Wettelijke kaders

90 de hoek om aan het einde van het Singel
90° de hoek om aan het einde van het Singel

Twee jaar geleden beschreef ik op deze kleine blog de absurde verkeerssituatie op de plek waar het Singel (een van de grachten bij ons in het dorp) het Centraal Station nadert. Bij de inrichting was ervan uitgegaan dat fietsers zich alleen bewogen zoals de wet hun voorschrijft: als je dus naar een fietspad moest dat aan de linkerzijde van de straat begint, zoals getoond op het plaatje, moest je naar een bepaald punt oprijden, in dit geval voorbij de zebra, en daar 90° naar links buigen. Aangezien ons doel de tunnel achteraan op de foto is, volgt nog een bocht 90° naar rechts.

Dat was keurig volgens de verkeersregels, maar geen fietser zal zulke tegennatuurlijke bochten draaien, want het betekent dat hij snelheid mindert, ruimte laat aan een achteropkomende auto en dus wordt geschept als hij eenmaal die 90°-bocht naar links maakt. Omdat ook Amsterdamse fietsers zichzelf niet graag in levensgevaar brengen, hielden ze zich niet aan de regels. Inmiddels is de situatie daarom veranderd. Of het nu veiliger is weet ik niet, maar het punt is nu in elk geval logischer en automobilisten worden nu niet langer geconfronteerd met fietsers die onverwacht contra-intuïtieve bochten draaien.

Lees verder “Wettelijke kaders”

Vertraging

Kruising Kinkerstraat-Bilderdijkstraat

De kruising van de Bilderdijkstraat en de Kinkerstraat is de drukste bij mij in de buurt. Er komen vier tramlijnen overheen en er zijn ook wissels. Het materieel slijt verschrikkelijk snel en daarom is er momenteel – het gebeurt om de paar jaar – groot onderhoud: de hele kruising is voor een paar weken dicht en dat betekent dat het verkeer op de wonderlijkste manieren wordt omgeleid. Vooral in de ochtend is het lastig, omdat de auto’s die de winkels bevoorraden moeten uitwijken.

Zo ook vanmorgen, toen het verkeer in de Kinkerstraat vaststond. Er waren meer busjes dan waarvoor ruimte was op de laad- en losstrook. Eén busje kon daarom niet anders dan even voor de Tollensstraat gaan staan. Een paar mannen losten de lading en deden zichtbaar hun best het snel te doen. Een vuilniswagen kon zo echter niet van de weg af en die blokkeerde zo weer de trambaan. De wachtende tram verhinderde weer dat het busje snel kon wegrijden.

Lees verder “Vertraging”

In de remmen

Radeloze fietsster slaat de armen ten hemel.

Amsterdam is een mooie stad maar net iets te druk. Ik fiets er graag maar je moet er ontzettend de aandacht bij houden, omdat je, zoals een wijze vrouw ooit heeft gezegd, zó aan het verkeer moet deelnemen dat wanneer een ander een fout maakt, jíj die fout op kunt vangen. Oké, ze had het over autorijden maar het had op fietsen in Amsterdam kunnen slaan.

Een paar dagen geleden lunchte ik met een collega in de Brakke Grond, waar we wel vaker zitten en dat, door een gelukkig toeval, vanuit mijn huis bereikbaar is langs een perfecte fietsroute: ik hoef alleen maar rechtdoor te rijden. Als Amsterdammer heb ik een verworven recht tot mopperen, en ik wil pro forma wel zeggen dat het fietspad in de Duifjessteeg moet worden verbreed, maar eigenlijk valt er over deze fietssnelweg niets te klagen.

Lees verder “In de remmen”

Verkeersdrempels

In Iran kan – zo krijg ik de indruk – iedereen naar eigen inzicht gevaarlijke verkeerssituaties verhelpen door zelf verkeersdrempels neer te leggen. Ze zien er allemaal anders uit. Soms ogen ze heel professioneel en zijn ze aangegeven met waarschuwingsborden, vaak echter gaat het om niet meer dan een ergerlijk hoge asfaltlaag die dwars over de weg is gelegd. Die valt alleen te herkennen doordat in de berm een rij stenen ligt. Het is altijd weer inspirerend, tot welke initiatieven betrokken burgers in staat blijken.

De gevolgen zijn fenomenaal. Ik maak, als ik in de Iraanse stad Shiraz ben, wel eens een tochtje langs enkele ruïnes uit de Sassanidische tijd: eerst de brug van Kavar, dan een kasteel ten noorden van Firuzabad, twee reliëfs, een paleis, vervolgens de reliëfs en stedelijke ruïnes bij Bishapur en daarna terug naar Shiraz. Vroeger deed je daar zeven à acht uur over, de tijd niet meegerekend die je aan de ruïnes wilde besteden. Tegenwoordig ben je minimaal tien uur kwijt.

Lees verder “Verkeersdrempels”

Bij ons in het dorp (3)

Radeloze fietsster slaat de armen ten hemel.

Toen een Iraanse vriendin een paar jaar geleden in Amsterdam kwam wonen, keek ze haar ogen uit naar de dingen die ze van thuis niet kende. Het meeste vond ze leuk en over niets heeft ze ooit haar afschuw uitgesproken, op één ding na: de fietsers. Hun onvoorspelbare snelheid en hun lak aan de regels verbijsterden haar. Ze moest erg lachen om het stukje, onlangs op De Speld, dat Amsterdammers boos waren om de invoering van verkeersregels. Ze heeft soms wat moeite met De Speld, maar dit herkende ze in één keer.

Laten we er niet omheen draaien: Amsterdamse fietsers zijn inderdaad vreselijk. Ik geloof geen bal van de conclusie van een onlangs verschenen onderzoek, waarin staat dat we hier keurig rijden en dat het beeld van roekeloosheid is gebaseerd op maar 6% van de fietsers. Niet dat ik redenen heb om dat percentage te betwijfelen, maar ik vind het niet zo laag dat we de conclusie eraan mogen verbinden dat Amsterdammers heren in het verkeer zijn. Kom nou zeg.

Lees verder “Bij ons in het dorp (3)”

Bij ons in het dorp (1)

bbt

Voilà, u bent in Amsterdam en u wil vanaf de Eerste Constantijn Huygensstraat de Bosboom Toussaintstraat in fietsen. Ooit was dat gemakkelijk. Je fietste en sloeg linksaf. Toen werd er een grote flat gebouwd waarin een parkeergarage moest komen die van twee zijden kon worden binnengereden. En dus moest het hele verkeer op de schop.

Een fietser gaat nu dus linksaf – de foto hierboven is genomen vanaf de vluchtheuvel – tot hij aan de overkant is. Daar moet hij dan rechtsaf. Gewoon doorrijden, de Bosboom Toussaintstraat in, is verboden. Hij rijdt een eindje aan de linkerzijde van de Constantijn Huygensstraat, draait daar (helemaal rechts achteraan op de foto) 135° naar links en komt dan pas waar hij moet wezen.

Lees verder “Bij ons in het dorp (1)”

Aan het werk

werk

Deze foto maakte ik afgelopen vrijdag. De Amsterdamse Raadhuisstraat ligt opgebroken. Voor niet-Amsterdammers: dit is een van de drukste straten alhier.

Amsterdammers mopperen graag – dat is hier een verworven burgerrecht – maar in dit geval is daar geen reden toe. Wij snappen best dat straten moeten worden onderhouden. Je kunt bovendien om deze opgebroken weg heen rijden over de Herengracht, door de onooglijke Gasthuismolensteeg en over het Singel. Zeker voor auto’s is dat erg ingewikkeld maar met wat goede wil valt het uiteindelijk wel te doen. Hierover mopperen we niet. We begrijpen het.

Lees verder “Aan het werk”

Spui, Amsterdam

(klik=groot)

Ik haalde laatst iemand op van het Maagdenhuis in Amsterdam en omdat ze een moment op zich liet wachten, stond ik even buiten op de trap, kijkend naar wat er gebeurde op het Spui. Het leuke is dat je ziet dat niemand, maar dan ook echt niemand, zich houdt aan de verkeersregels.

Vooraan op de foto ligt een fietspad, rechts daarvan is een breed gebied voor voetgangers. Voor automobilisten is het hier afgesloten. Helemaal links op de foto, misschien vijftig meter van waar ik de foto nam, staan paaltjes die verhinderen dat auto’s over het fietspad gaan. Maar u denkt toch niet dat iemand zich daar iets van aantrekt?

Lees verder “Spui, Amsterdam”

Naar Noord

1: Singel/Nieuwendijk
1: Singel/Nieuwendijk op een zeldzaam, verkeersvrij moment

Ik moest onlangs zijn in Amsterdam-Noord. Ik houd van die wijk; ik ben bijvoorbeeld lid van de Vriendenvereniging van het lokale museum. De waarheid gebiedt echter te zeggen dat het een betere plek is om te zijn dan om naartoe te gaan, want je moet altijd het IJ over met een pontje. Ik heb de indruk dat het elke keer weer drukker is dan de vorige keer en ik weet in elk geval zeker dat het langzamerhand topsport is om, als je uit de stad komt, de veerpont überhaupt te bereiken.

1.

Ergens aan het Singel slaat bij mij de stress toe. Ter hoogte van de Nieuwendijk (landkaart) moet je naar een fietspad dat aan de linkerzijde van de weg begint, en daarop moet je meteen scherp naar rechts. Zie foto 1. De aanwezigheid van zwermen toeristen maakt het er niet eenvoudiger op: je moet én de straat oversteken, wat wordt bemoeilijkt doordat de automobilisten achter je niet verwachten dat je uitzwenkt naar links, én al die wandelaars in de gaten houden. Je moet domweg meer dingen tegelijk doen dan je geest kan verwerken.

Lees verder “Naar Noord”

Frontsoldaten, fietsers & muziekliefhebbers

Verkeersdeelnemers zijn geen frontsoldaten. Maar sommige conclusies uit de militaire psychologie, zo is me aan de KMA eens verteld door iemand die ervoor had doorgeleerd, lijken wel van toepassing op het verkeer. Straks de analogie, eerst het geweld.

Een veldslag is een fysiek en psychisch uitputtende chaos en de lichamen van de krijgers bereiden zich voor op vluchten of vechten. De hersenen selecteren dan alleen de indrukken die duiden op dreiging en negeren de rest. Anders gezegd, tijdens close combat nemen soldaten alleen dingen waar die bewegen, want alleen die zijn gevaarlijk.

Lees verder “Frontsoldaten, fietsers & muziekliefhebbers”