[Dit is het vierde van zes blogjes van de hand van Françoise Hbeyka uit Beiroet over haar ervaringen tijdens de Libanese Burgeroorlog. Het eerste van haar blogjes was hier.]
De sluipschutters werden vaak de “vijfde colonne” genoemd. Hun doel was het laten voortbestaan van onrust, om zo elk teken van nationale verzoening te saboteren. Ze moesten de wonden open houden en verdeeldheid aanwakkeren. Nog gruwelijker waren de autobommen, strategisch geparkeerd voor supermarkten, op drukke pleinen of bij openbare bijeenkomsten. Deze wrede aanvallen eisten het leven van talloze onschuldige burgers en zaaiden angst en chaos op allerlei plaatsen waar mensen normaalgesproken hun dagelijkse leven leidden.
Want afgezien van de gebieden bij de Groene Lijn en andere frontlijnen, en afgezien van tijden van beschieting en bombardement, ging het dagelijks leven voor veel Libanezen, hoewel ze verschillende facties steunden, gewoon door. De meeste mensen waren niet betrokken bij de gevechten.
Veel mensen, alsmede enkele financieel stabiele instellingen en organisaties, bleven geloven in het potentieel van Libanon en de Libanezen. Te midden van de chaos investeerden ze in scholen, universiteiten, banken, modewinkels, kunstgalerijen, de reclamesector, clubs, restaurants, badplaatsen, het nachtleven, het aanmoedigen van creatieve talenten als ontwerpers en kunstenaars, het aanbieden van studiebeurzen en het bieden van werkgelegenheid aan Libanese burgers. Op die manier bleef er hoop, waardoor mensen in Libanon konden blijven en van een betere toekomst konden dromen. Het aantal mensen dat in de oorlogsjaren aan een hogeschool of universiteit een opleiding volgde, was zelfs hoger dan vóór het conflict.
Opvallend was hoe, zelfs als er gevechten waren in deze of gene straat of stadswijk, in de buurt het dagelijks leven voortgang kon vinden, ja dat er zelfs feesten waren. In een rustige parallelstraat kon nog altijd kermis zijn, of een festival, een sporttoernooi, een dansfeest, een kaartwedstrijd, pingpong, volleybal, voetbal, schaken, basketbal of de voordracht van geïmproviseerde poëzie genaamd zajal. Schoonheidswedstrijden waren ook heel gewoon, met titels als of Miss Beauty, Miss Elegance, Miss Photography, Miss Friendship, en zo voort.
Mensen hebben nu eenmaal, zelfs op de duisterste momenten, een vermogen om boven ontberingen uit te stijgen. Daardoor heeft Libanon altijd een toonbeeld kunnen zijn van levenszin en veerkracht, zelfs (of juist) als het slecht ging.
[Een gastbijdrage over de Libanese Burgeroorlog van Françoise Hbeyka uit Beiroet. Morgenmiddag de slotafleveringen. Dank je wel Françoise!]
6. Uit de fuik?
Monsignor Quixote (2)
Het Getty Museum (2)
Tja… het spijt me, maar ik kan het niet laten om het Libanon van toen te vergelijken met het Gaza van nu. Eén en al ellende, maar in Gaza heeft nooit iemand geïnvesteerd in scholen, universiteiten, banken, modewinkels, kunstgalerijen etcetera etcetera. Daar hebben ze alleen maar geïnvesteerd in tunnels en wapens en terrorisme.
Eens. Dat komt ook denk omdat er maar één groep de macht heeft, en iedereen van hen afhankelijk is. Verder is Libanon natuurlijk een open land en Gaza is al weet ik hoe lang geblokkeerd door Israël en Egypte.