Tag: Henry Kissinger

Henry Kissinger

Watergate (3): Nixons verdediging

On door Jona LenderinginGeschiedenis, Politiek, Verenigde Staten9 reacties
Tijdvak: 1950 na Chr. - 1975 na Chr.
1950-1975 na Chr.
Een vertrouwd beeld uit de tijd van het Watergate-schandaal

Ik begon eergisteren met een korte reeks over Watergate. Gisteren vatte ik het volkomen bizarre verhaal samen dat John Dean als getuige vertelde. Voor wie het duizelt is hier het organogram.

Het verhaal kwam erop neer dat John Mitchell, voormalig  minister van Justitie en voorzitter van het Committee for the Re-election of the President (CRP), zich door Gordon Liddy op sleeptouw had laten nemen. Mitchell zou volgens Dean allerlei fantastische plannen voor informatievergaring en intimidatie hebben goedgekeurd.Toen dit na de mislukte inbraak bekend was geworden, zouden Nixons stafleden Ehrlichman en Haldeman opdracht hebben gegeven tot de doofpot. Dean had daarop de FBI en CIA tegen elkaar uitgespeeld om de illegale acties te camoufleren.

Maar kon dit verhaal waar zijn? Het was te gek voor woorden. Dean leek echter te weten waarover hij sprak.

Lees verder “Watergate (3): Nixons verdediging” →

Watergate (2): John Dean

On door Jona LenderinginGeschiedenis, Politiek, Verenigde Staten10 reacties
Tijdvak: 1950 na Chr. - 1975 na Chr.
1950-1975 na Chr.
De Watergatecommissie aan het werk; rechts voorzitter Sam Irving.

Ik vertelde gisteren over de inbraak in het Watergategebouw. Daarbij bleek het Committee for the Re-Election of the President (CRP) te zijn betrokken. Ook waren er aanwijzingen voor financiering met zwart geld. Die kwesties werden al snel vergeten, mede omdat Nixons minister van Justitie, Elliot L. Richardson, de zaak had toegewezen aan de grootste brekebeen van de rechterlijke macht, John Sirica. Er was geen rechter wiens vonnissen in hoger beroep zo vaak waren verlaagd. Waarschijnlijk zou dat ook met zijn Watergatevonnis zijn gebeurd, want Sirica legde de mysterieuze dieven absurd lange gevangenisstraffen op.

Niemand had echter verwacht dat de leider van de inbraak, James McCord, zou doorslaan. In ruil voor strafvermindering bevestigde hij wat in kranten al was geopperd: dat hij had gehandeld in opdracht van het CRP. De voorzitter daarvan, John Mitchell, was een persoonlijke vriend van Nixon én de voormalige minister van Justitie. Hij had zich er altijd op beroemd Nixons “Mister Law and Order” te zijn, maar leek nu zelf een loopje te hebben genomen met het recht. In mei 1973 stelde de Senaat een commissie in om de campagnepraktijken te onderzoeken. Die stond al snel bekend als de Watergatecommissie.

Lees verder “Watergate (2): John Dean” →

Watergate (1): Politieke spionage

On door Jona LenderinginGeschiedenis, Politiek, Verenigde Staten3 reacties
Tijdvak: 1950 na Chr. - 1975 na Chr.
1950-1975 na Chr.
President Nixon vóór Watergate hem tot aftreden dwong

Op een vrijdagavond in juni 1972 deed Frank Wills, de nachtwaker van het Watergategebouw in Washington DC, een vreemde ontdekking: het slot van een deur op de begane grond bleek te zijn afgeplakt met een stukje tape. Hij haalde het weg en noteerde het voorval in zijn logboek. Na een hamburger te hebben gegeten, besloot hij een extra ronde te lopen. Er was een paar weken ook al eens ingebroken en Wills wilde geen risico nemen. Tot zijn verbazing constateerde hij dat er opnieuw een stukje tape was aangebracht. Er waren insluipers.

Wills sloeg alarm. Het was inmiddels zaterdag 17 juni, kwart voor twee, vandaag tweeënvijftig jaar geleden. De politie was al min of meer ter plekke, omdat agenten in burger postten bij een groep demonstranten. Zo konden ze al een paar minuten na het alarm een vijftal inbrekers arresteren. Op de zesde verdieping, het Nationale Hoofdkwartier van de Democratische Partij. De scène was ronduit absurd: de agenten gingen gekleed als hippies, terwijl de dieven dure smokings droegen. En ze waren voorzien van afluisterapparatuur.

Lees verder “Watergate (1): Politieke spionage” →

Alternatieve geschiedenissen van Duitsland

On door Jona LenderinginDuitsland, Geschiedenis, Methodologie en theorie, Musea, Wetenschapscommunicatie23 reacties
Tijdvak: 1875 na Chr. - 2000 na Chr.
1875-1900 na Chr.1900-1925 na Chr.1925-1950 na Chr.1950-1975 na Chr.1975-2000 na Chr.
Plantu over de hereniging van Duitsland

Als ik zeg dat een stoplicht op rood staat, is dat de constatering van een eenvoudig feit. Zo’n feit krijgt betekenis als we bedenken dat het ook op groen kan staan. Met het verleden is het niet heel anders. We kunnen eerst vaststellen dat iets het geval is geweest en dat feit krijgt vervolgens betekenis als we de alternatieven overwegen.

Ongebeurde geschiedenissen van Duitsland

Afwegingen over wat niet is gebeurd, de Ungeschehene Geschichte, zijn in de historische analyse altijd impliciet aanwezig. Wie zegt dat iets een “historische gebeurtenis” is geweest, heeft overwogen dat het anders had kunnen gaan. “Het denken over wat potentieel ook mogelijk zou zijn geweest,” zoals de Duits-Israëlische historicus Dan Diner het verwoordt, “helpt ons de verleden werkelijkheid beter begrijpen.”

Lees verder “Alternatieve geschiedenissen van Duitsland” →

Henry Kissinger

On door Jona LenderinginDagelijks leven, Italië, Verenigde Staten5 reacties
Henry Kissinger (©Wikimedia Commons | David Shankbone)

Een grappig berichtje uit het oude jaar: twee Amerikaanse soldaten wilden trouwen en huurden voor de plechtigheid en de receptie een deel af van een golfbaan, maar kregen te verstaan dat ze hun bruiloft elders moesten vieren omdat Barack Obama wilde komen golfen. Zo geschiedde en het bruidspaar was achteraf tevreden omdat het uitzicht op de nieuwe plek mooier was. Desondanks werden ze korte tijd daarna opgebeld door de president die zich verontschuldigde – hij had er niet van geweten.

Ik kon me bij dit probleem helemaal niets voorstellen. Als er iemand wil golfen, n’importe wie, op de plek waar jij staat te trouwen, nodig je die golfer toch óók uit? Probleem opgelost. Onbekende gasten op een bruiloft brengen immers geluk. Het schijnt dat een van de trouwgasten dit simpele idee eveneens heeft gehad, maar te overdonderd was om het te opperen. En daar kan ik me weer wél iets bij voorstellen. Lees mee en huiver.

Lees verder “Henry Kissinger” →

Werkelijkheid en satire

On door Jona LenderinginGeschiedenis, Politiek
De zaligverklaring van deze paus, dat is ook zoiets onbegrijpelijks.

Het is een bekende grap: “political satire became obsolete when Henry Kissinger was awarded the Nobel Peace Prize”. Ik weet eerlijk gezegd niet of de grap helemaal eerlijk is ten opzichte van de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, maar de diepere boodschap is zeker juist. Het nieuws lijkt wel erg vaak alsof het door een satiricus is verzonnen.

De vorige verkiezingen in de Verenigde Staten waren, nadat Obama Clinton in de voorverkiezingen had verslagen, bepaald saai. “Wedden dat de Republikeinen nu met een volslagen gek komen om de kijkcijfers op te krikken?”, dacht ik. En inderdaad: Sarah Palin. Of neem het proces-Wilders? Driemaal de rechter proberen te wraken, wat een slecht scenario.

Lees verder “Werkelijkheid en satire” →