Categorie: Argentinië

In deze categorie staan blogjes over de geschiedenis van de Zuid-Amerikaanse republiek Argentinië.

De Inka’s (2): Tawantinsuyu

On door Frans BuijsinArgentinië, Chili, Ecuador, Geschiedenis, Peru, Precolumbiaans
Tijdvak: 1500 na Chr. - 1525 na Chr.
1500-1525 na Chr.
Ritueel beeldje van de Inka’s (Museum aan de Stroom, Antwerpen)

[Tweede blogje in een vierdelig reeks door Frans Buijs over de Inka’s. Het eerste deel was hier.]

Volgens het scheppingsverhaal van de Inka’s ontmoetten de zon Inti en de maan elkaar tijdens een zonsverduistering en schiepen zij toen de eerste Inka, Manco Capac en zijn zus Mama Ocllo om de mensheid te onderwijzen in landbouw, veeteelt (lama’s in dit geval), huishouden, godsdienst en wetten, kortom, alles wat een beschaving nodig heeft. Ze vestigden zich in Cusco, de navel van de wereld, dat het centrum van hun rijk werd.

Tawantinsuyu: het Rijk van de Inka’s

Of deze Manco echt bestaan heeft is niet helemaal duidelijk, maar er kwamen nog tien Inka’s na hem die hun macht steeds verder uitbreidden tot ze uiteindelijk heersten over een gebied dat de huidige landen Ecuador, Peru, Bolivia, Chili en het noordwestelijkste stukje van Argentinië beslaat. Ze noemden het Tawantinsuyu, het land van de vier windstreken.

Lees verder “De Inka’s (2): Tawantinsuyu” →

De verhalen van Julio Cortázar

On door Jona LenderinginArgentinië, Cultuur, Literatuur
Tijdvak: 1950 na Chr. - 1975 na Chr.
1950-1975 na Chr.
escher_schilderijententoonstelling
M.C.Escher, “Schilderijententoonstelling”

De Argentijnse schrijver Julio Cortázar (1914-1984) is vermoedelijk het bekendst van een kort verhaal uit 1959, “Las babas del diablo”, wat zoiets betekent als “duivelskwijl”. Maar onder die titel kent u het niet. Het verhaal van een fotograaf die denkt een verliefd stelletje in een park in Parijs te fotograferen en bij het vergroten een andere waarheid ontdekt, werd in het Engels vertaald als “Blowup” en verfilmd door Michelangelo Antonioni; die film werd terecht wereldberoemd. De fotograaf, die in de film woont in Londen, verliest alle bewijzen voor de verschrikkelijke waarheid die hij heeft ontdekt, maar aanvaardt in een beroemde eindscène de absurde werkelijkheid zoals deze is.

Deze aanvaarding – het meespelen van een absurd spel – is nogal anders dan in het verhaal. De verteller daarvan lijkt de onkenbaarheid van de waarheid en de absurditeit niet te aanvaarden, en je kunt het verhaal lezen als een vertelling over een zenuwinstorting. Er zijn echter ook andere interpretaties denkbaar, zoals met alle verhalen van Cortázar.

Lees verder “De verhalen van Julio Cortázar” →