Turkse TV (18) Cyprus

De vlaggen van Turkije en Turks Cyprus

Bir Zamanlar Kıbrıs, Cyprus: Towards Victory of Once Upon a Time in Cyprus is een gedramatiseerde weergave van de bezetting van Cyprus in de periode 1963-1974. De serie gaat over de conflicten op het eiland Cyprus en de ontwikkeling van het Cyprusprobleem. De serie omvat ook de agressieve activiteiten van de pro-Enosis Grieks-Cyprioten tegen de Turks-Cyprioten. Hoewel de naam van de serie in het eerste seizoen Once Upon a Time in Cyprus was, werd dit in het tweede seizoen veranderd in Cyprus: Towards Victory.

De première van de serie in Ankara werd ook bijgewoond door de Turkse vicepresident Fuat Oktay, de president van de Turkse Republiek Noord-Cyprus Ersin Tatar en de premier van de Turkse Republiek Noord-Cyprus Ersan Saner. De eerste aflevering van de serie behandelde de conflicten tussen Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten vóór de vredesoperatie op Cyprus in 1974 en de Bloody Christmas schietpartijen. De schietpartijen vonden plaats in het district Famagusta en de gesloten regio Maraş in de Turkse Republiek Noord-Cyprus.

Lees verder “Turkse TV (18) Cyprus”

Never Enver

Bij Berat

Zoals u misschien vermoedde na mijn drie stukjes over Alexanders veldslag bij Pellion, over Eleni Karinte en over de Albanese grootheden Hoxha en Kadare, zwerf ik momenteel over het zuidelijke deel van het Balkanschiereiland. We zijn begonnen in Thessaloniki, mijn favoriete stad in Griekenland, en doorgereisd naar Pella en Kastoria. Hiervandaan reden we Albanië binnen en bekeken de Bronstijd-grafheuvel Kamenica en het stadje Korça (iedereen drinkt hier Korça-bier). We zijn verder gegaan naar de Macedonische steden Ohrid en Bitola, die ooit Lychnidos en Herakleia hebben geheten. De opgraving van de laatste stad is de moeite waard en de kerken van de eerste zijn dat nog meer.

We reden opnieuw naar Albanië en kwamen aan in Tirana, met een mooi museum. De Albanese hoofdstad was minder saai dan me was voorgehouden. Sowieso bevalt dit land me wel: rijk is het niet, maar de voorzieningen zijn alleszins redelijk en de mensen nemen voor alles rustig de tijd. Ik ben er ondertussen niet blind voor dat een deel van de bevolking erg arm is. In de stadscentra merk je het niet zo, maar in een dorp als Kamenica wel.

Lees verder “Never Enver”