De Griekse dichter Anakreon leefde in de zesde eeuw v.Chr. en gold in de hellenistische tijd als een van de negen grootste lyrische dichters. Hij kwam uit Teos in Klein-Azië en lijkt rond het midden van de zesde eeuw, toen de Perzen de regio onderwierpen, naar Abdera aan de Thracische kust te zijn gevlucht. Later schijnt hij aan het hof van Polykrates, de alleenheerser van Samos, te hebben geleefd. De dichter zou vijfentachtig zijn geworden en als oude man het jeugdwerk van de toneeldichter Aischylos nog te hebben gekend. Men zegt dat Anakreon stikte in een druivenpit, wat niet alleen onmogelijk is maar ook behoort tot de standaardverhaaltjes die men vertelt over levensgenieters. Vergelijk het met De la Mettrie, nog zo’n materialistische levensgenieter, die zou zijn gestikt in de leverpastei.

Anakreon genoot van een goed glas wijn en schreef daar leuke gedichtjes over. Anders dan Omar Khayyam, die soortgelijke korte poëzie schreef over de wijnroes, lijken er geen dubbele bodems te zijn. Terwijl Omar Khayyam de wijn gebruikt om de mystieke extase en de vreugde van een Aha-erlebnis te beschrijven, lijkt Anakreon alleen maar geïnteresseerd in wijn om de wijn.

Daar is niks mis mee. Vandaar dat hij navolging kreeg, de hele Oudheid door. Zijn eigen poëzie en de gedichtjes van zijn navolgers zijn overgeleverd in het tiende-eeuwse Byzantijnse handschrift dat ook de veel bekendere Palatijnse Anthologie bevat: een kleine vierduizend Griekse epigrammen. Waaraan iemand dus de Anacreontea heeft toegevoegd. En ze gaan vrijwel allemaal over de zaken die het leven prettig maken. Over wat i dit corpus werkelijk van Anakreon is, lopen de meningen uiteen. Maar het volgende gedichtje komt in elk geval uit dit handschrift. De vertaling is van Hélène Nolthenius.

Ik geef niet om de schatten
van ’t koningshuis in Sardes,
geen goud kan mij verleiden,
ik koester geen tirannen.

Om geurige olie geef ik,
waar ik mijn baard in dompel.
Om rozenkransen geef ik,
die op mijn haren rusten;
want om het heden geef ik:
wie kent de dag van morgen?

Ik wens u veel geluk in het nieuwe jaar!

Het ziet er niet best uit voor Libanon. Als u meer wil weten over dat geteisterde land, lees dan mijn boek. Deze blog kunt u ook volgen via een Whatsapp-kanaal.

Zelfde tijdvak

De Gallische boerderij
maart 17, 2023

De Thraciërs (2)
februari 24, 2026

Een wierookbrander uit Cádiz
mei 9, 2025