
In de laatste alinea van het inleidende hoofdstuk van de nieuwe bundel Tussen Schelde en Eems, het publieksboek over het zogeheten Kempenproject, stellen archeologen Nico Roymans en Jos Bazelmans het klip en klaar: projecten als het hunne zijn in de toekomst niet langer mogelijk. Dat komt doordat de archeologische opleidingen sinds de invoering van de BaMa-structuur geen kopstudies meer zijn die een student deed na een propedeuse in een ander vak. Het vanzelfsprekende contact dat archeologiestudenten ooit hadden met andere vakgebieden is sindsdien verdwenen. Daarmee heeft de Nederlandse archeologie een probleem.
Meer dan één, om precies te zijn. De opleidingen zijn dus onvoldoende verbonden met andere disciplines, waardoor het aantal onjuistheden in de archeologische interpretatie toeneemt. Een tweede probleem is dat de publieksvoorlichting niet begint bij de publieke vraag. Tot slot is er de prijsgegeven wetenschappelijke autonomie. Ik zal deze kwesties illustrerennoot met voorbeelden uit Romeins Nederland, maar denk dat ze in meerdere of mindere mate ook in andere archeologische specialismen en in de andere oudheidkundige disciplines spelen.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.