Een nieuwe chronologie voor de Inka’s

Een Inka (Museo de América, Madrid)

De geschiedenis herhaalt zich niet en de wetenschapsgeschiedenis doet dat in principe evenmin. Maar soms toch wel. De koolstofrevolutie die ooit de chronologie van de Oude Wereld op z’n kop zette, herhaalt zich nu in de Nieuwe Wereld.

De koolstofrevolutie in de oude wereld

Wat was er ook alweer aan de hand? De chronologie van de slotfase van de Europese Prehistorie was lange tijd gebaseerd op teksten. Grote archeologen als Oscar Montelius en Gordon Childe hadden een soort spreadsheet van de diverse culturen gemaakt, wisten welke oude culturen min of meer gelijktijdig waren, en konden dit overzicht koppelen aan Egypte, waar geschreven koningslijsten bestonden. Dit was een vrij grof chronologisch frame, maar het was beter dan niets.

Lees verder “Een nieuwe chronologie voor de Inka’s” →

De Inka’s (2): Tawantinsuyu

Ritueel beeldje van de Inka’s (Museum aan de Stroom, Antwerpen)

[Tweede blogje in een vierdelig reeks door Frans Buijs over de Inka’s. Het eerste deel was hier.]

Volgens het scheppingsverhaal van de Inka’s ontmoetten de zon Inti en de maan elkaar tijdens een zonsverduistering en schiepen zij toen de eerste Inka, Manco Capac en zijn zus Mama Ocllo om de mensheid te onderwijzen in landbouw, veeteelt (lama’s in dit geval), huishouden, godsdienst en wetten, kortom, alles wat een beschaving nodig heeft. Ze vestigden zich in Cusco, de navel van de wereld, dat het centrum van hun rijk werd.

Tawantinsuyu: het Rijk van de Inka’s

Of deze Manco echt bestaan heeft is niet helemaal duidelijk, maar er kwamen nog tien Inka’s na hem die hun macht steeds verder uitbreidden tot ze uiteindelijk heersten over een gebied dat de huidige landen Ecuador, Peru, Bolivia, Chili en het noordwestelijkste stukje van Argentinië beslaat. Ze noemden het Tawantinsuyu, het land van de vier windstreken.

Lees verder “De Inka’s (2): Tawantinsuyu” →