De eerste serie die ik destijds bekeek, was Muhtesem Yüzyil, Magnificent Century, een Turkse historische dramaserie, geschreven door Meral Okay en Yılmaz Şahin, uit 2011. Het verhaal is gebaseerd op het leven van Suleyman de Prachtlievende (1494-1566), de langst regerende sultan van het Ottomaanse Rijk, en zijn vrouw Hürrem Sultan, een slavin die de eerste Ottomaanse Haseki Sultan (wettige echtgenote van een sultan) werd.
De serie werd uitgezonden in meer dan vijftig landen en had meer dan 200 miljoen kijkers. Halit Ergenç (1970) speelt Suleyman en ik ben diep onder de indruk geraakt van deze acteur, die geloofwaardig zowel een jongere als oudere Suleyman speelt. Zijn Suleyman de Prachtlievende is teder met zijn jonge kinderen, diep verliefd wanneer hij gedichten schrijft aan zijn vrouw Hürrem (die gedichten bestaan echt), huiveringwekkend en dreigend wanneer hij opdracht geeft zijn oudste zoon Mustafa terecht te stellen wegens vermeend verraad, en een gebroken oude man aan het einde van zijn leven.
Elif Batuman schreef over de serie op 9 februari 2014 in de New Yorker het volgende:
On the surface, “Magnificent Century” looks like a quintessential product of the Erdoğan years. Thanks to Erdoğan’s economic policies, Turkey has a thriving television industry, capable of staging elaborate period dramas, and a prosperous family-oriented middle class of observant Muslims eager to watch their own values reflected in a historical imperial setting. And, much as Erdoğan’s foreign policy has promoted relations with former Ottoman lands, the show has conquered large audiences in Balkan, Caucasian, and Arab countries not known for their fond memory of Ottoman rule.
Broadcast to more than two hundred million viewers in fifty-two countries, “Magnificent Century” has accomplished one of Erdoğan’s main goals: Making a powerful, non-secularist, globally involved version of Turkey both plausible and appealing…. And yet Erdoğan is not a fan. In late 2012, at the opening of a provincial airport he took a moment to condemn the show’s depiction of Süleyman, as well as its directors and broadcasters, hinting at severe judicial repercussions.
Halit Ergenç speelde ook in Wounded Love, waarover in een later blogje meer.
- Muhtesem Yüzyil, Magnificent Century
- Speelt circa 1510-1566.
- 139 afleveringen van ruim 2 uur 30 minuten.
- Uitgebracht in 2011-2014.
[Deze gastblog van Alie van Arragon wordt vervolgd; een algemene inleiding tot deze reeks is hier. Dank je wel Alie!]
Zelfde tijdvak
Kwakgeschiedenis: Lutheroktober 26, 2017
De David van Michelangelojuli 10, 2015
Geliefd boek: Erasmus, dwarsdenkerjanuari 11, 2022
Als ik op die link klik, zie ik toch wel een enorm verschil tussen hoe de filmmakers Suleyman presenteren en het plaatje hierboven. Jammer hoor. Ik zou best acteurs willen zien met zulke grote tulbanden.
Beste Alie,
dank voor de zeer interessante serie! Vraag me af of je Turks kunt verstaan en lezen, maar dat terzijde.
Was aanvankelijk wat sceptisch door de reacties op de film ‘1453’ die ik in mijn omgeving hoorde. Volgde ooit een even absurde als vermakelijke discussie over deze film op één of andere site. De deelnemers sloegen elkaar schriftelijk de schedel in met uit kwik-, kwek- en kwakgeschiedenis (heel populair nu oom Donald in het witte huis zit) gedistilleerde argumenten. De film leek me een wangedrocht waarin christenen non-stop zuipend karikaturaal worden weergegeven en ben hem daarom niet gaan zien. Ben benieuwd naar jouw mening over ‘1453’.
Inmiddels heb ik enkele afleveringen gezien over Suleiman de Prachtlievende (en één over Kösem Sultan). Dit is andere koek dan ‘1453’! Goed acteerwerk m.n. dat van Hürrem Sultan (Alexandra in de film). Zij lijkt overigens model te hebben gestaan voor het schilderij van Titiaan. Daarnaast worden christenen als echte mensen geportretteerd en hun leed breed uitgemeten wanneer ze tot slaaf gemaakt worden (1e aflevering over Kösem Sultan). En alles is fraai gefilmd.
Heb nu 2 episodes over Suleiman I gezien en ben benieuwd of de geruchten over een liefdesrelatie tussen Suleiman en Pargali Ibrahim Pasha nog aan bod gaan komen. Pargali wordt in ieder geval gepresenteerd als een goed uitziende jongeman die desondanks almaar maar geen meisje krijgen kan…
Puntjes van kritiek:
1. Raar dat Rutheense slavinnen, Venetiaanse diplomaten, Vaticaanse Kardinalen hun eigen taal spreken, maar de Paus Turks.
2. De film is nogal traag en soms zoetelijk als Turks gebak.