeleid. Hierboven ziet u de situatie voor ons station. Links ziet u een pijl bij het Noordhollands Koffiehuis, waar ik vandaag een afspraak had. Rechts ziet u een pijl bij de straat waar ik vandaan kwam. Tussen het ene punt en het andere is het minder dan 250 meter.

Lees verder “Bij ons in het dorp (11)”

Sleepwet

U zult de bovenstaande stoplichten weleens hebben gezien. Het metertje rechts geeft aan hoe lang u nog moet wachten tot u groen licht krijgt. Voor mij is het al jaren een symbool voor het functioneren van onze overheid.

Het zal u misschien zijn opgevallen dat die tellers soms blijven stilstaan. Je denkt dat hij in 45 seconden van 45 naar 0 loopt, maar ergens halverwege pauzeert ’ie. Als je dat eenmaal in de gaten hebt, negeer je als fietser voortaan die teller én het stoplicht en trek je op zo’n kruising je eigen plan. Zoals hier. Dit is natuurlijk een kleinigheidje, maar voor mij representeert het dat de overheid weleens het een zegt en dan vervolgens, als je daarop vertrouwend een beslissing neemt met voor jou ingrijpende consequenties, iets anders doet.

Lees verder “Sleepwet”

Bij ons in het dorp (7)

Ik ben ook maar een man. Als ik een schaars geklede vrouw zie, ben ik even afgeleid. Eén tel, misschien twee. Dat ik de enige niet ben, moge blijken uit het feit dat reclamemakers al sinds mensenheugenis suggestieve foto’s benutten om de aandacht te vestigen op hun producten. En het werkt. In elk geval trok de bovenstaande advertentie mijn aandacht lang genoeg om een seconde afgeleid te zijn. Toen ik had geconcludeerd dat ik de vrouw saai vond, lette ik weer op het verkeer rondom me.

O ja. Het was druk op deze kruising.

Tot zover de anekdotiek. Als je je aandacht er wél bij kunt houden, is het verkeer in Amsterdam al ingewikkeld genoeg. Het laatste wat we nodig hebben, is afleiding. Idealiter staat er geen reclame langs te drukke wegen. En zeker geen bewegende reclame, zoals in de lichtkast hierboven.

Lees verder “Bij ons in het dorp (7)”

Bij ons in het dorp (5)

station

Ik heb er ruim twee jaar geleden al eens over geblogd, over de kronkels waarmee een fietser moet slalommen om vanaf het centrum van Amsterdam te komen bij de veerpont naar Noord. Daarin komt – en ik claim niet dat het kwam door mijn stukje – nu verandering: er is een tunnel onder het station gemaakt. De onderdoorgang is vandaag geopend en ik verwacht dat het een verbetering zal zijn.

En toch, hoe dorps kan Amsterdam zijn. Zie de foto, die ik donderdagmorgen maakte. Dit is de zuidelijke ingang van de tunnel, naast de fietsenstalling. Die vluchtheuvel is verstandig, want het gaat hier heel, heel druk worden met fietsers, forenzen en toeristen.

Lees verder “Bij ons in het dorp (5)”

Wettelijke kaders

90 de hoek om aan het einde van het Singel
90° de hoek om aan het einde van het Singel

Twee jaar geleden beschreef ik op deze kleine blog de absurde verkeerssituatie op de plek waar het Singel (een van de grachten bij ons in het dorp) het Centraal Station nadert. Bij de inrichting was ervan uitgegaan dat fietsers zich alleen bewogen zoals de wet hun voorschrijft: als je dus naar een fietspad moest dat aan de linkerzijde van de straat begint, zoals getoond op het plaatje, moest je naar een bepaald punt oprijden, in dit geval voorbij de zebra, en daar 90° naar links buigen. Aangezien ons doel de tunnel achteraan op de foto is, volgt nog een bocht 90° naar rechts.

Dat was keurig volgens de verkeersregels, maar geen fietser zal zulke tegennatuurlijke bochten draaien, want het betekent dat hij snelheid mindert, ruimte laat aan een achteropkomende auto en dus wordt geschept als hij eenmaal die 90°-bocht naar links maakt. Omdat ook Amsterdamse fietsers zichzelf niet graag in levensgevaar brengen, hielden ze zich niet aan de regels. Inmiddels is de situatie daarom veranderd. Of het nu veiliger is weet ik niet, maar het punt is nu in elk geval logischer en automobilisten worden nu niet langer geconfronteerd met fietsers die onverwacht contra-intuïtieve bochten draaien.

Lees verder “Wettelijke kaders”

Vertraging

Kruising Kinkerstraat-Bilderdijkstraat

De kruising van de Bilderdijkstraat en de Kinkerstraat is de drukste bij mij in de buurt. Er komen vier tramlijnen overheen en er zijn ook wissels. Het materieel slijt verschrikkelijk snel en daarom is er momenteel – het gebeurt om de paar jaar – groot onderhoud: de hele kruising is voor een paar weken dicht en dat betekent dat het verkeer op de wonderlijkste manieren wordt omgeleid. Vooral in de ochtend is het lastig, omdat de auto’s die de winkels bevoorraden moeten uitwijken.

Zo ook vanmorgen, toen het verkeer in de Kinkerstraat vaststond. Er waren meer busjes dan waarvoor ruimte was op de laad- en losstrook. Eén busje kon daarom niet anders dan even voor de Tollensstraat gaan staan. Een paar mannen losten de lading en deden zichtbaar hun best het snel te doen. Een vuilniswagen kon zo echter niet van de weg af en die blokkeerde zo weer de trambaan. De wachtende tram verhinderde weer dat het busje snel kon wegrijden.

Lees verder “Vertraging”

In de remmen

Radeloze fietsster slaat de armen ten hemel.

Amsterdam is een mooie stad maar net iets te druk. Ik fiets er graag maar je moet er ontzettend de aandacht bij houden, omdat je, zoals een wijze vrouw ooit heeft gezegd, zó aan het verkeer moet deelnemen dat wanneer een ander een fout maakt, jíj die fout op kunt vangen. Oké, ze had het over autorijden maar het had op fietsen in Amsterdam kunnen slaan.

Een paar dagen geleden lunchte ik met een collega in de Brakke Grond, waar we wel vaker zitten en dat, door een gelukkig toeval, vanuit mijn huis bereikbaar is langs een perfecte fietsroute: ik hoef alleen maar rechtdoor te rijden. Als Amsterdammer heb ik een verworven recht tot mopperen, en ik wil pro forma wel zeggen dat het fietspad in de Duifjessteeg moet worden verbreed, maar eigenlijk valt er over deze fietssnelweg niets te klagen.

Lees verder “In de remmen”

Verkeersdrempels

In Iran kan – zo krijg ik de indruk – iedereen naar eigen inzicht gevaarlijke verkeerssituaties verhelpen door zelf verkeersdrempels neer te leggen. Ze zien er allemaal anders uit. Soms ogen ze heel professioneel en zijn ze aangegeven met waarschuwingsborden, vaak echter gaat het om niet meer dan een ergerlijk hoge asfaltlaag die dwars over de weg is gelegd. Die valt alleen te herkennen doordat in de berm een rij stenen ligt. Het is altijd weer inspirerend, tot welke initiatieven betrokken burgers in staat blijken.

De gevolgen zijn fenomenaal. Ik maak, als ik in de Iraanse stad Shiraz ben, wel eens een tochtje langs enkele ruïnes uit de Sassanidische tijd: eerst de brug van Kavar, dan een kasteel ten noorden van Firuzabad, twee reliëfs, een paleis, vervolgens de reliëfs en stedelijke ruïnes bij Bishapur en daarna terug naar Shiraz. Vroeger deed je daar zeven à acht uur over, de tijd niet meegerekend die je aan de ruïnes wilde besteden. Tegenwoordig ben je minimaal tien uur kwijt.

Lees verder “Verkeersdrempels”