De Elgin Marbles, of: hapklare brokken

Een deel van de Elgin Marbles (British Museum, Londen)

Toen ik de Livius-nieuwsbrief nog samenstelde, verwees ik af en toe naar de Elgin Soap. Dat was de eindeloze discussie over de marmeren sculptuur die ooit op het Atheense Parthenon heeft gestaan. Er is eigenlijk altijd wel iets over te doen. De beelden, die bekendstaan als de Elgin Marbles, zijn al een eeuw of twee in het British Museum in Londen en Griekenland wil ze graag terug. De argumenten daar voor en daar tegen zijn al heel lang bekend. Ze overtuigen wel of ze overtuigen niet.  Het is allang geen kwestie meer waar de argumenten ertoe doen. Of ze ooit terug zullen gaan, is vooral afhankelijk van de politiek.

En de politiek gaat ook over andere zaken, die niet per se belangrijker zijn maar doorgaans wel urgenter. Kortom, er is feitelijk nooit echt nieuws.

Lees verder “De Elgin Marbles, of: hapklare brokken”

Onderbuikgevoelens (2)

Zolang ik me kan herinneren vinden rechtse populisten – vraag me even niet om een definitie – dat er teveel geld gaat naar de publieke omroep en dat de markt het beter doet. Dat is onzin en dat weten opgemelde populisten ook. Als het gaat om een belangrijke zaak als het afsterven van het koraalrif maakt geen van de commerciële omroepen iets als dit en ook kunnen de diverse RTL-en geen follow-up geven als deze, dit of dat.

Dat neemt niet weg dat het politiek handig kan zijn te mopperen over de publieke omroep. Je praat de achterban wat naar de mond en behoudt zo het draagvlak om in onze vaderlandse coalitiepolitiek de concessies te doen die je nu eenmaal moet doen. Links partijen hebben om die reden een abonnement op het opheffen van parkeerplaatsen. Democratie gaat immers niet om goed bestuur maar om breed draagvlak.

Lees verder “Onderbuikgevoelens (2)”

Journalistiek als afleidingsmanoeuvre

Nelson Mandela is dood en het is geen al te wilde veronderstelling dat de NOS en RTL cameraploegen sturen naar de uitvaart. Die zullen mooie plaatjes terugsturen, zeker, maar ze zullen niets toevoegen aan het nieuws. Er is namelijk geen nieuws.

Er wordt immers een politicus begraven die zijn macht al enige jaren geleden heeft afgestaan. Mandela had allang geen invloed meer op wat er in de wereld gebeurde. Omdat het symbool-Mandela de man overleeft, hoeft ook daarvoor geen camerateam naar Zuid-Afrika. Natuurlijk zullen de politici die elkaar ontmoeten zaken doen, échte zaken, maar ze zorgen er wel voor dat bij die dealtjes geen journalist staat. Resteert het iconische plaatje van de handdruk van Obama en Rouhani, en om dat de wereld rond te doen gaan volstaat één fotograaf.

Lees verder “Journalistiek als afleidingsmanoeuvre”