Tag: openbaar vervoer

openbaar vervoer

Nietszeggende cijfers

On door Jona LenderinginDagelijks leven1 reactie

De winter was zacht en dus reden veel treinen op tijd. “In totaal arriveerde vorige jaar 90,2 procent van de treinen van alle vervoerders met minder dan drie minuten vertraging op de eindbestemming,” meldt NU.nl.

Fijn voor het personeel van de vervoersbedrijven, en dat schrijf ik zonder sarcasme. Voor reizigers maakt het echter weinig uit. Voor hen is niet het percentage vertraagde treinen relevant, maar het percentage gedupeerden. En neem van mij aan: in de dubbeldekker die van Leiden naar Amsterdam rijdt, zitten twintig keer zo veel mensen als in het boemeltje dat Klarenbeek verbindt met Voorst. En laten de lijnen rond Amsterdam nou net behoren tot het deel van het spoorwegnetwerk waar de meeste vertraging is.

Kortom, het naar buiten gebrachte percentage is alleen nuttig voor de bedrijfsvoering maar heeft voor u en mij geen enkele betekenis. Zoals aan de staart van het stuk staat, gaat het om “reizigerspunctualiteit”. Een lelijk woord, maar wel waar het om draait.

Vertraagde treinen

On door Jona LenderinginDagelijks leven14 reacties

trein1

Ik weet niet wie de communicatiestrateeg is van de Nederlandse Spoorwegen, maar het staat buiten kijf dat hij (M/V) briljant is. Slecht nieuws wordt de laatste tijd steeds zó gebracht dat alleen een enorme zuurpruim er geen plezier aan beleeft. Wanneer je hoort dat de trein “aankomt over tien minuten”, heb je toch maar mooi een leuk puzzeltje om op te lossen: wat de NS eigenlijk willen laten weten is immers dat je trein is vertraagd. Als de trein niet rijdt “wegens aangekondigde werkzaamheden” weet je dat ze bedoelen dat het je eigen schuld is dat je het niet weet. De decodering van NS-boodschappen is een schone zaak en schenkt forenzen veel vermaak.

Tot zover het sarcasme. Er schuilt een fundamenteel probleem in de manier waarop de NS mensen slecht nieuws brengen: door mooi weer te spelen. Ze laten je geen ruimte om je te ergeren, terwijl die ergernis wel degelijk reëel is. Een trein die te laat is, is gewoon te laat en het is dubbel storend als degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, doen alsof er niets aan de hand is.

Lees verder “Vertraagde treinen” →

Stiltecoupé, andermaal

On door Jona LenderinginDagelijks leven, Verbijstering14 reacties

Ik heb al eens eerder geblogd over mijn frustratie dat het in de stiltecoupé lang niet altijd stil is. Soms besteed ik er een kunnen-die-proleten-hun-mond-niet-houden-in-de-stiltecoupé-tweet aan, wat door mijn reguliere volgers op Twitter inmiddels wordt herkend als een niet helemaal serieus te nemen running gag. Ik realiseer me dat de stiltecoupé, in het licht der eeuwigheid bezien, niet zo’n groot belang heeft.

Dat wil niet zeggen dat de frustratie niet reëel zou zijn. Afgelopen zondag reisde ik rond het middaguur van Amsterdam naar Heerlen, toen op het Amstelstation een echtpaar binnenkwam dat de gezelligheid uitstraalde. Ik wist instinctief dat ze geen boeken, laptops of kranten tevoorschijn zouden halen, en inderdaad: ze keken uit het raam en gaven commentaar op wat ze zagen (“zie je wat een leuke crossbaan dat is?”). Na verloop van tijd besloot ik er iets van te zeggen.

Lees verder “Stiltecoupé, andermaal” →

Hanzespoorlijn

On door Jona LenderinginDagelijks leven19 reacties
Hanzespoorlijn: Zwolle

Morgen moet ik in Groningen zijn voor een symposium over de Dode Zee-rollen. Het begint onchristelijk vroeg, dus ik zit vandaag al in de trein en ik rijd momenteel voor de eerste keer over de Hanzespoorlijn, het nieuwe stuk spoor tussen Lelystad en Zwolle.

Ik zou zo graag eens niet over de trein mopperen, maar de eenvoudige waarheid is dat de Hanzespoorlijn niet vlak ligt. De lakmoestest is of je makkelijk kunt schrijven. Dat gaat dus niet. Ik had, in deze tijd, iets beters verwacht.

Lees verder “Hanzespoorlijn” →

Aangeschoten wild

On door Jona LenderinginPolitiek5 reacties

Ik ga nu bloggen over Ineke van Gent. U weet wel, die van de forensentax. En dat is het probleem. Ze is in uw perceptie – terecht of onterecht, dat maakt niet uit – alleen nog de politica die de Nederlandse forensen tot op het bot bruuskeerde.

Hoe zat het ook alweer? In de eerste plaats: in Nederland zijn de huizenprijzen de laatste decennia sterk gestegen. In de tweede plaats: Nederland heeft, zoals we vorige week weer eens hoorden, een open economie. Dat betekent dat werkgelegenheid hier makkelijk weg kan stromen. Daarom proberen onze kabinetten, in feite ongeacht hun samenstelling, het scholingspeil hoog en de lonen laag te houden. Ook wordt het werkgevers eenvoudig gemaakt personeel aan te nemen op basis van tijdelijke contracten. Daarnaast wordt het voor werknemers makkelijker gemaakt werk aan te nemen buiten hun woonplaats, doordat reiskostenvergoedingen niet werden belast. Alles om de werkgelegenheid in Nederland te houden.

Lees verder “Aangeschoten wild” →

Het spoor en de flexwerker

On door Jona LenderinginDagelijks leven3 reacties
Waren alle treinen maar als kantoor bruikbaar.

Ik moest zondag in Apeldoorn zijn. Vanuit Amsterdam is dat een vrije lange treinreis, maar je kunt in de trein wel wat werken, zeker als je een kaartje neemt voor de eerste klasse. Die is op dit traject in de regel vrij stil. Helaas moet je bijna altijd een overstap maken in Hilversum of Amersfoort, waar je, omdat er op de perrons te weinig banken zijn, ruim een kwartier staat te wachten. Twintig minuten die je dus niet productief kunt benutten.

Omdat ik dit reisje regelmatig maak, kan ik deze moeilijkheden dromen, maar zondagavond had ik toch een ervaring die nieuw was. Ik koos op de terugreis een van de wél doorgaande treinen – die van acht uur, om precies te zijn – maar juist toen ik me had ingericht en we het station verlieten, floepte het licht uit. De passagiers haalden de conducteurs erbij, maar ondanks hun verwoede pogingen gingen de lampen niet meer aan, en dat bleef zo.

Lees verder “Het spoor en de flexwerker” →

Thrill seekers

On door Jona LenderinginDagelijks leven, Verbijstering2 reacties

Het verbod op smadelijke godslastering is nog niet ingetrokken, en dat is maar goed ook, want anders zouden vannacht de meest afschuwelijke vloeken hebben geklonken door het Haarlemse station, waarvan de echo’s tot vandaag zouden hebben weerklonken en die de forenzen vanmorgen diep, diep zouden hebben verontrust. En het gaat ook om iets dat diep verontrustend is.

Om 01.35 zou de laatste trein naar Amsterdam op perron 3 aankomen. Dit perron bestaat uit twee delen, 3A en 3B. Op de voorlichtingsborden stond de ene perronhelft aangegeven (ik meen 3B, maar het kan andersom zijn geweest), en dat was dan ook de plaats waar de nachtelijke reizigers wachtten op de trein, die met vijf minuten vertraging aankwam.

Lees verder “Thrill seekers” →

In de lik na een computerfout?

On door Jona LenderinginDagelijks leven9 reacties
Nachttrein

“Dan halen we de politie d’r toch bij!” Het werd echt tegen me gezegd maar het kón niet waar zijn. Ik was werkelijk onschuldig aan het mij ten laste gelegde: zwart rijden met de trein. De hele situatie was absurd. Maar ik zat er middenin en het leek erop dat ik een nacht zou gaan doorbrengen in een politiecel.

Ik was ’s avonds laat onderweg van Schagen naar Amsterdam. Ergens bij Heerhugowaard had een conductrice mijn kaartje gezien en mijn kortingkaart gescand. Er was niets mis mee geweest. Nu, tussen Castricum en Zaandam, werd ik opnieuw gecontroleerd en dit keer zou mijn kortingskaart ineens al acht maanden verstreken zijn. Gek toch dat het zojuist niet was gezien. Of de dag ervoor in de trein uit Den Haag. Of de dag daarvoor in de trein naar Den Haag.

Lees verder “In de lik na een computerfout?” →

De OV-chipkaart

On door Jona LenderinginAmsterdam, Dagelijks leven, Nederlands, Politiek, Verbijstering

Het jaar is pas zeventien dagen oud, maar ik ben er vrij zeker van dat we in de overige 95% van dit jaar geen stuitender eufemisme zullen zien dan dit:

De positieve effecten van de invoering van de ov-chipkaart leiden ertoe dat de komende jaren nog geen drastische bezuinigingen worden doorgevoerd in het Amsterdamse OV.

De rest hier. En jawel, er wordt gewoon toegegeven dat de inkomsten van de openbaar vervoer-bedrijven zijn vergroot. Ofwel: we zijn – anders dan ons was toegezegd maar zoals we allemaal zagen aankomen – meer gaan betalen voor dezelfde dienst. En knap fors ook, want de voorgenomen bezuinigingen op het Amsterdamse openbaar vervoer logen er niet om.

Lees verder “De OV-chipkaart” →