Tag: stilte

stilte

Geluidsoverlast

On door Jona LenderinginAmsterdam, Dagelijks leven
achtertuin
Houtversnipperaar, tien meter van mijn bed.

Achter mijn huis stond tot voor kort een enorme boom. Dat was wel handig want ik had weinig inkijk. De boom was echter helemaal overgroeid met klimop en leek dood. Ik maakte er dus een foto van en stuurde die naar de achterburen met het verzoek er eens naar te laten kijken. Dode bomen kunnen immers omwaaien en ik had niet zo’n zin bij de eerste de beste najaarsstorm even dood te zijn als de boom.

Ik kreeg geen antwoord. Wel stak er een storm op en op een nacht bezweek de boom. Gelukkig niet bij noordwestenwind – hij zou dan zijn gevallen op het huis van een gezin waar net een baby was geboren – maar op het moment dat de regen in bakken neerviel. Misschien was het daardoor dat de boom ineenstortte op de plek waar ze stond, zonder enige schade aan te richten.

Lees verder “Geluidsoverlast” →

100x stiltecoupé-ergernis

On door Jona LenderinginDagelijks leven, Verbijstering34 reacties
Gewoon stil zijn. Zo kan het dus ook.

De stiltecoupés bestaan al jaren en al jaren zijn er mensen die in de stiltecoupés kletsen. Ik heb er al verschillende keren over geblogd en mijn tweet dat de NS sprinklerinstallaties met geluidssensoren moesten installeren is een keer of twintig, dertig geretweet. Wanneer ik er zo over schrijf, krijg ik wel eens als reactie dat je sprekers er het beste beleefd aan herinnert dat het een stiltecoupé is en dat het vroeg of laat dan wel bij ze zal inzinken dat er mensen zijn die hun rust nodig hebben.

Lange tijd dacht ik dat ook, al vond ik het de wereld op zijn kop. In de niet-rokencoupés hoefde je niet te zeggen dat er niet mocht worden gerookt; mensen onthielden zich vanzelf van deze activiteit. Met een tweedeklaskaartje ga je niet in de eerste klas zitten, dat weten mensen eveneens. Zo zou je denken dat ze tevens weten dat ze in de stiltecoupés rustig moeten zijn.

Lees verder “100x stiltecoupé-ergernis” →

Stiltecoupé, andermaal

On door Jona LenderinginDagelijks leven, Verbijstering14 reacties

Ik heb al eens eerder geblogd over mijn frustratie dat het in de stiltecoupé lang niet altijd stil is. Soms besteed ik er een kunnen-die-proleten-hun-mond-niet-houden-in-de-stiltecoupé-tweet aan, wat door mijn reguliere volgers op Twitter inmiddels wordt herkend als een niet helemaal serieus te nemen running gag. Ik realiseer me dat de stiltecoupé, in het licht der eeuwigheid bezien, niet zo’n groot belang heeft.

Dat wil niet zeggen dat de frustratie niet reëel zou zijn. Afgelopen zondag reisde ik rond het middaguur van Amsterdam naar Heerlen, toen op het Amstelstation een echtpaar binnenkwam dat de gezelligheid uitstraalde. Ik wist instinctief dat ze geen boeken, laptops of kranten tevoorschijn zouden halen, en inderdaad: ze keken uit het raam en gaven commentaar op wat ze zagen (“zie je wat een leuke crossbaan dat is?”). Na verloop van tijd besloot ik er iets van te zeggen.

Lees verder “Stiltecoupé, andermaal” →

Gehei

On door Jona LenderinginAmsterdam, Dagelijks leven10 reacties

heiAan de overkant van de gracht waaraan ik woon, ligt al vele jaren een BONG! leeg terrein. Er is lang gediscussieerd over de bestemming, en ik blijf van mening dat BONG! mijn eigen voorstel het allerbeste was: een negentig meter hoge toren, ofwel een exacte BONG! kopie van de Toren van Babel. Een kleitablet met de blauwdruk ligt in het BONG! Louvre. De stadsdeelraad was bang dat zo’n toren teveel schaduw zou werpen en dat BONG! dit zou leiden tot klachten, en zo komt het dat Amsterdam, waar toch alle BONG! talen van de wereld worden gesproken, geen Toren van Babel heeft.

Inmiddels worden er BONG! woningen gebouwd en dus wordt er geheid. Het is niet voor het eerst dat BONG! ik het meemaak. Toen ik in 1995 net in dit huis woonde, werd even BONG! verderop geheid. Ik heb geamuseerd gadegeslagen hoe een wijnfles die ik op een tafel BONG! had staan langzaam maar zeker van de tafel afschoof, en was daardoor zó gefascineerd BONG! dat ik vergat dat het ding ook van de tafel af kon vallen. Ik BONG! zie de fles nog uit elkaar spatten, waarna ik de fonkelend-rode plas kon BONG! opdweilen.

Lees verder “Gehei” →

Het spoor en de flexwerker

On door Jona LenderinginDagelijks leven3 reacties
Waren alle treinen maar als kantoor bruikbaar.

Ik moest zondag in Apeldoorn zijn. Vanuit Amsterdam is dat een vrije lange treinreis, maar je kunt in de trein wel wat werken, zeker als je een kaartje neemt voor de eerste klasse. Die is op dit traject in de regel vrij stil. Helaas moet je bijna altijd een overstap maken in Hilversum of Amersfoort, waar je, omdat er op de perrons te weinig banken zijn, ruim een kwartier staat te wachten. Twintig minuten die je dus niet productief kunt benutten.

Omdat ik dit reisje regelmatig maak, kan ik deze moeilijkheden dromen, maar zondagavond had ik toch een ervaring die nieuw was. Ik koos op de terugreis een van de wél doorgaande treinen – die van acht uur, om precies te zijn – maar juist toen ik me had ingericht en we het station verlieten, floepte het licht uit. De passagiers haalden de conducteurs erbij, maar ondanks hun verwoede pogingen gingen de lampen niet meer aan, en dat bleef zo.

Lees verder “Het spoor en de flexwerker” →

Muziekhinder

On door Jona LenderinginBelgië, Dagelijks leven, Muziek9 reacties
antwerpen_pianist
De Antwerpse pianist

Een tijdje geleden sloeg op station Amsterdam-Zuid een zakkenroller toe en ben ik beroofd van mijn portefeuille. (Voor mijn lieve moeder, die deze blog leest: de schade was gering.) Het geval wilde echter dat ik die avond moest spreken in Antwerpen, een plaats die ook zonder de komende verhoging van de treinprijs niet zo makkelijk is te bereiken als je niet beschikt over contant geld en niet kunt pinnen. Een aardige taxichauffeur vervoerde me desondanks, terwijl de organisatie die me had uitgenodigd de rekening voldeed en me het geld leende om mijn hotel te betalen.

Hadden de criminelen mijn vertrouwen in de mensheid nogal beschadigd, de chauffeur en de vriendelijke penningmeester deden veel om het te herstellen. Desondanks voelde ik me rottig toen ik de volgende ochtend de trein naar Nederland moest gaan nemen. Het is een saaie reis en ik wist dat ik zou gaan piekeren.

En toen klonk de muziek.

Lees verder “Muziekhinder” →

De stiltecoupé

On door Jona LenderinginDagelijks leven2 reacties

stilte_bruin

Een treinreis kan het heerlijkste zijn wat er is. Je zit lekker, je leest wat, je kunt er een kop koffie bij nemen, en aan het einde van de rit ben je in een andere stad. Treinreizen kunnen ook gruwelijk zijn. Bijvoorbeeld als naast je twee mensen een gesprek voeren, zodat jij niet kunt lezen. Trouwens, met mobiele telefoons is één spreker voldoende om het bloed onder je nagels vandaan te halen.

Kortom, ik ga als het even kan zitten in de stiltecoupé. Dat lost de problemen echter niet op. Te vaak moet je mensen erop aanspreken dat het in dit deel van de trein de bedoeling is dat het enigszins rustig blijft, maar ik merk dat mijn niet geringe frustratie over het gekwaak in de regel wordt overtroffen door woede dat mensen zo onbeschoft zijn. Dus ik houd mijn mond maar. Het komt regelmatig voor dat ik, als ik een drukke stiltecoupé voor me zie, ergens anders ga zitten om de stress te vermijden: dan maar geen rust, als ik, door me niet kwaad te maken, een hartaanval vermijd.

Lees verder “De stiltecoupé” →