Let op! Dit is een waarschuwing!
Hallo,
Ik stuur nu een belangrijke boodschap en het is van essentieel belang dat je actie onderneemt! Dit is een kettingbrief die al duizenden mensen heeft bereikt, maar nu ben jij degene die moet beslissen of je de keten voortzet of niet. Als je deze boodschap niet verder stuurt, en als je de petitie niet ondertekent, zullen er ernstige gevolgen zijn.
Je moet weten dat als je deze brief niet naar minimaal tien mensen doorstuurt en de petitie voor het behoud van de oudheidkundige opleiding in Cardiff niet tekent, er vervelende dingen zullen gebeuren. Om te beginnen in Cardiff natuurlijk, waar wéér een oudheidkundige instelling teloor gaat.
Maat ook voor jouzelf! Een vrouw die deze kettingbrief niet doorstuurde, zag in de ochtend haar auto kapot staan door een mysterieuze mechanische storing. Daarna werd haar favoriete huisdier ziek, en als klap op de vuurpijl werd haar laptop gehackt en zijn al haar belangrijke gegevens gestolen. Alles wat ze probeerde te herstellen, ging mis. Toen ze uiteindelijk de kettingbrief weer onder ogen kreeg, besloot ze deze door te sturen en haar petitie te ondertekenen. Wonder boven wonder, na een paar dagen begon haar geluk weer terug te keren. De laptop werd teruggevonden en haar huisdier herstelde van de ziekte.
Dit kan jouw verhaal zijn als je deze keten verbreekt.
Dus, onderteken de petitie en stuur dit bericht binnen de komende 24 uur naar tien mensen. Als je dit doet, kun je gerust ademhalen, omdat je levensgeluk veilig is. Maar als je besluit om het niet te doen, moet je voorbereid zijn op de gevolgen die komen gaan…
Vergeet niet: jouw geluk en het voortbestaan van wéér een oudheidkundig instituut hangen af van jouw actie.
Met bezorgde groet,
Jona Lendering
Democratie
Het backfire-effect
Samaritanen in Frankfurt
Gaat dit over Trump?
Nee, dit is nog gewoon de normale sloop, die al een paar jaar geleden is ingezet. Ter rechterzijde moet men sowieso niets hebben van geesteswetenschappen, de universiteiten voeren altijd wanbeleid uit en weten dat de oudheidkundige disciplines zich zó slecht uitleggen dat ze geen maatschappelijke achterban meer hebben. En je bezuinigt altijd daar waar de minste weerstand is.
In de VSA financiert de overheid (lees: Donald de Neofascist) inmiddels geen neurobiologisch onderzoek meer.
Misschien had je het beter kunnen aanpakken als: als je niet tekent, spreekt straks niemand meer Grieks of Latijn en geloven mensen straks Tiktok filmpjes waarin iemand zegt dat het Romeinse Rijk nooit heeft bestaan, want de Latijnse tekst die de dame in kwestie voor zich ziet is geen Latijn, dat is Grieks.
Dit filmpje bestaat, ook al ben ik het in de wirwar van filmpjes op het net kwijtgeraakt, dus nog een andere reden om te tekenen is: laten we het onderzoek overlaten aan mensen die ervoor hebben doorgeleerd en die, zoals onze Blogger, ons vertellen wat ze hebben geleerd en niet aan lieden die filmpjes kwakken op het net of lieden die praten over lieden die filmpjes kwakken op het net.
Zo, dat is eruit. Nu even tekenen.
‘De laptop werd teruggevonden en haar huisdier herstelde van de ziekte.’
Geen woord over die auto, hè… Het zal je fiets maar zijn.
Toch maar getekend. Je weet nooit…
Zo ook ik – de schrik is me om het hart geslagen.
Ik heb de petitie voor Cardiff getekend, maar ik heb het toch wat moeilijk met de teneur waarbij “winst” wordt tegengesteld aan “opleiding”. Het lijkt me dat elke universiteit en de samenleving als geheel, voortdurend keuzes moet maken welke opleidingen zullen worden gefinancierd. Die keuze heeft een goede argumentatie nodig.
Terwijl deze blog een ongelooflijke verdienste heeft voor de verspreiding van oudheidkunde als wetenschap (en als weetjes!) vind ik dat er in de expliciete verdediging van de discipline een nefaste houding geslopen is van defaitisme, nestbevuiling en daarin dan weer een zekere hooghartigheid.
Waar het gevecht tegen foute informatie helemaal terecht is, vind ik het gefulmineer tegen trivia-trends bij publiek, pers en wetenschappers niet zo productief. Maak gewoon van elke opstoot aan interesse gebruik om er een positieve, wetenschappelijke doorsteek aan te geven.
Het kwalijkst vind ik de notie dat oudheidkunde zich helemaal niet hoeft te verantwoorden, omdat het gewoon leuk/interessant is op zich. Dat kan je over elke hobby zeggen en daarmee wettig je geen leerstoel. Je moét de maatschappelijke relevantie van je discipline motiveren, ook al flirt je dan met IDOHZO’s, maak je verregaande veronderstellingen of vergelijk je contexten die heel moeilijk met elkaar te vergelijken zijn. Zolang je daar eerlijk over bent, is er tenminste een koppeling die de relevantie kan staven. Want alleen met “daarom” ga je het niet redden.
Herlezen en te streng bevonden. Excuus!
“Dat kan je over elke hobby zeggen en daarmee wettig je geen leerstoel. Je moét de maatschappelijke relevantie van je discipline motiveren,”
Maar beste Dieter,
ik maak toch onderscheid? Ik vind dat een belangstelling geen rechtvaardiging behoeft, en ik vind dat de universiteiten hun betekenis beter moeten uitleggen. Ze hebben drie wegen:
de vergelijking tussen toen en nu, opdat we onze eigen ideeën beter begrijpen, bijv. waarom vinden wij slavernij abject en vond men dat vroeger niet;
de wijze waarop het onderzoek inzichten oplevert die onze samenleving vormen, bijv. hoe het westerse nationalisme is gevormd door taal.
En dat mogen universiteiten best wat beter uitleggen. Of beter: ze moeten het überhaupt gaan aanleggen, want tot nu toe doen ze veel te weinig. Persoonlijke ergernis: een academicus die geen Nederlands kan. Hoe wil je je officiële taakomschrijving implementeren als je de taal niet spreekt?
Dat is een duidelijk onderscheid. Belangstelling behoeft geen verantwoording. Bezoldigde belangstelling wel. Ik zal dat proberen te onthouden voor ik weer fulmineer.
Vormende werking, vergelijking en inzichten in de vormende werking.
Wat je persoonlijke ergernis betreft, vermoed ik dat het een persoon betreft. Als die persoon in zijn eigen taal zijn taak kan omschrijving, is dat al veel. Algemeen vind ik de verengelsing van universiteiten problematisch om een andere reden: in de specificiteit van een taal zit meer dan formele variatie, namelijk concepten en zelfs manieren van intellectuele discussie te voeren. Als je nog maar leest hoe Franse politici praten over een afgelopen debat, dat is van een vage wolligheid die me op de lachspieren werkt, maar zij menen dat ernstig en komen op hun manier tot resultaten. De Duitse samenstellingsdrang maakt vermoedelijk een abstractieniveau mogelijk terwijl de Engelse neiging tot scheiden dan weer een heldere vertolking bevordert. En met het oud-grieks zijn we veel kwijtgespeeld.
Ook van mij een beste Dieter:
Je hoeft je nooit te excuseren voor iets wat je geschreven hebt! Soms denk ik zelf ook, had ik dat nou zo moeten zeggen, maar daar kunnen juist weer reacties uit voortkomen en dan krijg je discussie!
En we zijn het ook helemaal niet zo oneens. Ja, de oudheid is van zichzelf interessant en ja, we moeten een manier vinden om dat duidelijk te maken. Zoals ik hierboven al zei: al was het alleen maar om kwakgeschiedenisfilmpjes e.d. te voorkomen.
Bedankt! Ik probeer me nooit te excuseren voor wat gaat komen, want dan heb je nog tijd om het aan te passen. Achteraf ben ik soms ontzet door eigen charge. Maar ik zal me nooit meer excuseren voor iets dat ik gedaan heb! Dit was de laatste keer! Beloofd!
Of de oudheid van zichzelf interessant is, weet ik niet. Wel weet ik dat het grieks en latijn onmisbaar zijn, als je geïnteresseerd bent in dinosaurussen, paddestoelen, vlinders, planten, sterren, medische zaken, wetenschap etc. etc. Allemaal latijnse en griekse namen. Zojuist nog een boekje over ‘squamata’ gelezen.
‘als je geïnteresseerd bent’
Precies daarom.
Het zal een geit een biet zijn.
Wat maakt studie van het verleden de moeite waard, is het omdat het een verkenning is van de menselijke mogelijkheden, of omdat het een leuke hobby is? Inzicht in deze kwestie kan misschien worden verkregen door die studie te vergelijken met een andere manier om menselijke mogelijkheden te verkennen: fictie. De waarde van de genoemde studie boven fictie berust in het vinden en gebruiken van de sporen van het verleden, in geschrifte, in materiële voortbrengselen en in de scheikundige, natuurkundige en biologische werkelijkheid. De moeilijkheid, maar ook de charme van dat aspect is natuurlijk het denkwerk dat vereist is om die sporen te herkennen, te interpreteren en met elkaar in verband te brengen. Kortom, de wetenschappelijke methodologie die op dit terrein ontwikkeld wordt. Hoe zei die denker Lendering het ook alweer? “Oudheidkunde is een wetenschap En dat mag je ook best eens uitleggen” Vervang “Oudheidkunde” door studie van het verleden (menselijk of anderszins) en je hebt precies het haakje waar de kan aan hangt. Methodologie, en niet alleen op maandag 🙂
Over die taal… iets wat ik in mijn serie over de Inca’s niet heb vermeld, was dat in het Kechwa, de taal van de Inca’s en van de inheemse inwoners van Peru dus, de grens tussen waar en niet waar veel vloeiender is. In het Kechwa kan iets ook een beetje waar zijn.
Dus misschien is niet alleen nationalisme, maar ook ons rationalisme ook een gevolg van taal.
In het Grieks is er ook geen scherpe grens tussen waar en niet waar: geschiedschrijvers mochten rustig iets verzinnen of overnemen uit een heldendicht.