In 2003-2004 reisden mijn zakenpartner en ik Alexander de Grote achterna. Turkije, Iran, Pakistan etc. Vaak was de route goed te volgen, maar in Turkije hebben we eindeloos gezocht naar de pas in het Taurusgebergte die bekendstond als Cilicische Poort. Alexander heeft die ooit met een nachtelijke aanval bezet.
We vonden niks. Nou ja, we vonden wel een monument voor de mensen die om het leven zijn gekomen bij de aanleg van de Bagdadspoorlijn. Maar geen Cilicische Poort. We reden zuidwaarts, we reden noordwaarts, we reden over een onlogische weg opnieuw zuidwaarts, we maakten rechtsomkeert en reden weer noordwaarts, we keerden om en reden nog eens zuidwaarts.
Dit was in het voorjaar van 2003. Het internet bestond destijds, maar het was nog geen fractie van wat het nu is. We hadden geen idee wat we mochten verwachten. We beschikten alleen over oude foto’s.
En dus herkenden we de pas almaar niet. Tot ineens het muntje viel. Dynamiet!
Hierboven zag u hoe de Cilicische Poort er in 2003 uitzag. De moderne naam is Gülek Boğazı. Hieronder ziet u een afbeelding van de Cilicische Poort waarnaar we zochten.
Toen we eenmaal hadden bedacht hoezeer Turkije is gemoderniseerd en veranderd, wisten we waarop we moesten letten. Eind goed al goed. We zijn die dag doorgereden naar Iskenderun en later nog verder naar het oosten. Een prachtige reis. Maar het grappige is: dit is minder dan een kwart eeuw geleden, en het is nu onvoorstelbaar dat je niet zou weten waarop je moet letten als je op zoek bent naar een bepaalde historische plaats.
Vandaag zou je linea recta de Cilicische poort vinden, maar de zoektocht ernaar, met omzwervingen, avonturen en ontmoetingen, loop je mis. Bovendien is het vinden na moeizaam zoeken een beloning op zich.
Doordat het internet ons recht op ons doel af stuurt, ontbreekt een overzicht. Dankzij de GPS kom ik feilloos op de bestemming, maar ik heb geen idee waar ik onderweg gepasseerd ben. Vandaar dit romantische pleidooi voor de papieren kaart, de brede blik, het (ver)dwalen en het onverwachte.
Waarom niet beide? Eerst de papieren kaart en als dat niet lukt is er altijd nog GPS.