Tag: geuren

geuren

Romeins parfum

On door Jona LenderinginRomeinse Keizerrijk7 reacties
Tijdvak: 25 na Chr. - 75 na Chr.
0025-0050 na Chr.0050-0075 na Chr.
Rozenparfumbereiding (Pompeii)

Ik heb over van alles geblogd, maar nog nooit over Romeinse geuren. Het leek me daarom leuk eens een Romeins parfum te maken. De aanleiding is de naderende Paestum-expositie in het Rijksmuseum van Oudheden, want Paestum was in de Romeinse tijd beroemd om de daar gekweekte rozen. Die vormden de basisstof voor – u raadt het al – rozenwater.

Uit het beroemde Casa dei Vettii in Pompeii hebben we afbeeldingen van eroten en psyches die aan het werk zijn met de apparaten waarmee de Romeinen parfum maakten. U ziet ze hierboven aan het werk: rechts pletten twee eroten de rozenbladeren, middenin bewerken ze de pulp en doen ze die in flesjes, helemaal links overhandigt een eroot een flesje aan een psyche.

Lees verder “Romeins parfum” →

Geliefd boek: Der Duft der Imperien

On door Huibert SchijfinGeschiedenis, Rusland3 reacties

Dat ik erg in parfums ben geïnteresseerd zou ik niet willen beweren. Ik aarzelde even of ik het nieuwste boek van Karl Schlögel, Der Duft der Imperien (2020, ook in het Engels vertaald) zou kopen, hoewel hij toch een lievelingsschrijvers is. Een voor Schlögel karakteristieke zin gaf de doorslag:

Dass die Teiling der Welt in Ost und West auch eine der Geruchswelten war, wusste jeder, der vor dem Fall der Berliner Mauer einmal den Grenzübergang Berlin-Friedrichsstraße passiert hat.

De scherpe zwavelgeur van brandend bruinkool in toenmalige Oost-Berlijnse woonwijken is mij altijd bijgebleven. In het nieuwe Berlijn is dat verschil in geuren verdwenen.

Lees verder “Geliefd boek: Der Duft der Imperien” →

Het Midden-Oosten

On door Jona LenderinginCultuur, Dagelijks leven, Midden-Oosten, Turkije7 reacties
Antiochië

Het is 2003, het is ergens in de zomer en mijn zakenpartner en ik worden wakker in een hotel in Iskenderun. We lopen naar de eetzaal, waar wat zeelieden zitten te ontbijten. “’Morning, captain!” horen we, “The boat, how is she?” Terwijl ik wat groente op mijn bordje schep, realiseer ik me ineens dat ik geuren ruik die ik nooit eerder heb geroken: de kruiden uit de oosterse keuken, die we vanaf die ochtend in ieder restaurant en in elke souq en bazar zouden ruiken. Ik plaag mijn zakenpartner, die die ochtend niet helemaal goed in orde was en het ontbijt oversloeg, nog wel eens met de constatering dat Iskenderun het onovertroffen culinaire hoogtepunt is geweest van onze reizen in het voetspoor van Alexander de Grote.

Het was voor het eerst dat ik me realiseerde dat ik niet meer in West-Europa was. De Griekse steden in het westen van Turkije, Ankara, de grote weg over de Anatolische Hoogvlakte: je kon steeds nog denken dat je ergens in Italië of Griekenland was. In Iskenderun – nog altijd een kosmopolitische havenstad – was dat niet meer zo, en toen we later op die dag in Antiochië en Seleukeia waren, wist ik dat zeker. Ik had de geur van het Midden-Oosten opgesnoven.

Lees verder “Het Midden-Oosten” →