Sic transit gloria mundi

Bij de ingang van het hotel hing het portret van Joe Strummer. Geen van de bekende foto’s, maar een portret van een man die, met een oogopslag die zowel onderzoekend als melancholiek kon zijn, in de camera keek, de handen gevouwen over zijn gitaar. Als ik het gezicht niet had herkend, zou het instrument een aanwijzing hebben kunnen zijn.

Ik checkte in, vroeg wat het portret van de Britse muzikant in de lobby van een Siciliaans hotel deed en kreeg te horen dat Strummer ruim een kwart eeuw geleden hier had overnacht. Smakelijke anekdotes bleven uit, dus als u ooit hebt gemeend een Italiaans volksdeuntje te herkennen in een liedje van The Clash, kan ik uw vermoeden niet bevestigen.

Bij het ontbijt zag ik mijn reisgenoten weer en ik vertelde dat ook Strummer in ons hotel had geslapen. Ze waren wat ouder dan ik, maar toch verbaasde het me dat ze nog nooit van hem hadden gehoord. Ik zong Should or Stay or Should I Go? en toen dat geen blijken van herkenning opleverde, neuriede ik The Guns of Brixton, dat weliswaar niet door Strummer is geschreven, maar van alle nummers van The Clash het herkenbaarste intro heeft.

Natuurlijk, het was de muziek van mijn generatie, en het zou naïef zijn aan te nemen dat “the only band that matters” op iedereen dezelfde impact heeft gehad. En waarschijnlijk is muziek sowieso niet zo belangrijk als pubers denken. Maar toch, het trof me rauw dat wat voor mij ooit zó belangrijk is geweest, eigenlijk nauwelijks impact heeft gehad.

2 gedachtes over “Sic transit gloria mundi

  1. MNb

    Vraag is natuurlijk of uw reisgenoten wel zo heel geïnteresseerd zijn in rockmuziek. Ook ik was tiener in de hoogtijdagen van die band, maar was geen fan (en ben het nog niet). Toch ken ik iig de namen, zoals ik ook de namen Chuck Berry en Kirk Hammett ken – plus een heleboel daartussen én nog een paar van na Hammett.

    Misschien kan dit u opvrolijken:

    http://www.johnmcferrinmusicreviews.org/clash.htm
    http://starling.rinet.ru/music/clash.htm

    Beide recensenten zijn van aanmerkelijk vroegere datum.

  2. michael van der lee

    Ja, muziek is zo persoonlijk. Ik diverse periodes van ‘verhoogd muzikaal bewustzijn’ waar de Punk ook bij hoort. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik voor de eerste keer de rauwe energie van ‘God Save the Queen’ over mij heen ‘voelde’ golven. Maar probeer eens heden ten dage met een jongere over zoiets ‘elementairs’ 🙂 als Beatles of Stones te praten. Laat staan Kinks, Small Faces etc etc. Jouw gevoel is herkenbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s