De Thraciërs (4)

Seuthes III (Archeologisch museum, Sofia)

[Dit is het vierde van zeven blogjes over de Thraciërs. Het eerste was hier.]

Lysimachos

Zoals ik in het vorige blogje al aangaf, slaagde de Macedonische officier Lysimachos er in de jaren na de dood van Alexander de Grote (323 v.Chr.) niet in om de Odrysische leider Seuthes III te onderwerpen. De Macedoniërs imiterend stichtte ook Seuthes een stad die hij naar zichzelf noemde, Seuthopolis. (De resten ervan bevinden zich op de bodem van een stuwmeer in de Vallei van de Thracische Koningen.) De Panagyurishte-schat, die in Macedonië niet zou hebben misstaan, dateert uit deze jaren en bewijst dat de Thracische elite culturele aansluiting zocht bij de Grieks-Macedonische wereld.

Pas na een decennium lijkt Lysimachos de situatie meester te zijn geweest; Seuthes erkende hem als heerser, maar bleef zelf aan en lijkt nog rond 295 in leven te zijn geweest. Seuthes’ graf is teruggevonden in de Vallei van de Thracische Koningen en is interessant omdat het bronzen hoofd van Seuthes III ritueel is begraven in de toegang. Het lichaamloze hoofd doet denken aan de mythe dat het lichaamloze hoofd van Orfeus bleef zingen: een soort minachting voor de dood.

Lees verder “De Thraciërs (4)” →

Domitianus II en Domitianus III

Domitianus II

Er zijn drie Romeinse keizers geweest die Domitianus heetten. De eerste is de man aan wie het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden vanaf 17 december een expositie wijdt. Het is wonderlijk dat dat niet eerder is gedaan, want zoals ik al vertelde is hij een van de weinige keizers wiens beleid gevolgen heeft tot op de huidige dag: het schisma tussen joden en christenen. Zulke claims worden vaker gedaan en zijn doorgaans precies dat: claims. In dit geval valt het echter wetenschappelijk en overtuigend te bewijzen. Dit is dus geen “keizer X deed Y en simsalabim daarom hebben wij Z”. Dit keer is de historische continuïteit te onderbouwen. Documenteerbare vormende werking! Ook weleens leuk. Mag wel in de krant. Verdient een tentoonstelling.

Kun je van de eerste Domitianus dus zeggen dat hij na negentien eeuwen nog altijd een van de weinige antieke personen is met een documenteerbare relevantie, de twee andere zijn wegens gebrek aan belang totaal vergeten. Het waren usurpatoren. De eerste van dit tweetal lijkt rond 273 in Gallië te hebben geregeerd; de ander eind derde eeuw in Egypte. Uit papyri en munten blijkt dat deze in Egypte heerste van de zomer van 296 of 297 tot en met december 297. Keizer Diocletianus moest er persoonlijk voor naar Egypte, dus helemaal verwaarloosbaar was de regering van Domitianus III niet.

Lees verder “Domitianus II en Domitianus III” →