Apeldoorn, Stationsplein

On april 26, 2016januari 7, 2026 door Jona LenderinginVerbijstering9 reacties

Kunstwerk van Jeroen Henneman bij Station Apeldoorn.

Dat je de trein mist doordat het verkeer wordt omgeleid en je later dan gepland op het perron aankomt: dat kan gebeuren en daar kun je vrede mee hebben. Je hebt er echter géén vrede meer mee als je ontdekt wat de oorzaak is van de omleiding: dat er op het stationsplein een house-party plaatsvindt. Omdat de volgende trein pas over een half uur vertrekt, moet ik gedwongen meeluisteren.

Ik merk dat mijn hartslag is versneld, dat ik sneller en minder diep adem en licht zit te transpireren, hoewel het vrij koud is. (Ik geloof dat er door de kou ook weinig mensen op het house-feest zijn.) De vrouw die naast me zit, ziet inmiddels redelijk bleekjes. De ironie is dat ik eigenlijk een artikel had willen lezen over de invloed van stress op je cortisolspiegel, maar aanschouwelijk onderricht valt uiteraard te verkiezen.

Lees verder “Apeldoorn, Stationsplein” →

Verstoorde rust

On februari 18, 2016januari 7, 2026 door Jona LenderinginAmsterdam, Dagelijks leven18 reacties

bouwvakkers — Ik weet niet hoe dit apparaat heet maar soms breekt het dingen, soms lijkt het te heien en altijd maakt het een enorme hoeveelheid lawaai.

Een paar maanden geleden maakte ik mijn planning voor het komende jaar. Ik plande de reizen die ik nog moest maken, ik plande de weken waarin ik aan Ancient History Magazine zou werken en mijn cursussen plande ik tussen de reizen en het tijdschrift door. Alles leek geregeld. Helaas raakte het eerste nummer van AHM wat vertraagd en schoven er daarna andere dingen tussen. Ik was daar zelf bij en ik stemde ermee in, maar had onvoldoende in de gaten wat ik over me afriep.

De cursussen en het tijdschrift vielen in november namelijk samen en ik maakte héél lange werkweken. Ik had de kerst nodig om mezelf terug te vinden en de planning aan te passen. De overlap cursus/tijdschrift is bij het derde nummer van AHM, dat nu af is, drie weken. Bij het vierde nummer nog maar twee en in de zomer zijn we dan eindelijk waar we zijn moesten.

Lees verder “Verstoorde rust” →

Stiltecoupé – zomaar goed nieuws

On februari 7, 2016januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven9 reacties

stilte_twee

Oké, dit is dus gewoon goed nieuws: de Nederlandse Spoorwegen gaan de stiltecoupés beter aangeven. Volgens NU.nl:

In [een] aantal treinen krijgen stoelen nieuwe bekleding waarop heel duidelijk het stiltelogo staat. Nu wordt het feit dat reizigers in de coupé niet mogen praten alleen duidelijk gemaakt met een klein logo op de ramen.

Het is een stap in de goede richting en wie weet helpt het. Toch heb ik twee kanttekeningen. Hier is een opmerking van de woordvoerster van de NS, Jessica Sauren:

We merken uit klachten van reizigers dat sommige mensen nog wel eens ontgaat dat ze zich in een stiltezone bevinden.

Lees verder “Stiltecoupé – zomaar goed nieuws” →

Koptelefoon

On september 4, 2015januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven12 reacties

cof

Soms zie je de ramp op je afkomen. Je zit in een redelijk volle trein een boek te lezen, je bent niemand tot last. De trein stopt en er komen mensen je rijtuig binnen. Vooraan lopen twee dames van middelbare leeftijd. En ineens realiseer je je: alleen tegenover jou zijn nog twee lege stoelen naast elkaar.

De logica leert dat ze tegenover jou zullen gaan zitten. De ervaring leert dat jij niet meer aan je lectuur toekomt. Je bent verloren. Niets, echt niets, helemaal niets is zo afschuwelijk als de overlast van twee jeugdvriendinnen die eens een gezellig dagje samen op pad gaan.

“Nou, het is aardig droog nu.”
“Ja, je ziet stukken blauwe lucht.”

Lees verder “Koptelefoon” →

Emoties

On juni 8, 2015januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven13 reacties

Zoals de vaste lezers van deze kleine blog weten, hecht ik nogal aan rust in de stiltecoupé (en voor wie de running gag nog niet kent is er 1, 2, 3, 4 en vooral 5). Ik wil er kunnen werken en stoor me eraan als mensen doorpraten nadat je ze eraan hebt herinnerd waar ze zitten. Ik vind het doorpraten vooral frappant omdat in vermoed dat de praters wél de beleefdheid opbrengen om niet te roken waar dat is verboden, om het onderscheid tussen mannen- en vrouwentoiletten te respecteren en om in een rij te wachten. Het is het gecultiveerde karakter van de onbeschoftheid – het niet rekening willen houden met een ander – dat me kwaad maakt.

Onlangs zat ik in een trein van Amsterdam naar Nijmegen en het was rustig. Dan is treinreizen heerlijk: je kunt lezen of schrijven zonder te worden afgeleid. Zoals u al vermoedde werd mijn geluk verstoord, en wel toen in Ede twee dames instapten die in de stiltecoupé hun luidruchtige gesprek voortzetten. Mijn aanvankelijke ergernis verdween echter toen ik begreep dat de mensen slechthorend waren.

Lees verder “Emoties” →

Stiltecoupé (alweer)

On maart 26, 2015januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven7 reacties

Het is vermoedelijk teveel eer voor het ooit betrouwbare spoorwegbedrijf, maar wat Laura was voor Petrarca, is de stiltecoupé voor mij: een vast punt om mijn eigen gemoedstoestand te ijken. Heb ik veel werk te doen, dan plaats ik de kletsende proleten in mijn fantasie onder sprinklerinstallaties of op schietstoelen en ga ik ergens anders zitten werken. Heb ik het redelijk druk, dan spreek ik mensen aan op hun wangedrag en informeer ik naar de oorzaken. Heb ik niets om handen, dan laat ik de mensen maar begaan.

Vandaag liep het anders. Ik kwam binnen en zag ergens iemand die met zijn bagage drie stoelen bezet hield. Ik keek hem aan om toestemming te vragen, pakte een van de rugzakken en legde die in het rek. “Sorry,” hoorde ik vervolgens een jonge vrouw zeggen, die aan de overkant zat, ingeklemd tussen nog meer bagage. Ze stond op, een jonge man in haar gezelschap stond ook op, en ze legden wat tassen in het bagagerek. Vreemdelingen zeker, die verdwaald waren zeker, want ze spraken Spaans en hadden vermoedelijk het bagagerek niet gezien.

Lees verder “Stiltecoupé (alweer)” →

Geluidsoverlast

On oktober 20, 2014januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven6 reacties

cof

Inmiddels hoor ik hoe mijn huisgenoten wakker worden. Voetstappen in het trappenhuis, deuren die in het slot vallen, kranen die beginnen te lopen. Ook aan de andere zijde van het blok, aan de overkant van de binnentuin, zijn de lichten aangegaan. Ik kan mensen zien lopen. Verschillende kijken uit het raam om te zien wat er aan de hand is.

We wonen hier boven een supermarkt die zich uitstrekt van de Bilderdijkkade naar de Bilderdijkstraat. Er is ook en sportschool die zich diep de tuin in uitstrekt en ik geloof dat er nog wat andere winkels zijn. Ze hebben ventilatoren op het dak die je de hele dag hoort zoemen. Het is meestal niet heel storend.

Lees verder “Geluidsoverlast” →

Werkcoupé

On augustus 7, 2014januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven3 reacties

De trouwe lezers van deze kleine blog zijn ervan op de hoogte dat de stiltecoupé in de trein hier een van de running gags vormt. Niet dat ik er niet serieus over ben, overigens, want er zit iets echt grondig verkeerd als je mensen moet verzoeken zich aan de regels te houden en het evengoed niets uithaalt. Dat leest u hier nog maar eens terug, in een stuk waarop ik van de NS een aardige reactie heb gekregen.

Dat ik het vrij systematisch aankaart als er weer iets verkeerd zit in het openbaar vervoer, brengt vanzelfsprekend met zich mee dat ik het ook eerlijk moet erkennen als de dingen gewoon goed gaan. Dat heb ik dan ook al wel eens gedaan, zoals in het stukje over deze competente directeur.

Lees verder “Werkcoupé” →

Onbevangenheid

On juli 30, 2014januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven, Verbijstering4 reacties

Ik schrijf dit in de trein naar Apeldoorn, waar ik mijn ouders wil opzoeken. Geen problemen in de stiltecoupé dit keer (dat wil zeggen dat de twee pratende dames zich op hun gedrag lieten aanspreken en elders gingen zitten, waarvoor mijn ongeveinsde dank) en over die vervloekte OV-chipkaarten schrijf ik nog een andere keer.

Nee, dit stukje is veel tragischer. Mijn vader belt en vraagt hoe laat ik er zal zijn. Ik moet antwoorden dat ik dat niet weet omdat de trein momenteel in Hilversum stilstaat. Er staat in Baarn een treinstel defect te zijn en mijn trein kan daardoor niet vertrekken.

Lees verder “Onbevangenheid” →

Stiltecoupé

On juni 24, 2014januari 7, 2026 door Jona LenderinginDagelijks leven8 reacties

Het is de nacht van maandag op dinsdag en ik reis vanuit Nijmegen terug naar Amsterdam. Ik heb een lift gekregen tot Utrecht en heb daar op het perron moeten wachten tot mijn trein kwam. Dat is vervelend: op het perron staan geen bankjes en ik kan dus niet mijn laptop uitpakken om iets nuttigs te doen. Je kunt wezenloos voor je uit staren, meer niet. En ik heb echt wel iets belangrijkers te doen dan wezenloos voor me uit staren, want ik heb werk bij me dat voor morgenochtend af moet.

Gelukkig komt de trein wat vroeg langs het perron rollen en kunnen we instappen. Om er zeker van te zijn dat ik in elk geval het halve uur tot Amsterdam CS zal kunnen werken, ga ik zitten in de stiltecoupé, en ik tref het: ik heb een fijn compartiment voor mezelf. Ik start mijn computer en werk verder.

Lees verder “Stiltecoupé” →