De conservatieve, nationalistische Franse schrijver Maurice Barrès bezocht Libanon kort voordat de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Hij vond Beiroet een prettige stad, waar hij zijn Franse hart kon ophalen, want de maronitische christenen waren Fransgezind en slaagden erin zelfs de hemel – waar net de Franse piloot Jules Védrines langs was komen vliegen, te associëren met Frankrijk.

In het onderstaande fragment, genomen uit Une enquête aux pays du Levant (1923), is sprake van een meneer Tobia. Dat was in Amchit de gastheer van de grote geleerde Ernest Renan, de vader van de fenicologie.

***

Beiroet

Beiroet maakt zo’n lieflijke indruk: in het groen liggen harmonieus de witte en grijze vierkante huizen met hun schilddaken van rode dakpannen. Ik zal deze warmte nooit vergeten, de mist die zich om ons heen lijkt te sluiten… Ik adem hier de geur in van Azië…

Ik beperk me niet tot de grote gebouwen van de Saint-Joseph Universiteit. Elke dag, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, doorkruis ik Beiroet: ik bezoek de Frères de l’instruction chrétienne, de Dochters van Liefde, de zusters van Nazareth en die van Sint-Jozef. Of ik bezoek of de Franse Lekenmissie of de Joden. Dat wil zeggen, overal is men hier veilig voor de vijand, de Amerikaanse protestanten.

Het gevaar is dat we een jonge generatie van buitenbeentjes opvoeden: ontworteld, lui, ontevreden, altijd te vinden voor politieke, sociale en religieuze vernieuwingen. Een afgestudeerde student is in het Westen al herrieschopper genoeg, vol kritiek op een maatschappij die hem de positie niet geeft die in overeenstemming is met zijn verwachtingen. In de islamitische wereld wordt zo iemand dan een Jonge Turk, een Jonge Egyptenaar of een Jonge Tunesiër.

Een jongeman kwam hier naar me toe en zei: “Ik ben de zoon en kleinzoon van officiële tolken. Mijn grootvader heeft Lamartine en Saulcy bijgestaan! We hebben nog brieven van hen. Hoe vindt u ons land?”

“Werkelijk heel mooi.”

“Mooi?!”, riep hij ontzet uit.

Ik leidde hem naar het raam en wees naar de Libanon, de berg Sannine, bedekt met sneeuw, met toppen die omhoog reiken naar de oneindigheid van de hemel. “Maar het is onmogelijk hier te wonen”, wierp hij tegen.

“Wil je naar Parijs komen?”

“Alle jongeren van dit land willen daarheen!”

Amchit

Aan het einde van een maaltijd werd een charmante jongen binnengebracht, de zoon van Monsieur Tobia. Dus wij naar het huis waar Renan woonde, waar we de vader van de jongen ontmoeten, die zich goed herinnert hem te hebben bijgestaan. Tijdens een wandelingen maken de jongen en ik een praatje. “Je land is zo mooi,” zeg ik, “ik kan me niet herinneren ooit een mooier land te hebben gezien.”

“Natuurlijk”, zegt hij. “Toen Monsieur Vedrines langs de hemel vloog, vertraagde hij zijn vlucht toen hij hier passeerde.”

Ik was erg ontroerd door wat hij had gezegd. De charmante jongen was zó trots op zijn land en associeerde het idee van de hemel met dat idee van Frankrijk!

PS

U hebt begrepen dat ik deze dagen extra blog over Libanon omdat het land, dat al rijk is aan problemen, er een oorlog bij krijgt. Mijn blogjes zullen de situatie daar niet verbeteren, maar u kunt dat wel. Als u wat kunt missen, doneer dan voor de zorg van de vluchtelingen: dit is een project van iemand die ik persoonlijk ken en vertrouw.