Ik ben momenteel in Beiroet en zit te schrijven op een hotelkamer. Doel van de reis: een beetje studie, een beetje vakantie, een beetje vrienden bezoeken, voor wie ik ook wat medicijnen meeneem. Insuline en dergelijke zijn in Libanon namelijk moeilijk verkrijgbaar. Dit land heeft immers de dubieuze eer te zijn beland in de top-drie van grootste economische crises sinds 1850. Hoe dat is gekomen, leest u hier. De mensen zelf zeggen dat zich inmiddels een nieuw evenwicht, zij het op een lager niveau, aan te vormen is. Mij lijkt dat zelfbedrog.

First things first: een bedankje. Mijn bezoek is mogelijk doordat de agent die mijn reizen organiseert, V-Incentive in Haarlem, mijn ticket sponsorde. Verder beschik ik over een behulpzaam vriendennetwerk waarin ook een arts aanwezig was. Dank jullie wel. Het vergt allemaal wat voorbereiding, maar de medicijnen zijn nu hier.

Aankomst

Mijn heenreis verliep nog nooit zo makkelijk. Ik was een van de weinige Nederlanders in het vliegtuig, wat als voordeel had dat ik op de luchthaven ook een van de weinigen was in de douane-rij mensen zonder Libanees paspoort. Ik stond na tien minuten al bij de bagageband, waar mijn rugzak net aan kwam. In de aankomsthal was de altijd weer verbazingwekkende combinatie van reclame voor Libanese wijn en kareem ramadan-wensen. Het ervaren contrast zegt natuurlijk meer over mij dan over Libanon.

Mijn taxichauffeur bleek geen vergunning te hebben, kocht de politie om met twee repen chocola, en bracht me al snel naar mijn hotel. Het viel me op dat er langs de grote weg meer lichten brandden dan bij mijn vorige bezoek, wat me een goed teken leek. Het was druk op straat en zelfs de chauffeur klaagde dat het gevaarlijk was.

Electriciteit

Eenmaal in het hotel ontdekte ik dat mijn optimisme over de brandende lichten wat voorbarig was geweest: de vriendelijke man in de lobby legde me uit op welke uren er geen stroom was. De elektriciteitsvoorziening is hier altijd precair geweest, en veel mensen hebben daarom een abonnement op een generator. Die huren ze dan met een blok of straat. Hotels hebben zodoende meestal 24/7 elektriciteit en dat ik nu in een hotel zit met twintig uur stroom, spreekt mijn eerdere observatie tegen. We zullen de komende dagen zien hoe het land er hier voorstaat.

Ik ben nog even een blokje om gegaan om water te kopen en een hapje te eten in een klein straatrestaurant. Het had wel iets om ter plekke gebakken manoosh, een soort pizza, te eten op het trottoir, en ik nam me voor hier nog eens aan te schuiven. Bij terugkeer richtte ik mijn hotelkamer in. Er gaat iets rustgevends van uit je overhemden in een kast te kunnen hangen en je toiletartikelen uit te kunnen stallen in de badkamer. Dit is de komende dagen mijn plek.

Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.