Çanakkale 1915, Gallipoli 1915 is, net als de in het blogje van eergisteren behandelde productie, een Turkse historische dramafilm uit 2012, geregisseerd door Yesim Sezgin en geschreven door Turgut Özakman, gebaseerd op zijn eigen roman uit 2008, Diriliş: Çanakkale 1915. De film werd in oktober 2012 in de bioscoop uitgebracht en was te zien op duizend schermen in Turkije en Europa.
Het verhaal van de film gaat over de campagne tijdens de Eerste Wereldoorlog op het schiereiland Gallipoli in Turkije in 1915. De film belicht de wederopstanding van Turkije als militaire grootmacht na de nederlaag in de Eerste Balkanoorlog, met onder meer sergeant Mehmet Ali (Ali Ersan Duru) uit Biga, korporaal Seyit en vele anderen. Om Rusland te helpen en Constantinopel te bedreigen, proberen de geallieerden met een grote vloot de Dardanellen te doorbreken. Aan de hand van een reeks historische schetsen documenteert de film hoe het Ottomaanse leger er, ondanks vele moeilijkheden en ontberingen, in slaagt om de troepen van de Entente te verslaan.
- Çanakkale 1915, Gallipoli 1915
- Speelt in 1915
- Duur: twee uur
- Uitgebracht in 2012.
[Deze gastblog van Alie van Arragon wordt vervolgd; een algemene inleiding tot deze reeks is hier. Dank je wel Alie!]
Zelfde tijdvak
Geliefd boek: The Marsh Arabsdecember 18, 2020
Wereldbrandaugustus 11, 2011
De Europese canon (41-45)juni 4, 2024
[Vanuit mijn Westerse blik:]
Terecht een trotse geschiedenis voor Turkije. Kolonel Mustafa Kemal was hier leider in het verslaan van Westerse landen (Engeland, Frankrijk, Rusland eh jawel), later zou hij Turkije oprichten (1923) vanuit het verslagen Ottomaanse Rijk. Heel wat anders dan wat de Engelsen en Fransen maakten van hun deel (google ‘Palestina’ maar eens).
Bovendien, “Gallipoli” was het plan van admiraal ene W. Churchill. Alles ging verkeerd. Behalve de uiteindelijke terugtrekking: een foutloze operatie.
Ik heb hem net helemaal gekeken. Aardige film zo op YouTube.
Niet over het hoofd zien: ‘de troepen van de Entente te verslaan’ – het Ottomaanse Rijk verloor uiteindelijk vrij totaal van de Entente en raakte alle in Azië gelegen gebieden buiten Anatolië kwijt.
Gallipoli was militair een mooi moment voor het rijk, maar een momentopname. Er was ook Duitse hulp bij.
Harde analyse: ‘Why were the Ottomans so useless in World War I’ https://youtu.be/P42aBGglmI0?si=mv32upilwlyFN2Wf
Die had ik toevallig al gezien. Voor hen die daar geen zin in hebben: het eenvoudige antwoord is Enver Pasja, met vlag en wimpel de slechtste militaire commandant van geheel WO-1. Zijn indrukwekkende snor was zijn grootste verdienste.
Toen die verdwenen was en Mustafa Kemal Pasja de leiding overnam kregen eerst de Grieken en daarna de Fransen klop (Frans-Turkse Oorlog van december 1918 tm oktober 1921). De Engelsen waren verstandig genoeg daar buiten te blijven.
Overigens was de Mesopotamische Campagne ook geen onverdeeld succes voor de geallieerden. Zou het toeval zijn dat EnverP zich er niet mee bemoeide?
Zo nutteloos waren de Turken niet, bij competente leiding.
Behalve dat Gallipoli juist een grote overwinning was voor de Ottomanen/Turken.
Als je uiteindelijk verliest…
De ‘Entente’ nam zijn verlies bij Gallipoli en vond een andere strategie tegen het Ottomaanse Rijk. De Sykes-Picot besprekingen werden ná de Gallipoli campagne afgerond.
Mustafa Kemal al meteen de grote strateeg….misschien, hangt ook samen met de mythe rond de man.
Henry Stewart’s History heeft overigens ook ‘Why was Austria-Hungary so useless in World War I’ en Why was Russia so useless in World War I’.
Houdt van man en paard noemen…
Is het al breder opgevallen dat die Turkse series problematische episoden voor het Ottomaanse Rijk overslaat…?
Wat als…
De Turken hielden dapper stand tegen de idiote aanval van de Entente – hard feit.
Maar ze hadden ook geluk: de Britse vloot (ook onder commando van minister Churchill) durfde het niet aan om Constantinopel aan te vallen omdat men de Turkse kanonnen vreesde. Bleek achteraf dat die geen munitie meer hadden – Constantinopel was waarschijnlijk nu Grieks geweest als de admiraals hadden doorgezet. Maar met Gallipolli in het achterhoofd was met (terecht?) beducht voor weer een bloedbad.