Het was 20 januari. Het was het jaar waarin een collegaloze Julius Caesar het consulaat bekleedde (45 v.Chr.). U weet dus dat u vandaag een nieuw blogje te lezen krijgt in de reeks “Wat deed Julius Caesar vandaag 2069 jaar geleden?” En jawel: hier is een nieuw blogje in de reeks “Wat deed Julius Caesar vandaag 2069 jaar geleden?”

Van Ulia naar Córdoba

In de vorige aflevering zagen we dat Caesar de blokkade van het strategisch belangrijke stadje Ulia had weten op te heffen, deels door versterkingen te sturen, deels door zelf naar Córdoba op te rukken en Gnaeus Pompeius Junior te dwingen de belegering af te breken. Die kon immers niet laten gebeuren dat de hoofdstad van Andalusië, verdedigd door twee legioenen onder commando van zijn broer Sextus, verloren zou gaan.

Caesar kwam bij Córdoba aan op 10 januari en sloeg ten oosten van de stad zijn kamp op. De auteur van De Spaanse Oorlog vermeldt een ruitergevecht dat zou zijn geëindigd in een overwinning van de nieuw-aangekomen belegeraars, maar het is de vraag of het werkelijk een zege was. Caesar zal de rivier hebben willen oversteken om zich tussen de stad en de inmiddels naderende Pompeius Jr te plaatsen. Anders gezegd, hij wilde brug over de Guadalquivir in handen hebben vóór het leger van de ene Pompeius contact kon maken met het stadsgarnizoen van de andere.

De strijd om de brug

Door het ruitergevecht ging tijd verloren. Het hielp niet dat Caesar, zoals Cassius Dio vertelt, in deze dagen ziek was.

Toen Caesar bij de rivier kwam en hij die wegens de diepte niet kon oversteken, liet hij manden vol stenen erin neer. Daarover legde hij balken, maakte zo een brug, zette zijn troepen over, en bracht ze onder in een [tweede] kamp. Hij was gelegerd  tegenover de stad aan de kant van de brug. Toen Pompeius met zijn troepen arriveerde, sloeg ook hij aan de overkant van de rivier een legerkamp op.

Om hem van de stad en bevoorrading af te sluiten begon Caesar een versterkte linie naar de brug aan te leggen; Pompeius deed hetzelfde, op dezelfde manier. Er ontstond een strijd tussen de twee aanvoerders wie van hen het eerst de brug zou bezetten; daaruit kwamen dagelijks kleine schermutselingen voort, waarin nu eens de ene en dan weer de andere partij het sterkst bleek. Dit leidde tot een grotere strijd, en beide partijen begonnen een gevecht van man tegen man.

Ze vochten zo verbeten om hun stelling te bewaren dat ze bij de brug opeengepakt werden, en toen ze bij de oevers van de rivier kwamen, vielen ze daar in een dichte massa hals over kop in. Nu stapelden de partijen om beurten niet alleen dode op dode, maar ook hun grafheuvels waren even hoog. Zo verliepen verscheidene dagen, en Caesar zag uit naar een mogelijkheid om de vijand te laten afdalen naar vlak terrein om de strijd zo snel mogelijk te beslissen.noot Ps.Caesar, De Spaanse Oorlog 5; vert. Hetty van Rooijen.

Van Córdoba naar Ategua

Omdat Pompeius het gambiet afwees, besloot Caesar op 20 januari om het anders aan te pakken: hij trok naar Ategua, verder naar het oosten. Zoals hij Pompeius van Ulia had weggelokt door naar Córdoba op te rukken, zo hoopte Caesar Pompeius nu weg van Córdoba te lokken door een aanval op Ategua.

[Een overzicht van de reeks #RealTimeCaesar is hier. Mijn bezoek aan Andalusië werd deels gefinancierd door V-Incentive.]