Ik vertelde gisteren over de inbraak in het Watergategebouw. Daarbij bleek het Committee for the Re-Election of the President (CRP) te zijn betrokken. Ook waren er aanwijzingen voor financiering met zwart geld. Die kwesties werden al snel vergeten, mede omdat Nixons minister van Justitie, Elliot L. Richardson, de zaak had toegewezen aan de grootste brekebeen van de rechterlijke macht, John Sirica. Er was geen rechter wiens vonnissen in hoger beroep zo vaak waren verlaagd. Waarschijnlijk zou dat ook met zijn Watergatevonnis zijn gebeurd, want Sirica legde de mysterieuze dieven absurd lange gevangenisstraffen op.
Niemand had echter verwacht dat de leider van de inbraak, James McCord, zou doorslaan. In ruil voor strafvermindering bevestigde hij wat in kranten al was geopperd: dat hij had gehandeld in opdracht van het CRP. De voorzitter daarvan, John Mitchell, was een persoonlijke vriend van Nixon én de voormalige minister van Justitie. Hij had zich er altijd op beroemd Nixons “Mister Law and Order” te zijn, maar leek nu zelf een loopje te hebben genomen met het recht. In mei 1973 stelde de Senaat een commissie in om de campagnepraktijken te onderzoeken. Die stond al snel bekend als de Watergatecommissie.
John Dean
Nixon reageerde kalm. Er was, zo vertelde hij, al een rapport opgesteld door zijn jonge medewerker John Dean, die daarin bewees dat het CRP op eigen houtje had gehandeld. Het Witte Huis zelf was nergens bij betrokken en was nergens bij betrokken geweest. Een mooie verdediging. Alleen bleek Dean niets te weten van het door hem geschreven rapport.
Sterker nog, hij beloofde te zullen getuigen tegenover de onderzoekscommissie die het congres had ingesteld. In juli 1973 zond de TV de verhoren uit, en zag de natie hoe McCords beschuldigingen werden bevestigd. Een opmerkelijk detail: naast Dean zat zijn echtgenote Maureen. Over haar overmorgen meer. Voor het moment alleen de constatering dat Dean tekeer ging “als een Samson in Nixons tempel”, zoals de Nederlandse journalist Arie Kuiper het verwoordde
Deans relaas was inderdaad verbijsterend en bewees dat de rot al veel eerder in het Witte Huis had gezeten. Een jaar vóór de Watergate-inbraak had de New York Times geheime documenten gepubliceerd over de Vietnamoorlog, de “Pentagon Papers”. Nixons veiligheidsadviseur Henry Kissinger was des duivels geweest: hoe kon hij in het geheim onderhandelen met China als alles uitlekte?! Het Witte Huis had daarop een detectiveteam ingesteld om de lekken te dichten: de zogeheten loodgieters, waarvan Howard Hunt er een was. Deze interne contraspionage-afdeling waren later ook gaan werken voor het CRP.
In januari 1972 had een van de loodgieters, Gordon Liddy, aan minister van Justitie Mitchell een gargantuesk plan voorgelegd voor intimidatie en informatieverwerving. Inbreken was daarbij slechts één van de middelen.
Smerige trucs
Een ander aspect van Liddy’s plannen waren de “dirty tricks” geweest. Zo waren de publieke tranen van de democratische presidentskandidaat Muskie veroorzaakt geweest door LSD dat in zijn mineraalwater was gedaan.
Talloze incidenten uit diens mislukte campagne werden tijdens het verhoor van Dean ineens begrijpelijk. Het naakte meisje dat Muskie voor de TV-camera’s had omhelsd was daarvoor betaald door het CRP, dat ook eens alle ambassadeurs had uitgenodigd voor een democratisch congres, zodat Muskie de hele middag bezig was geweest uit te leggen dat iedereen voor niets was gekomen. Het CRP had zo de campagne gesaboteerd van de gematigde Muskie en ervoor gezorgd dat Nixon het had kunnen opnemen tegen de radicale en dus ongevaarlijke McGovern.
De cover-up
De smerige trucs waren echter bijzaak. Het belangrijkste element in Deans getuigenis was dat Nixons adviseur John Ehrlichman en stafchef Bob Haldeman opdracht hadden gegeven de inbraak in de doofpot te stoppen: een strafbaar feit, belemmering van de rechtsgang. Dean wist alles van deze cover-up: hijzelf was met de uitvoering ervan belast geweest.
De cover-up vormt de kern van het Watergateschandaal. Dean bekende dat hij enerzijds de FBI had wijsgemaakt dat de inbraak een CIA-operatie was geweest, en dat hij anderzijds de CIA op de mouw had gespeld dat nader onderzoek zou leiden tot een groter schandaal. Dat had een schijn van waarschijnlijkheid. Loodgieter Howard Hunt, de contactpersoon van de inbrekers, was namelijk ooit namens de CIA betrokken geweest bij een mislukte poging Fidel Castro te verdrijven (het Varkensbaai-incident). Het CIA werd daar niet graag aan herinnerd. Voor de TV-camera’s vertelde Dean dat de CIA dit verhaal had geslikt en dat de FBI de CIA niet voor de voeten had willen lopen.
Zelfde tijdvak
Dee Dee Ramonemaart 19, 2015
De Arabische wereld na 1970mei 23, 2026
De Arabische wereld tot 1970mei 23, 2026
Waarom vraag je de hoogeleerde Amerika-kenner MaartenvR niet om een gast-bijdrage?
Dat doe ik wel als de hooggeleerde zijn boeken over het Romeinse Rijk laat nakijken door iemand die ervoor heeft doorgeleerd. Tot het moment dat hooggeleerden zich in boeken committeren aan betrouwbaarheid, zal niemand een niet zo hoog geleerde aanspreken op de kwaliteit van geblog.
Grijns
Van Rossem heeft maar één dun boekje over het Romeinse rijk uitgebracht.
Iedereen denkt blijkbaar dat Van Rossem VS-geschiedenis in bezit heeft in dit land.
Er zijn ook nog Frans Verhagen, Eduard van der Bilt en Willem Post. (En vast nog meer, Ruth Oldenziel
b.v.) Als hij dat nog op kan brengen is er nog de Leidse Emiritus professor Alfons Lammers. Daar zou de MB zijn opstellen over contemporaine Amerikaanse geschiedenis ook aan kunnen voorleggen…🤔
Amerikanistiek hier, dat zou in elk geval leuk zijn.
Mijn bezwaar tegen het boek van Van Rossem is overigens hetzelfde dat ik heb tegen de rommel van Fik Meijer: van een hoogleraar verwacht ik dat ‘ie gebruik maakt van de academische faciliteiten. Zo iemand kan achter de betaalmuren. Zo iemand kan competente collega’s vragen om commentaar. Zo iemand kan een boek schrijven dat geen tientallen zichtbare fouten heeft.
Het is al erg genoeg dat de universiteit betrouwbare informatie achter betaalmuren achterhoudt en de gestelde deadlines voor open access niet haalt. Maar laten de universiteiten, als het zo moet zijn, dan tenminste goede boeken leveren. Dat doen ze ook al niet.
Ik denk dat Maarten achteraf best spijt had. Een confrontatie met een echte Oudheidkundige is meer dan hij aankan. Dan maar negeren.
Of hij nu nog zo makkelijk achter betaalmuren kan weet ik eigenlijk niet. Hij is geëindigd als Bijzonder Hoogleraar (besturen kan hij niet) misschien dat er daaraan na emiraat minder rechten verbonden zijn.
Het had verder ook niet uitgemaakt denk ik.
mijn reactie was ook bedoeld als inkoppertje
trouwens de washington post gaf een overzicht van watergate een dag geleden
Ruim zes uur durende miniserie Blind Ambition met Martin Sheen als John Dean, Rip Torn als Richard Nixon, de bij ons vooral van de serie Saint Elsewhere bekende acteurs Ed Flanders als Dean’s advocaat en die acteur daaruit die de egocentrische chirurg speelde als J. Gordon Liddy.
Eerste deel
https://youtu.be/M91dQVw3bLs?si=Rn4y1s_XmWFoYgqc
En tweede deel Blind Ambition https://youtu.be/YutsrmLb5xU?feature=shared
De gisteren vemelde HBO serie White House Plumbers zou deels een ‘correctie’ zijn op Dean’s versie als uitgedragen in zijn boek waarop deze serie leunt.
Gebruik maken van academische faciliteiten, achter betaalmuren koekeloeren, competente collegae vragen… Ach, waarom zou je als je net zo goed met Ilja Gort een boek kunt schrijven over in de oudheid hadden ze ook wijn.
Ik begin je te begrijpen, Jona… Misschien tijd voor een 🍷
Overigens leuk, deze serie, weer eens wat anders dan de oudheid en ik heb me er nooit echt in verdiept.