Kleine ode aan een al heel lang dode keizer

Marcus Aurelius

Meiregen. Mist. Pufhitte. Hagelbuien.
Tintelend vriesweer. Herfstnevels. Orkaan.
Bleek voorjaarszonnetje. Sneeuwjacht. Slagregens.
Grauwgrijze stolp. Azuren firmament.

Kille wind. Zoele wind. Bijtende wind.
IJsbloemen. Waterkou. Tropische nachten.
Krieuwelig lentebriesje. Donderstorm.
Druilerig gemiezer. Rood-vlammende luchten.

Ik laat het allemaal over me heen komen.
Natuurlijk heb ik voorkeuren, wie niet?
’k Rook liever Henry Clay dan Agio.

Maar om mijn moeder nog eens te citeren:
“Lieverkoekjes worden hier niet gebakken.”
Marcus Aurelius, jou vind ik groots.

C. Buddingh’

2 gedachtes over “Kleine ode aan een al heel lang dode keizer

  1. mnb0

    Wat mij aanstaat in het stoicisme is het gemak waarmee men dingen aanvaardt die men toch niet kan veranderen.
    Wat mij tegenstaat in het stoicisme is het gemak waarmee men dingen aanvaardt die men met de nodige moeite wel degelijk kan veranderen.

  2. Dirk

    Bedankt om hem opnieuw onder de aandacht te brengen. Dankzij het stukje van gisteren hebben alvast enkele 10-jarigen weeral met hem kennis gemaakt. Concreet: het eerste stukje uit boek twee, een favoriet.
    We vroegen ons af: was Marcus Aurelius ook in de praktijk een rustig, bedachtzaam en tolerant man, of wilde hij dat graag zijn? Het mooie aan zijn teksten vind ik dat er een zeer menselijke keizer uit naar voren komt, iemand die zichzelf wil verbeteren.

Reacties zijn gesloten.