(Reclame)

Kijk, het zit dus zo. Ik probeer werk te doen dat ik belangrijk vind: uitleg geven over de Oudheid en over oudheidkunde. Deze blog is daarvan een voorbeeld. De website LiviusOrg is een ander voorbeeld. Vorige week zat ik in Frankrijk te werken aan een nieuw boek, dat een staalkaart biedt van waar de wetenschappelijke vernieuwing op dit moment zit. Dus over zaken als digitale paleografie en LIDAR, over artificiële intelligentie en over de manier waarop de DNA-revolutie de uitleg van teksten verandert.

Geld verdienen om te kunnen werken

Mijn probleem is dat ik, zoals iedereen, weleens moet betalen voor zaken als eten, huur, gas of treinkaartjes. Ik moet dus geld verdienen. Bij veel mensen vallen “geld verdienen” en “werk” samen maar dat is bij mij niet zo. Geld verdienen is een voorwaarde om te kunnen werken. U voelt al aankomen waar dit stukje heen gaat: ik heb geld nodig.

Lees verder “(Reclame)”

Kom een cursus doen

(Even wat reclame). Ik verdien mijn geld als reisleider en met cursussen. Of die cursussen supergoed zijn, dat weet ik niet goed. Ik streef ernaar het hele verhaal over de Oudheid te vertellen, dus niet “de Oudheid met de beperkingen van de archeoloog” of “de Oudheid met de beperkingen van de classicus”. En ik hoor zeggen dat ik een goede verteller ben die kan uitleggen hoe we weten wat we weten.

Van de andere kant: het allerlaatste academische onderzoek ligt achter betaalmuren en ik sta buiten de onderzoeksdiscussies, dus als u wil weten wat universiteitsmensen doen, bent u bij mij aan het verkeerde adres. Daar staat weer tegenover dat ik weet welke vragen werkelijk bij het publiek leven en dat ik daar bij mijn verhalen ook van uitga, en niet van dit of dat hyperspecialisme.

Enfin, die cursussen zouden iets voor u kunnen zijn. Over ruim een week begin ik weer en ik geef even een overzicht.

Lees verder “Kom een cursus doen”

Eerste gedicht in het Nederlands

[Er wordt veel gesproken over de problemen rond inburgering, en het is waar: het gaat lang niet altijd zoals het moet. Veel vaker gaat het echter wél goed, maar daarover hoor je zelden iemand.

Welk niveau bereiken inburgeraars nu tijdens hun cursus? Hieronder het antwoord: een gedichtje dat een bevriende Iraanse met een medecursiste heeft geschreven. Het is flauw om te vitten op de taalfoutjes; het wrede van taalvaardigheid is dat je zeer veel regels met uitzonderingen tegelijk moet beheersen. Perfectie mag je na een cursus inburgering van negen maanden nog niet te verwachten. Maar wie een gedicht schrijft, toont wel de ambitie een taal écht te leren en het resultaat toont een heel substantiële beheersing van de nieuwe taal.]

Lees verder “Eerste gedicht in het Nederlands”