De evacuatie van Arnhem

Bombardement van het Bezuidenhout (© Haags Gemeentearchief)

Ik ben misdienaar in de Heilige Mis van 11:30 in de Walburgkerk aan het Walburgplein in Arnhem op de dag van de landingen. De kerk zit tjokvol, zoals gewoonlijk in de laatste Heilige Mis op zondag. Even over twaalf uur gaat het luchtalarm af; de mis gaat gewoon door. Als de mis afgelopen is, moeten de mensen in de kerk blijven zitten. Bij luchtalarm mag men niet over straat gaan. Het is al over enen als er nog geen veilig signaal is afgegeven. De pastoor gaat met de Duitse autoriteiten overleggen hoe de kerkgangers naar huis kunnen gaan. Na enig overleg geven de Duitsers toestemming om de mensen naar huis te laten gaan met de instructie zo dicht mogelijk in de buurt van de bebouwing te lopen. We lopen snel naar huis.

Er zijn veel vliegtuigen in de lucht en vanwege het alarm is het rustig op straat. In de avond raakt een afgedwaalde granaat de schoorsteen van het huis naast ons. Een harde knal en er vallen wat stukjes plafond naar beneden. We blijven de hele nacht in het gangetje bij de badkamer waar we ons het best beschermd voelen. Vermoeid valt iedereen in slaap.

Lees verder “De evacuatie van Arnhem”

Den Haag Centraal

Rond 2000 werkte ik een tijdje in Den Haag. Een herinnering die daar in mijn geheugen is gegrift, elke dag een beetje dieper, is het verlaten van het station. Iedere weekdag fietste ik eerst door een ontwakend Amsterdam naar het Centraal Station en nam de trein. Daar was het stil. De mensen waren nog niet werkelijk wakker. Na Leiden veranderde dat: ineens was de trein afgeladen vol, de mensen begonnen te praten en ik was altijd opgelucht als ik in Den Haag aankwam.

Het Haagse Centraal Station staat voor mij voor opluchting in de meest letterlijke, fysieke zin van het woord: dat je ademhaling normaliseert omdat de stress van je afvalt. De gitarist die bij een van de uitgangen Bob Dylan stond te vermoorden en de schuifdeuren die maar van één kant open gingen – iemand had bedacht dat het verboden was links door een gang te lopen – konden me, als ik eenmaal door de enorme stationshal naar buiten wandelde, nauwelijks meer uit mijn humeur brengen en soms betrapte ik me erop dat ik fluitend naar de tram wandelde. Ik had de ochtendspits doorstaan en kon aan de dag beginnen.

Lees verder “Den Haag Centraal”

Haags museumleed

In 2003 bezochten mijn beste vriend en zijn geliefde – inmiddels zijn echtgenote – de Holbeinexpositie in het Mauritshuis in Den Haag. Omdat er veel belangstelling was, had het museum de bezoekers gevraagd de kaarten van tevoren bestellen, opdat ze, eenmaal binnen, de voorwerpen in betrekkelijke rust konden bekijken. Toen mijn vrienden echter op het afgesproken tijdstip ter plekke verschenen, bleek dat het museum het systeem die dag had laten varen. De reden was dat er onverwacht een bus was aangekomen uit Venlo en men de inzittenden niet onverrichter zake naar Limburg wilde laten terugkeren.

Moet kunnen. Je zou zeggen dat er dan vijfentwintig of dertig extra mensen zijn, op zijn hoogst vijftig. Maar door niet slechts één bus toe te laten maar het systeem te laten varen, waren er honderden extra mensen. Tegelijk vond een verkleedevenement voor kinderen plaats. Het museum was zó vol dat overal vier of vijf rijen mensen stonden voor de schilderijtjes.

Lees verder “Haags museumleed”