Al een jaar geleden heb ik een blogje klaar gezet voor vandaag. Dat zou zijn gegaan over de Amsterdamse Open Toren Dag. Zoals de naam al aangeeft, zijn dan de wolkenkrabbers, kerktorens, minaretten en andere hoge gebouwen in Amsterdam open voor het publiek. Allemaal gratis. Alleen: dit jaar is er geen Open Toren Dag. De stichting die het organiseert, kon het niet bolwerken en zoekt nu versterking. Ik hoop dat ze die vindt, want het is een leuk initiatief.

Oké, ik geef toe: je moest bij eerdere Open Toren-dagen zo nu en dan een beetje door de blabla heen prikken (“het architectonische landschap”, “innovatief geïntegreerd kantoor- en leefconcept”, “iconisch”). Maar het was superleuk om van de ene torenflat naar de andere te fietsen of te wandelen. Ik heb me weleens laten rondleiden door The Valley, een jaloersmakend mooi gebouw aan de Amsterdamse Zuidas. Een jonge gids lichtte toe welke keuzes de architect en projectontwikkelaar hadden gemaakt en hoewel miljonairsland voor mij een vreemde wereld is – lees anders dit artikel – heb ik met plezier naar haar verhaal geluisterd.

In juni 2025 bezochten mijn vriendin en ik eerst het bijna honderd meter hoge Nhow-hotel bij de RAI (voor Vlaamse lezers: een beurs- en evenementencomplex). Op de – ik meen – zesentwintigste verdieping bleek een restaurant te zijn met een schitterend uitzicht, waarvan je nog meer kon genieten op een iets lagere verdieping, omdat je daar, nog altijd zeventig meter boven het maaiveld, op een terras kon zitten, buiten, in het zonnetje. Het hotel schonk thee en koffie, en we hebben er genoten.

Na een wandeling door het Beatrixpark bezochten we de twee torensflats die bekendstaan als de Amsterdam Symphony, ook ongeveer honderd meter hoog. We kregen er uitleg over het gebruik van daken in de ecologische infrastructuur van de stad. Deze torenflats speelden overigens een rol in een bekende vastgoedfraudezaak, maar uiteraard zie je de malversaties niet af aan het – opnieuw – mooie uitzicht over het spoorwegstation en de Minervalaan. Die was ooit bedoeld als de zuidelijke toegangsweg tot Amsterdam en hoewel ze dat nooit is geworden, is het een heerlijke route waar ik elke week wel een paar keer langs kom fietsen, op weg naar het station.

Ik noem nu gebouwen aan de Zuidas, omdat daar, zoals bekend, enorme en enorm lang durende bouwwerkzaamheden zijn. Het station wordt vergroot, tramhaltes worden verplaatst, de autosnelweg gaat ondergronds, er komen nieuwe tunnels onder het spoor door, er verrijzen allerlei flatgebouwen. In het World Trade Center (vlakbij het station) is een maquette en ook die is de moeite van een bezoek waard. Vandaar mijn focus op de Zuidas, maar u zou, als er vandaag een Open Toren-dag zou zijn geweest, overal de stad hebben kunnen bekijken vanuit vogelvluchtperspectief. Het is zo jammer dat het niet doorgaat. Hopelijk volgend jaar weer!