Het taoïsme van Sunzi

Han-Chinese soldaat (Musée Guimet, Parijs)

[Kees Alders schrijft over de Chinese filosofische stromingen. Een inleiding was hier. Na een introductie, het Confucianisme, het Mohisme en de School van de Namen behandelt hij dit najaar het taoïsme. Het eerste blogje in deze reeks was hier.]

Het verhaal van Sun Wu

Sun Wu leefde aan het einde van de zesde eeuw voor Chr. en zou daarmee een tijdgenoot van Confucius zijn geweest. De koning van de noordoostelijke staat Wu zag zich in die tijd bedreigd door het veel machtigere Chu. Hij zag wel wat in Sun als commandant, maar wilde hem testen door hem uit te dagen zijn harem een militaire opleiding te geven – denkelijk om te zien of Sun echt van iedereen soldaten van kon maken.

Sun stelde de twee favoriete concubines van de koning aan als officieren, en begon met trainen. Maar in plaats van de orders uit te voeren schoten de vrouwen telkens in de lach. Daarop besloot Sun de twee officieren te laten onthoofden.

Lees verder “Het taoïsme van Sunzi” →

Het taoïsme: Daodejing (2)

De spreekwoordelijke taoïstische wijze Laozi (Wereldmuseum, Leiden)

[Kees Alders schrijft over de Chinese filosofische stromingen. Een inleiding was hier. Na een introductie, het Confucianisme, het Mohisme en de School van de Namen behandelt hij dit najaar het taoïsme. Het eerste blogje in deze reeks was hier.]

Niet-weten als basis van kennis

Hoe kan er kennis zijn van iets wat fundamenteel onkenbaar is? We zagen al dat volgens het taoïsme de dao de geest van het universum is, de oerwet. Maar het is tevens dat wat aan alles voorafgaat; ook wel “het onbewerkte blok” genoemd.

De dao rationeel begrijpen, dat kunnen we niet – dat blijft de Daodejing keer op keer herhalen. De wijze beseft daarom vooral dat alle kennis betrekkelijk is. Zijn belangrijkste kennis is te weten wat hij niet weet, en dat absolute kennis feitelijk onmogelijk is.

Lees verder “Het taoïsme: Daodejing (2)” →