Met dit negende blogje in mijn reeks over de Europese canon bereiken we de tweede helft van de “lange negentiende eeuw”: Europa als wereldmacht én het einde daarvan.
De vooruitgangsgedachte
Periode: Tweede helft negentiende eeuw
De vooruitgangsgedachte is een thema waarover ik al meer heb geblogd. De filosofen van de Verlichting waren er zeker van dat de mensheid erop vooruitging. Ook geleerden als Turgot en De Condorcet waren daarvan overtuigd, maar ze deden weinig meer dan het presenteren van een hypothese. Die baseerden ze op de klassieke teksten en op de beste etnografische data van hun tijd, maar het idee dat de mensheid van primitieve aaseter via wildeman en barbaar was opgeklommen tot beschaafd mens, was welbeschouwd niets meer dan beredeneerd giswerk.
Het empirische bewijs kwam echter in de tweede helft van de negentiende eeuw, toen de eerste wetenschappelijke archeologen voldoende overzicht hadden van het diepe verleden om te kunnen vaststellen dat er een evolutie was geweest van Steentijd via Bronstijd naar IJzertijd. De samenleving, zo betoogde Oscar Montelius, was complexer geworden en welvarender. De twintigste eeuw toonde mogelijkheden en ethische keuzes die voordien ondenkbaar zouden zijn geweest.
Imperialisme
Periode: Negentiende eeuw
Noorse kolonisten bereikten IJsland in de negende eeuw en trokken daarvandaan verder naar Groenland en het oosten van het huidige Canada. Kolonisten uit de Lage Landen trokken vanaf de elfde, twaalfde eeuw naar Pruisen en stonden aan de basis van een geleidelijke expansie dwars door Oost-Europa en Azië, die feitelijk doorging tot de Grote Oceaan was bereikt. In de vijftiende eeuw begon de Portugese verkenning van de Afrikaanse kusten en in 1492 bereikte Columbus Amerika. Wat begon als verkenning, ging over handel, ging over in volksplanting. Siberië werd volledig Russisch, het “wilde westen” werd volledig Amerikaans, Algerije was een Frans overzees gebiedsdeel – waar de oorspronkelijke bewoners beperkt waren in hun stemrecht.
Een groot deel van de wereld had in de Europese imperia de status van wingewest. In de tweede helft van de negentiende eeuw wisten de grote mogendheden onderlinge conflicten te vermijden door elkaar stukken van Afrika en Azië te gunnen. Een hoogtepunt of, zo u wil, dieptepunt van deze koloniale politiek was het Congres van Berlijn in 1885, waarin vijftien Europese mogendheden, de Verenigde Staten en het Ottomaanse Rijk afspraken maakten over de wijze waarop ze zouden optreden in Afrika. Vrijhandel en het einde van de slavernij: alles kwam ter sprake. Afrikaanse leiders werden niet uitgenodigd.
Leerplicht
Periode: Negentiende eeuw
Een van de grootste menselijke triomfen – niet alleen Europees maar wereldwijd – is dat in de loop van de negentiende en twintigste eeuw steeds meer mensen toegang kregen tot het onderwijs.
Het idee dat iedereen basisonderwijs moest krijgen, dateert uit de Middeleeuwen: het Vierde Lateraanse Concilie besloot dat elke parochie een school moest hebben. In het Duitse Rijk lijkt men de hand aan dat voorschrift te hebben gehouden en in de zeventiende en achttiende eeuw streefden diverse Duitse staatjes ernaar het leren ook verplicht te stellen. Pruisen voerde de leerplicht in 1763 in, het Ottomaanse Rijk in 1824, Griekenland in 1834, Zweden in 1842, Spanje in 1857, Italië in 1869, Engeland in 1880, Frankrijk in 1882, Nederland in 1900, België in 1914. De Europese hekkensluiter was Cyprus in 1962.
Tweede Industriële Revolutie
Periode: Eind negentiende eeuw
De Eerste Industriële Revolutie, waarover we het al hebben gehad, voltrok zich op de Britse Eilanden en was gebaseerd op kolen, op stoommachines en op textiel. De Tweede Industriële Revolutie was meer een Duitse en Amerikaanse aangelegenheid, en dit keer ging het om benzinemotoren, elektriciteit en synthetische stoffen. Een bekend voorbeeld is de auto, waarop Carl Benz in 1886 patent nam. Tien jaar later slaagde Guglielmo Marconi de eerste draadloze radiosignalen over te seinen.
Minstens even belangrijk was kunstmest. De Agrarische Revolutie had het mogelijk gemaakt met veel minder boeren de Europese bevolking te voeden, voortaan kon het met veel minder boeren. Ruw kengetal: in de Oudheid en Middeleeuwen voedden negen boeren tien mensen, na de uitvinding van kunstmest voedt één boer twintig mensen.
Het vrouwenkiesrecht
Periode: 1883-1920 (Nederland)
Alternatieven: La deuxième sexe, Tweede Femistische Golf
Al in de Defensor Pacis was voorzien in algemeen kiesrecht, mits de kiezers geletterd waren. Het duurde tot de negentiende eeuw tot dit feitelijk zo was. Er was een zekere welvaart nodig om voldoende scholen te bouwen om élke man en élke vrouw te leren lezen en schrijven. Anders geformuleerd, door voldoende economische vooruitgang ontstonden mogelijkheden die voordien ondenkbaar waren – zoals vrouwen met kiesrecht.
Evengoed duurde het lang. Nederland is exemplarisch. De grondwet van 1848 kende censuskiesrecht, maar toen Aletta Jacobs, die als arts zeker voldoende verdiende, zich in 1883 Amsterdam op de kieslijst liet zetten om te mogen stemmen, werd ze afgewezen omdat een stemmende vrouw in strijd was met de geest der wet. Het duurde in Nederland tot 1918 voor een vrouw zitting mocht nemen in de Tweede Kamer (passief kiesrecht) en tot 1920 voor vrouwen mochten stemmen (actief kiesrecht).
| 1-5 | 6-10 | 11-15 | 16-20 | 21-25 |
| 26-30 | 31-35 | 36-40 | 41-45 | 46-50 |
Zelfde tijdvak
Waarom “Mainzer Beobachter”?juni 7, 2015
Archeologie als dienstmaagd (1)juni 8, 2020
Archeologie in het Ottomaanse Rijk (3)augustus 10, 2022
Jona, leg me eens uit waarom er een economische mogelijkheid moet zijn voordat vrouwen kiesrecht kunnen krijgen !
De weerlegging van die uitspraak geef je zelf al verderop: Aletta Jacobs voldeed aan de inkomenseis om kiesgerechtigd te zijn. Maar: ze mocht niet stemmen noch gekozen worden want: het was niet in overeenstemming met de geest van de wet.
Met andere woorden: vrouwenemancipatie heeft met nogal wat meer te maken dan met economische mogelijkheden.
Of begrijp ik je uitspraak verkeerd ?
Het gaat niet specifiek om vrouwen, beste Truus; de gedachte is dat mensen voldoende geschoold moeten zijn. Eerst welvaart, dan scholing, dan uitbreiding van het kiesrecht. De tussenstap was censuskiesrecht, waarbij mensen met voldoende scholing (gelijkgesteld aan inkomen) wel mochten stemmen.
Hij formuleert het wat ongelukkig; toenemende welvaart veroorzaakte algemeen kiesrecht (inclusief vrouwen). Tweehonderd jaar geleden had vrijwel iedereen het te druk met dagelijks overleven om zich om kiesrecht te bekommeren. Daarom slaagde de Franse Revolutie er bijvoorbeeld niet in om het in te voeren.
In het geval van vrouwenkiesrecht was bovendien de Eerste Wereldoorlog en de bijbehorende arbeidsparticipatie van vrouwen doorslaggevend. Zwitserland laat zien hoe lang het anders had kunnen duren. Maar het zou toch idioot zijn om te stellen dat er eerst een wereldoorlog moet zijn voordat vrouwen kiesrecht kunnen krijgen.
Dat het in Zwitserland zo lang duurde ligt aan het referendum: een heel goed middel om iets tegen te houden en maar veel minder goed om iets tot stand te brengen.
In België kregen vrouwen pas nationaal stemrecht in 1948. Opvallend: in de strijd voor het vrouwenstemrecht waren de liberalen tegen en de conservatieve katholieke voorman Charles Woeste voor. Dat zal wel niet met de meest nobele motieven geweest zijn. Tenslotte was Woeste ook een zelfverklaard voorstander van de Vlaamse zaak omdat hij de Vlaamse volksaard een vruchtbare bodem voor een bloeiend katholicisme achtte. Zelf Nederlands begrijpen, dat ging hem dan weer een stap te ver.
De Belgische Werklieden Partij was ook heel lang tegen vrouwenkiesrecht. Vrouwen stemden te conservatief (=rooms) was de algemene indruk daar.
Vergelijkbare redeneringen leidden er toe dat men in Nederland vrouwenkiesrecht juist wel aandurfde rond 1920.
(Er waren in België wel halfslachtige tegemoetkomingen als vrouwen wel stemrecht geven voor gemeenteraden e.d.)
Een Europese canon van Jona:
Wie wordt niet overspoeld door deze stortvloed van belezenheid?
Maar ga gerust zo door…